Ons landje staat gedurende een week in het teken van orgaandonatie. Via tientallen BN’ers op televisie en controversiële reclamespotjes op Youtube wordt de Nederlandse samenleving opgeroepen om ons allemaal aan te melden als orgaandonor. Maar het sleutelwoord is aandacht en dan vooral het gebrek eraan. Want zijn we ons überhaupt wel bewust dat er zoiets speelt als de werving en aanmeldingsprocedure van donoren en het nijpend tekort aan organen bij het orgaancentrum, om nog maar te zwijgen over de beruchte en omvangrijke wachtlijsten?
Wat bij onze zuiderburen vanzelfsprekend is, iedereen is donor tenzij je bezwaar hebt, kennen we in Nederland juist een systeem waarin we dus zelf mogen bepalen of we donor willen zijn. Op dit moment zijn er zo’n 3,5 miljoen mensen in Nederland donor. Twee miljoen mensen hebben aangegeven om geen organen af te staan uit geloofsovertuiging (misschien erg Middeleeuws denkend) of gewoon uit principe (valt ook wel iets over te zeggen). De rest van Nederland heeft gewoon een lakse houding en heeft hiervoor nooit echt aandacht geschonken. En dan zijn er natuurlijk ook nog mensen die niet willen dat ze na hun dood veranderen in een scheikundig experiment. Dit laatste staat bekend in de volksmond als de ziekte van Aanstelleritis. En nee, dit verschijnsel is niet te verhelpen met een simpele pijnstiller.
Maar deze week wil half bekend Nederland dat we ons massaal aanmelden om donor te worden. Of dit de juiste manier is om mensen over te halen betwijfel ik sterk. Want laten we eens terug gaan naar de discussie rondom orgaandonatie. Vooral uit de medische wereld wordt de roep om organen steeds groter en zij hebben een doorslaggevend argument: orgaandonatie redt mensenlevens! Tegenstanders beroepen zich echter op de grondwet, vrijheid van meningsuiting en het recht op de bescherming van het lichaam. Dit zal ongetwijfeld zwaar wegen voor veel mensen die hier waarde aan hechten en ik ben ervan overtuigd dat mijn buurman en andere diepgelovige dorpsgenoten sneller luisteren naar hun eigen geweten dan naar Giel Beelen die wil dat we onze nieren afstaan.
Wat wel helpt is de campagne van de overheid die in 2009 al gelanceerd werd. In een tijdsbestek van vier jaar zijn er 10% meer donoren bijgekomen. Vooral jongeren worden er steeds meer van bewust om zich aan te melden als donor. En dat we dit te danken hebben aan Facebook en Twitter die ook advertenties en reclames hebben, waar orgaandonatie een hoofdrol speelt, is natuurlijk wel een feit. Jongeren laten zich snel beïnvloeden door Social Media. Of het nu gaat om orgaandonatie of de lancering en verkoop van GTA V. Als meneer Facebook of mevrouw Twitter er aandacht aan schenken dan zijn het onze jongeren die als eerste overstag gaan.
Tien minuten van onze tijd kost het om even aan te kruisen of je donor wilt worden of niet. Een kleine moeite dus en het is ook niet zo dat je bestookt wordt met een karrenvracht aan vragen. Tegenwoordig kun je dit overal invullen met je smartphone. In de Albert Heijn, in de Fyra, in de studentenkamer van je ex, het maakt niet uit. En voor de mensen die nog twijfelen, ik ben zelf ook donor. Omdat ik het gewoon belangrijk vind dat ik met mijn organen andere mensen kan redden die ze echt nodig hebben. Een verplicht stelsel zou ook geen slecht idee zijn. Maar ik moet er wel bijzeggen, ik doneer niet al mijn organen. Mijn hart bijvoorbeeld niet en waarom: principekwestie? Overdosis aan liefde? Christelijk opvattingspunt? De anti-donor standpunten van moeders?
Ach ik kan tenminste zeggen dat ik donor ben, JAAAA dus.
Ben jij al overtuigd om donor te worden? Ga dan nu naar onderstaande link:
