Negen eerstejaars studenten op de school voor de Journalistiek in Tilburg. Bij elkaar gebracht in één redactiegroep, om zo samen deze blog te onderhouden tijdens het eerste project.
Onze eerste periode van het schooljaar op de Fontys Hogeschool voor de Journalistiek zit erop.
Daarmee sluiten wij een leerblok af en gaan door met een nieuw blok.
Deze blog hoorde bij de eerste periode. Daarom sluiten wij deze blog ook. Hij blijft online, maar zal niet meer gebruikt worden.
Wij willen jullie bedanken voor jullie aandacht aan onze blog en wensen jullie veel leesplezier verder op het ‘World Wide Web’.
Bedankt en tot ziens!
Met vriendelijke groeten,
Redactiegroep 18:
Björn Rommens
Carmen Sijbrands
Lieke Sijbers
Koen Rouwhorst
Pedro Rombouts
Edita Saakian
Eline Sips
Kees Rijborz
Renee Schoutens
Ondersteunde docent: Gerrie Timmersmans
Bekijk hier de trailer: http://www.youtube.com/watch?v=OiTiKOy59o4
Zeven jaar na het met Oscars bekroonde "Children of Men" komt regisseur Alfonso Cuaron met de film "Gravity". En lieve mensen, geloof de hype: "Gravity" is een onmisbare factor in je lijst van must watch films. De film zal je anderhalf uur lang non stop in de greep hebben. Hier is geen sprake van een hyperbool. Dit is de beste film die ik in tijden heb gezien.
Austronaut Matt Kowalski (George Clooney) en medisch ingenieur Ryan Stone (Sandra Bullock) zitten al een week in de ruimte, wanneer ze van Houston (Ed Harris) te horen krijgen dat de Russen een testraket de ruimte in hebben gelanceerd om een satelliet te vernietigen. Je moet je voorstellen dat zo'n satelliet met 40.000 km per uur rondjes om de aarde maakt. Door die aanval van de Russen zweven er duizenden stukken satelliet door de ruimte. Nadat de communicatie met de aarde compleet wegvalt, moeten George Clooney en Sandra Bullock zien te overleven in de meest mens onvriendelijke omstandigheden denkbaar, terwijl hun spaceshuttle compleet naar de maan is en de zuurstof opraakt.
Niet alleen word je keer op keer verrast door de verbluffende schoonheid van de ruimte en de manier waarop Alfonso Cuaron, de meester van de lange shots, hierop inspeelt door bijvoorbeeld de aarde te weerspiegelen op het vizier van de helmen, maar ook word je overspoeld door een dominerende gedachte tijdens de film: je zweeft moederziel alleen rond door de ruimte. Er is niets eenzamer dan dat. Je dierbaren zijn verder weg dan ooit. Wat ga je doen? Hoe ga je overleven?
De combinatie van de schoonheid van de ruimte, de spanning tijdens de film en de fragiliteit van de mens zorgt ervoor dat je heel de film lang je ogen nergens anders op kunt en wilt richten. De technische kwaliteiten van de film zijn ongeëvenaard. "Gravity" is zo'n film waar 3D voor is uitgevonden. Gaat dat zien.
Een kleine behind the scene met Cuaron aan het woord:
In Portugal is de zaak van de verdwijning van Madeleine McCann deze week heropend. Het Britse meisje verdween in mei 2007 uit haar slaapkamer in de Portugese kustplaats Praia da Luz. Haar ouders zaten even verderop in een restaurant te eten.
Niet alleen Portugal besteedt weer aandacht aan de verdwijningszaak, ook in Engeland, Nederland en Duitsland speelt de zaak weer op. Engeland heropende de zaak al eerder nadat een advocaat aangifte deed van een man die beweerde dat hij vorige zomer op een eiland aan Madeleine was voorgesteld. De advocaat vond het verhaal zo geloofwaardig dat hij aangifte deed bij de politie. De man werd opgepakt, maar ook weer vrij snel op borgtocht vrijgelaten. Hij wordt nog wel verdacht van het bezit van drugs en pornografische foto’s van kinderen, ook is zijn computer in beslag genomen.
Hoewel de zaak al een tijdje niet meer in het nieuws is geweest, is de zaak nooit helemaal gestopt. De ouders van Madeleine huurden kort na de verdwijning verschillende privé detectives in die de zaak nog steeds onderzoeken. Ook startten ze een enorme campagne. Met succes, want de zaak van Madeleine is uitgegroeid tot een van de bekendste verdwijningszaken van de afgelopen jaren. De ouders zijn inmiddels al ontvangen door de paus, er zijn buttons gemaakt met het gezicht van Madeleine erop en er is een eigen website opgericht.
Ook de Britse politie hecht veel waarde aan het oplossen van deze zaak. Zo trekken ze de betrouwbaarheid van de Portugese politie in twijfel. Die wezen al snel de ouders aan als verdachten. Ze zouden dronken zijn geweest en toen Madeleine per ongeluk hebben vermoord. De Portugezen zouden door deze theorie een ‘tunnelvisie’ hebben ontwikkeld en konden volgens de Britse politie niet meer objectief naar de zaak kijken. De Britse politie zelf vermoedt dat Madeleine is ontvoerd en later is doorverkocht in de mensenhandel.
Dat de Britse politie alles op alles zet om Madeleine te vinden, blijkt uit de 5 miljoen pond die de politie al investeerde in het onderzoek. Of Madeleine ooit nog gevonden wordt is echter de vraag, maar deze doorstart in het onderzoek geeft in ieder geval weer hoop voor de ouders dat ze ooit hun dochtertje weer in hun armen kunnen sluiten.
Voor meer informatie over Madeleine en alle updates in het onderzoek, kijk je op onderstaande link:
Elke week stellen wij vijf dezelfde vragen aan verschillende ‘bekende’ Nederlanders. En hun reactie, die lees je hier!
Deze week: Martin Koolhoven
Martin Koolhoven is een Nederlandse filmregisseur en scenarioschrijver. Hij is bekend van films als het Schnitzelparadijs, ’n Beetje verliefd en Oorlogswinter. Koolhoven is geboren in Den Haag en opgegroeid in Asten. Na een aantal vooropleidingen te hebben gedaan, start hij aan de Filmacademie in Amsterdam. In 1996 studeerde hij dan ook af in de studierichting Regie/Scenario Fictie. Echt bekend bij het Nederlandse publiek wordt hij pas in 2005 met de bioscoop hit het Schnitzelparadijs In 2008 komt zijn grootste succes tot nu toe uit; Oorlogswinter. Met deze kaskraker behaalt Koolhoven een Platina Film (meer dan 400.000 bezoekers). Verder heeft hij nog twee Gouden Kalveren gewonnen in zijn loopbaan voor Beste Regie (De Grot) en Publieksprijs (Knetter).
5 vragen aan Martin Koolhoven:
1. Maandagen vallen voor mij ook heel zwaar.
Nee, maandagen vallen mij niet zwaar. Mijn beroep is geen negen tot vijf-baan. Sinds ik kinderen heb die naar school gaan heeft het begrip ‘weekend’ weer betekenis gekregen, daarvoor werkte ik gewoon altijd.
2. De krant op de tablet leest fijner dan een papieren krant.
Ik vind boeken fijner dan een tablet, maar scenario’s lees ik meestal liever van mijn iPad dan dat ik ze uitprint. Ik heb nog nooit een krant gelezen op een tablet, maar ik kan me voorstellen dat het wel prettig is.
3. Social Media zijn een verrijking voor mijn beroep.
Ik vind niet dat Social Media wezenlijk bijdragen als het gaat om mijn beroep, ook al maak ik er graag veel gebruik van.
4. Iets is nieuws voor mij als …
Ik neem aan dat ik deze stelling moet afmaken, maar ik voel weinig inspiratie. Voor mensen in de media lijkt nieuws een uitermate belangrijk iets, maar in het echte leven valt dat best mee.
5. Als u één ding in Nederland zou kunnen veranderen, wat zou dat zijn?
Oké, na een aantal stellingen, de eerste vraag! En best een lastige. Want het lijkt me dat het iets moet zijn wat vooral voor Nederland geldt, iets wat ik in het buitenland bijvoorbeeld beter vind.
Ik zou heel graag willen dat films in Nederland een belangrijkere plek in het leven zouden krijgen. De filmliefde is in bijvoorbeeld Frankrijk of de Verenigde Staten veel groter dan hier.
Dit was het dan! Onze rubriek "5 vragen aan…" is nu echt tot een einde gekomen. Ik hoop dat jullie genoten hebben van de interviews die we gehad hebben met Youp van ’t Hek (cabaretier), Halbe Zijlstra (politicus), Nando Boers (sportverslaggever), Frans Molenaar (modeontwerper) en Martin Koolhoven (filmregisseur).
Frank R. had geen contact meer met zijn familie, had geen vrienden en leefde, volgens zijn buren, een erg teruggetrokken bestaan. Toch had de 48-jarige gevelreiniger uit Cuijk wel ‘sociale contacten’. R was namelijk in contact met zo’n 300 meisjes die hij online wist te verleiden. Meisjes met een leeftijd slechts tussen de 10 en 17 jaar. Tel daar ruim 150.000 kinderpornobestanden, grooming* en verschillende verdenkingen tot het plegen van ontucht bij op, en u kunt de bijnaam “Het monster van Cuijk” wellicht wat beter bevatten.
Frank Jean Paul Felix R. werd geboren op 17 april in 1965 in het Belgische Tongeren. Na 3 jaar verhuisde hij, samen met zijn moeder en stiefvader, naar Nederland en kreeg hij de Nederlandse nationaliteit. Als kind zou R veel gespijbeld hebben en zou zijn stiefvader hem slecht hebben behandeld. In zijn hele leven zou R, naar weten, slechts één langdurige relatie met een vrouw hebben gehad. Kinderen heeft R uit deze relatie niet gekregen.
Bus, trein, metro, taxi. Iedere dag reizen er miljoenen mensen met het openbaar vervoer naar hun plaats van bestemming. Sommigen reizen met bekenden, maar vaak ook alleen als een vreemdeling voor de andere reiziger. Het eerste wat de reiziger doet als hij een bus of trein instapt, is het zoeken naar een plekje waar nog niemand anders plaats heeft genomen. Het liefst ergens achterin waar niemand hem kan zien. Het lijkt wel of wij allemaal bang voor elkaar zijn. Of zelfs allergisch. Men is gefocust op zichzelf en zal niet snel denken: “Nou laat ik eens een praatje maken met die spontane meid!”. Het doel van de reiziger is van A naar B komen en het liefst zo snel mogelijk.
Zelfs als je iedere dag hetzelfde traject reist en steeds dezelfde mensen tegen komt, praat men nog niet tegen elkaar. Het is alsof iedereen zich afsluit en vooral niet wil weten waar die andere reiziger vandaan komt of wat het beroep van diegene is. Naar mijn mening komt dit mede dankzij de technologie van deze tijd. De hele wereld loopt met een mobiele telefoon op zak en vaak ook nog eens met een iPad of laptop in z’n tas. Tja, en als je in een bus of trein zit heb je toch niks te doen, dus ga je maar doelloos naar je mobiele telefoon staren en een beetje op internet rond surfen. Dit terwijl er een hele treincoupé, bus of metro vol zit met mensen die allemaal hun eigen leven leiden. Maar deze mensen willen dat ook zo houden, hun ‘eigen’ leven. Niks wil men delen met anderen, behalve via Facebook in hun eigen vriendenkring.
Dan is er ook nog een stilte coupé in treinen waar mensen in alle rust hun boek kunnen lezen of hun werk kunnen doen via hun laptop. Dit is dan ook meer dan normaal, maar waarom bestaat er eigenlijk een stilte coupé? Omdat dat de enige plek is waar men in stilte zijn reis kan uitzitten? Nou tegenwoordig is de hele trein omgetoverd tot een stilte coupé omdat er toch geen woord wordt gesproken met elkaar. En als er wat wordt gezegd, dan komt dit wederom door de mobiele telefoons als iemand een keer een telefoontje pleegt tijdens zijn rit in het openbaar vervoer. Maar dit wordt ook al als een ongemakkelijke bezigheid gezien omdat je het gevoel krijgt dat de rest van de mensen om je heen het gesprek aan het afluisteren zijn. Als iemand mij belt, druk ik ook diegene weg en stuur een sms’je met: “Sorry, ik zit in de bus! Ik bel je zo terug”.
Natuurlijk ontstaan er talloze liefdes en vriendschappen uit mensen die elkaar tegen komen in het openbaar vervoer die wél dat praatje met elkaar maken. Dit zouden meer mensen moeten doen. Communiceer eens met elkaar, behalve alleen maar te Whatsappen of te Facebooken. Er komen de leukste verhalen naar boven.
In het kader van “Hoe is het om te werken bij...” interviewen we steeds een individu met een opmerkelijke baan.
Na het overlijden van een dierbare wil je graag dat de uitvaart van deze persoon goed wordt verzorgd door een begrafenisondernemer, oftewel uitvaartondernemer. Een lastige en emotionele taak om dit uit te oefenen. Voor ons weer een interessant beroep om onder de loep te nemen. Het interview is gehouden met John Jacobs van de begrafenisonderneming J. Jacobs uit Groesbeek. Lees het interview hier.
1. Hoe bent u in aanraking gekomen met deze baan?
Het bedrijf is van vader op zoon gegaan, wij hadden een horecabedrijf met daarnaast een begrafenisonderneming. Deze combinatie is gegroeid doordat mij vader gevraagd is om met paard en rouwkoets te rijden bij uitvaarten, daar waar hij overdag toch geen mensen in het café had. Zo is mijn vader in het bedrijf terecht gekomen. Ik ben er als klein kind in op gegroeid en had de mogelijkheid om de bedrijven over te nemen. Beide bedrijven was te groot en het ene bedrijf kon lijden door het ander, daarom heb ik besloten om met de uitvaartonderneming door te gaan. Dit paste meer bij mij. Ook kwam er in die jaren (1980) een grote ontwikkeling in de uitvaartbranche waardoor er een grotere uitdaging was.
2. Wat is de belangrijkste taak van een uitvaartondernemer?
Een uitvaart (afscheid) organiseren waarin de gehele familie na afloop een goed gevoel van overhoudt. Het gevoel van dat hebben we samen goed gedaan en passend bij de familie en overledene.
3. Wat is het eerste wat u doet als u een belletje krijgt met de melding dat er iemand is overleden?
Eerste zorg, waar de overledene zich bevind en wat de familie wenst dat er als eerste gebeurt moet worden en verder contact leggen om een afspraak te maken om bij de familie aan tafel de komen voor een bespreking.
4. Is er een opleiding voor uitvaartondernemer?
Ja, daar is een opleiding voor.
5. Is deze baan voor iedereen weggelegd of moet je er speciale kwaliteiten voor bezitten?
Je moet op de eerste plaats een goed luisterend oor hebben. Daarnaast moet je goed kunnen organiseren.
6. Is dit altijd al u droombaan geweest of wilde u vroeger iets compleet anders?
Ja, ik wilde al vroeg in de voetsporen van mijn vader treden. Maar had wel drie interesses, namelijk het uitvaartvak, de horeca en de brandweer. Dit is uiteindelijk allemaal goed gekomen; ik ben doorgegaan in het uitvaartvak. De horeca komt nu weer terug in het uitvaartcentrum bij uitvaartdiensten zoals koffietafels en condoleance. En ik zit sinds 1981 bij de vrijwillige brandweer.
7. Wat is de meest bijzondere uitvaart die u is bijgebleven?
Dat zijn er wel een paar. Uitvaarten waarbij een paar honderd man muis stil kunnen zijn en het wij gevoel krijgen. Daarbij kun je kippenvel op je rug krijgen.
8. En de laatste vraag waar we het meest nieuwsgierig naar zijn: verdient het werken als uitvaartondernemer goed?
Je kunt er goed je boterham mee verdienen, maar als je het goed wilt doen kost het je ook veel tijd. Natuurlijk kennen we geen 8/5 cultuur. Dit is dag en nacht klaar staan, zeven dagen in de week. Maar als je goud wilt verdienen moet je toch iets anders zoeken.
Elke week stellen wij vijf dezelfde vragen aan verschillende ‘bekende’ Nederlanders. En hun reactie, die lees je hier!
Deze week: Frans Molenaar
Frans Molenaar is een Nederlandse modeontwerper. Geboren in Amsterdam en opgeleid aan de Vakschool voor Kleermakers. Om het half jaar brengt hij een nieuwe collectie uit en in 2005 gebeurde dit voor de tachtigste keer. Behalve kleding en accessoires heeft Molenaar ook brilmonturen ontworpen voor Pearl. Sinds 1995 is de Frans Molenaar Couture Prijs in het leven gebracht voor het aanstormend talent binnen de modewereld.
5 vragen aan Frans Molenaar:
1) Maandagen vallen voor mij ook heel zwaar.
Maandagen vallen niet zo zwaar voor me, want ik heb geen vaste werkdagen en mijn werk gaat eigenlijk gewoon altijd door. Maandag is juist de dag voor mij om te relaxen.
2) De krant op de tablet leest fijner dan een papieren krant.
Ik heb geen tablet, ik weet niet eens wat dat is, dus ik lees papieren kranten.
3) Social Media zijn een verrijking voor mijn beroep.
Ik ben totaal niet bezig met Social Media. Sterker nog, ik weet niet eens wat daarmee bedoeld wordt.
4) Iets is nieuws voor mij als …
Het in de krant staat of als iets op het journaal te zien is.
5) Als u één ding in Nederland zou kunnen veranderen, wat zou dat zijn?
De politiek!!!
Onze rubriek loopt bijna ten einde, maar blijf ons volgen voor een nieuwe “5 vragen aan…”
Complot tegen Daelorian tijdens finale Holland’s Next Top Model
‘Oh jeetje’, wat was het gisteren spannend. Op het puntje van de stoel. De finale van Holland’s Next Top Model. Wat een strijd, wat een ambiance, wat een passie. Top entertainment voor een zinderend, wat zeg ik, kolkend publiek. Wat een artiesten, wat een presentatie, wat een modellen!
Dit jaar... werd… Holland’s Next Top Model... met Duitse precisie… gepresenteerd… door… Anouk Smulders. Een vrouw met internationale allure en jarenlange ervaring als model. De ideale vrouw om ‘de meiden’ van advies te voorzien. Dit deed ze dan ook met passie; een dooddoener hier, een dooddoener daar. Anouk kreeg het voor elkaar om in négen afleveringen geen zinnig woord uit te brengen. Een prestatie an sich.
Naast deze sprankelende presentatie werd Holland’s Next Top Model dit jaar gekenmerkt door een ander fenomeen. Namelijk bellen. De prille modelletjes konden tijdens afleveringen beltegoed winnen om paps en mams of vriendlief te bellen. ‘Goede emotionele televisie’, moet RTL gedacht hebben. Ook mooi voor het CV van de meisjes; 8 minuten beltegoed binnengesleept. Fijn dat dit onderdeel het halve programma opvulde.
Terug naar de finale. De line-up; Daelorian, niet de auto uit Back To The Future, maar een prachtig 16-jarig meisje uit Amersfoort. De 18-jarige boer Bo die, na Carlo Boszhard, de beste Britt Dekker imitatie op televisie afleverde. De 21-jarige Anke, waar verder geen zinnig woord over te melden valt. En, als laatste, kleurloze Nikki, 18-jarige Rotterdamse die de titel stal.
De finale werd een groot complot tegen Daelorian. Het duidelijk mooiste, beste, sprankelende, meest fotogenieke en energiekste meisje uit de show liep er in de finale bij als een adem happende Wuppie, een clown, een steltloper en een weggestopt bruidsmeisje. Het perfecte gezichtje van de pure schoonheid werd in de finale vakkundig weggewerkt. Ze mocht niet winnen. Ze was te goed, te perfect, te mooi. Geen enkel meisje zou ooit het nog in haar hoofd durven te halen, de concurrentie aan te gaan met dit anderhalve meter hoge engeltje. Ze zou het failliet inluiden voor alle komende edities van Holland’s Next Top Model. Daarom moest ze weg, gecensureerd.
Kleurloos werd ze afgezet in de finale. Ze lieten haar vierde worden. Wij weten echter wel beter. Daelorian is een super model in wording. Een beauty. Een prinses. Duidelijk het beste wat dit lachwekkende programma ooit heeft voortgebracht. Daelorian, ‘Back In The Future’.
Van harte gefeliciteerd met uw 111e verjaardag!
U werd op 22 oktober 1902 geboren in het Drentse Uffelte en nu woont u sinds 2001 in een zorgcentrum in Havelte, Drenthe. Het duurde even, maar na het overlijden van Cornelis Geurtz, vorig jaar augustus, mag u uzelf nu met trots de oudste Nederlandse vrouw én oudste Nederlander noemen. Wát een prestatie!
Maar u hoeft zich helemaal niet eenzaam te voelen, want er zijn nog voldoende andere mensen op hoge leeftijd in de wereld. De oudste persoon ter wereld is namelijk 115 jaar oud en is ook een vrouw. De Japanse Misao Okawa is sinds 12 juni 2013 de oudste erkende, levende mens ter wereld. In Europa bevindt zich zelfs de oudste man en is tevens de oudste Europeaan ter wereld. De Italiaanse Arturo Licata is namelijk ruim 111 jaar oud. Toch wel jammer, u had misschien wel de oudste Europeaan kunnen zijn!
Mocht u nog gezellig willen praten over het lange leven, dan kunt u misschien eens gaan babbelen met uw opvolgster, de bijna 109 jaar oude Tjitske de Boer-Oosterbaan uit Franeker, Friesland. Heeft u liever gezelschap van de oudste man van Nederland, dan raad ik de 107 jaar oude Serop Mirzoyan aan. Deze man eet een rauw ei en drinkt een half glaasje wodka als ontbijt!
Als u liever op bezoek wilt bij onze zuiderburen dan kunt u praten met de ruim 107 jaar oude Belgische man Oscar Coulembier óf met de ruim 111 jaar oude Belgische vrouw Fanny Godin.
Ik hoop dat u nog voor een lange tijd mag genieten van uw status als oudste vrouw van Nederland en oudste Nederlander. Het is een hele prestatie om zo lang in leven te zijn.
Geniet lekker van deze dag samen met uw familie en medebewoners. Ik hoorde zelfs dat de burgemeester ook nog langskomt!
Acteur en presentator Kees Tol kwam zijn belofte na door naakt in Show Laat te verschijnen. Als het programma Wie is de Mol? bij het Televiziergala de ring zou winnen wilde de Volendammer zijn naakte lichaam wel vertonen bij de late editie van Shownieuws op SBS 6. En ja hoor, het programma Wie is de Mol? kreeg de Gouden Televizier-ring en hijzelf won de Talent Award.
Maandagavond maakte hij zijn belofte waar. “Je had het meer in de lijn moeten zien van: dan eet ik mijn schoen op. En ik ga toch ook geen schoen op eten? Maar goed, omdat er zo veel over gezegd is in de media en iedereen het toch ook een beetje van me verwacht” zei Tol in de uitzending. “Ik schaam me kapot!”
Kees Tol was afgelopen jaar als kandidaat in Wie is de Mol? te zien en nu als presentator in het nieuwe programma Show Vandaag dat iedere dag te zien is om 17.30 uur op SBS 6.
Elke week stellen wij vijf dezelfde vragen aan verschillende ‘bekende’ Nederlanders. En hun reactie, die lees je hier!
Deze week: Nando Boers
Nando Boers is een sportjournalist die werkzaam is bij NUsport. Hij schrijft onder andere columns over de belangrijkste hoogtepunten in de sport. Ook is Boers auteur van boeken zoals het aangrijpende ‘Amigo’. Het verhaal over Pedro Horillo, de oud-wielrenner die na een ernstige valpartij in de Giro van 2009 een zware revalidatie kende.
1. Maandagen vallen voor mij ook heel zwaar.
Valt wel mee hoor. De ochtend wil wel eens wat moeizaam in gang schieten omdat je op sommige zondagen lang heb gewerkt en tot laat. Maar het is geen probleem.
2. De krant op de tablet leest fijner dan een papieren krant.
Geef mij maar de krant! Het antwoord is voor mij dus: nee.
3. Social Media zijn een verrijking voor mijn beroep.
Valt erg mee. Facebook heb ik niet. Twitter geeft je vooral ‘het idee’ dat je er meer up to date bent. Voor het doorlinken van interessante stukken is het wel aardig. Maar echt nieuws vind je er niet.
4. Iets is nieuws voor mij als …
Beetje flauw misschien, maar zo is het wel: als niemand anders er van weet.
5. Als u één ding in Nederland zou kunnen veranderen, wat zou dat zijn?
Meer groen op straat. Of qua journalistiek oogpunt, dan zou ik zeggen: meer geld voor onderzoeksjournalistiek. Daar ligt de echte toekomst van de journalistiek.
Als je onze rubriek interessant vindt, blijf ons dan gerust volgen!
Wist jij dat Oprah Winfrey haar voornaam eigenlijk Orpah moest zijn? Wist jij dat er in Noorwegen een plaats bestaat genaamd Hell? Wist jij dat voordat de gum bestond, brood werd gebruikt om iets weg te gummen?
De meest interessante, raarste en leukste feiten komen voorbij op deze site. Als je over de kleinste, ongewone anekdotes wilt weten, is Fact Slides iets voor jou! De website is gemakkelijk in gebruik en bijna alle onderwerpen die je maar kan verzinnen worden behandeld. Sommige feiten laten je sprakeloos achter.
Klik snel op onderstaande link voor een bezoekje aan Fact Slides en laat je verbazen!
In het kader van “Hoe is het om te werken bij…” interviewen we steeds een individu met een opmerkelijke baan.
De baan die zeker niet mag ontbreken in het lijstje van bijzondere beroepen is het werken als prostituee. Vrouwen die hun lichaam beschikbaar stellen tegen betaling voor seksuele handelingen. Is dit nou een verantwoordelijke baan of niet? Degene die we geïnterviewd hebben, wilde liever anoniem blijven. Lees het interview hier.
1. Wat is de reden dat je de prostitutie in bent gegaan?
Het was eigenlijk een fantasie van mij. Het leek me leuk om vreemde mannen te ontmoeten, lingerie aan te trekken en geld ervoor te vragen. Ik was al een tijd vrijgezel en deed wel eens gekke dingen op erotisch gebied, naar paren clubs gaan bijvoorbeeld. Ik had op een gegeven moment de fantasie om een keer het hoertje te spelen en dat heb ik ook uitgeprobeerd. Zo’n 5 jaar geleden heb ik een advertentie geplaatst en ben ik in op een hotelkamer gaan zitten. Dit gebeurde niet zonder knikkende knieën hoor. Ik was heel zenuwachtig, maar ik kreeg echt hele leuke mannen op bezoek en sinds dien ben ik het eigenlijk blijven doen. Al snel werkte ik als zzp-er, dus ik betaal gewoon belasting.
2. Word je er gelukkig van? Vind je het een leuke baan om te doen?
Ja, ik word er gelukkig van. Het bevredigt mijn seksuele behoeftes en deze heb ik veel, anders houd je dit werk niet vol. Ik vind het nog steeds heel leuk dus zolang ik het leuk vind, blijf ik het lekker doen.
3. Er zijn veel vooroordelen over de prostitutie, maar word jij daar ook mee geconfronteerd? Hoe gaat jou omgeving om met het feit dat je prostituee bent?
Ja, helaas gebeuren er ook nare dingen in de prostitutie, zoals vrouwenhandel en loverboys, maar ik ben er nooit mee in aanraking geweest. Dit komt vooral omdat ik wat ouder was toen ik aan dit werk begon. Ik wist wat ik deed en wat ik wilde, dus ik was geen onschuldig meisje van 21 die erg beïnvloedbaar is. Het werk als prostituee is ook nooit begonnen uit geld overwegingen.
Mijn familie weet niet dat ik dit werk uitoefen. Ze denken nog steeds dat ik als schoonheidsspecialiste werk waar ik mijn diploma’s voor heb. Twee vrienden van mij weten het wel die ik dit kan toe vertrouwen. Helaas hangt er nog een hele taboe overheen. Ik zou willen dat ik het van de daken kon schreeuwen, maar dat gaat helaas niet.
4. Zijn er mannen waar jij eigenlijk liever geen seksuele handelingen mee wilt verrichten?
Iedereen is bij mij welkom, ik veroordeel niemand. Ik ben wel op mijn hoede als ik iemand aan de telefoon heb die Antilliaans of Marokkaans straat taal spreekt. Vaak ben ik bang dat het een pooier is en voor die types moet je meer uit kijken dan klanten. Als iemand Turks, Marokkaans of van andere afkomst is en zijn best doet om fatsoenlijk Nederlands te praten, is hij van harte welkom. Het vervelendste vind ik als iemand niet lekker ruikt. Deze klant hoeft voor mij dan niet meer terug te komen, alles moet wel schoon zijn natuurlijk.
5. Heb je veel vaste klanten?
Ja ik heb veel vaste klanten. Sommigen komen echt al vanaf het begin bij mij langs. Dit is fijn, want je wordt in dat uurtje toch wel een beetje het vriendinnetje van je klant. Maar een nieuwe klant is ook altijd spannend.
6. Is dit altijd al je droombaan geweest of wilde je vroeger iets compleet anders?
Nee vroeger wilde ik iets heel anders, zoals het werken met dieren. Dat is uiteindelijk schoonheidsspecialiste geworden. Het werken als prostituee is echt ontstaan uit een fantasie wat ik werkelijkheid heb laten worden en uit een grote seks behoefte, maar nogmaals op latere leeftijd.
7. Durf je ervoor uit te komen dat je een prostituee bent tegen iemand die je voor het eerst leert kennen in het dagelijks leven?
Ik vertel altijd dat ik als schoonheidsspecialiste werk, nooit dat ik dit werk doe helaas.
8. Wat vind je van het feit dat het Zandpad in Utrecht is gesloten eerder dit jaar?
Tja het Zandpad, ik ken het alleen uit verhalen. Ik weet van klanten dat daar erg veel Oost-Europese dames zaten en dan weet je niet zeker of deze vrouwen slachtoffers zijn van vrouwenhandel. Het is goed dat het aangepakt is, want de controle daarop moet veel beter worden naar mijn mening.
9. En de laatste vraag waar we het meest nieuwsgierig naar zijn: verdient het werken als prostituee goed?
Ja het verdient goed, maar ik breng ook veel naar de belasting want als zelfstandige betaal je natuurlijk veel belasting. Veel mensen denken “oh lekker zwart verdienen” maar dat is er zeker niet bij. Er moet ook genoeg op de bank komen om alle rekeningen te kunnen betalen. Maar ik heb een mooi salaris, daar hou ik het bij.
Ons landje staat gedurende een week in het teken van orgaandonatie. Via tientallen BN’ers op televisie en controversiële reclamespotjes op Youtube wordt de Nederlandse samenleving opgeroepen om ons allemaal aan te melden als orgaandonor. Maar het sleutelwoord is aandacht en dan vooral het gebrek eraan. Want zijn we ons überhaupt wel bewust dat er zoiets speelt als de werving en aanmeldingsprocedure van donoren en het nijpend tekort aan organen bij het orgaancentrum, om nog maar te zwijgen over de beruchte en omvangrijke wachtlijsten?
Wat bij onze zuiderburen vanzelfsprekend is, iedereen is donor tenzij je bezwaar hebt, kennen we in Nederland juist een systeem waarin we dus zelf mogen bepalen of we donor willen zijn. Op dit moment zijn er zo’n 3,5 miljoen mensen in Nederland donor. Twee miljoen mensen hebben aangegeven om geen organen af te staan uit geloofsovertuiging (misschien erg Middeleeuws denkend) of gewoon uit principe (valt ook wel iets over te zeggen). De rest van Nederland heeft gewoon een lakse houding en heeft hiervoor nooit echt aandacht geschonken. En dan zijn er natuurlijk ook nog mensen die niet willen dat ze na hun dood veranderen in een scheikundig experiment. Dit laatste staat bekend in de volksmond als de ziekte van Aanstelleritis. En nee, dit verschijnsel is niet te verhelpen met een simpele pijnstiller.
Maar deze week wil half bekend Nederland dat we ons massaal aanmelden om donor te worden. Of dit de juiste manier is om mensen over te halen betwijfel ik sterk. Want laten we eens terug gaan naar de discussie rondom orgaandonatie. Vooral uit de medische wereld wordt de roep om organen steeds groter en zij hebben een doorslaggevend argument: orgaandonatie redt mensenlevens! Tegenstanders beroepen zich echter op de grondwet, vrijheid van meningsuiting en het recht op de bescherming van het lichaam. Dit zal ongetwijfeld zwaar wegen voor veel mensen die hier waarde aan hechten en ik ben ervan overtuigd dat mijn buurman en andere diepgelovige dorpsgenoten sneller luisteren naar hun eigen geweten dan naar Giel Beelen die wil dat we onze nieren afstaan.
Wat wel helpt is de campagne van de overheid die in 2009 al gelanceerd werd. In een tijdsbestek van vier jaar zijn er 10% meer donoren bijgekomen. Vooral jongeren worden er steeds meer van bewust om zich aan te melden als donor. En dat we dit te danken hebben aan Facebook en Twitter die ook advertenties en reclames hebben, waar orgaandonatie een hoofdrol speelt, is natuurlijk wel een feit. Jongeren laten zich snel beïnvloeden door Social Media. Of het nu gaat om orgaandonatie of de lancering en verkoop van GTA V. Als meneer Facebook of mevrouw Twitter er aandacht aan schenken dan zijn het onze jongeren die als eerste overstag gaan.
Tien minuten van onze tijd kost het om even aan te kruisen of je donor wilt worden of niet. Een kleine moeite dus en het is ook niet zo dat je bestookt wordt met een karrenvracht aan vragen. Tegenwoordig kun je dit overal invullen met je smartphone. In de Albert Heijn, in de Fyra, in de studentenkamer van je ex, het maakt niet uit. En voor de mensen die nog twijfelen, ik ben zelf ook donor. Omdat ik het gewoon belangrijk vind dat ik met mijn organen andere mensen kan redden die ze echt nodig hebben. Een verplicht stelsel zou ook geen slecht idee zijn. Maar ik moet er wel bijzeggen, ik doneer niet al mijn organen. Mijn hart bijvoorbeeld niet en waarom: principekwestie? Overdosis aan liefde? Christelijk opvattingspunt? De anti-donor standpunten van moeders?
Ach ik kan tenminste zeggen dat ik donor ben, JAAAA dus.
Ben jij al overtuigd om donor te worden? Ga dan nu naar onderstaande link:
Afgelopen vrijdag was het nationale Coming Out Day. Op deze dag wordt ieder jaar aandacht besteed aan de coming out, oftewel het moment dat een homo, lesbienne of biseksueel openlijk voor zijn of haar seksuele voorkeur uitkomt. In verband met deze dag hebben wij een interview gehouden met student Björn Rommens aan de Fontys Hogeschool Journalistiek om te kijken hoe zijn ‘coming out’ verliep en hoe hij er tot op de dag van vandaag mee omgaat.
Kun je mij iets over jezelf vertellen?
Ja natuurlijk! Ik ben een jongen van 20, die al heel wat heeft meegemaakt in zijn leven. Ik woon nu op mezelf in Roosendaal en studeer Journalistiek in Tilburg. Hiervoor heb ik al een Toerisme opleiding gedaan en die heb ik ook behaald. Verder houd ik van reizen, lezen, films kijken en vreemde talen.
Op welke leeftijd begon het te dagen dat jij misschien wel eens ‘van de verkeerde kant’ kon zijn? En wanneer merkte je het voor het eerst, onder de douche met de jongens?
Haha, de ‘verkeerde kant’. Tja, ik denk dat ik dat begon te beseffen rond m’n 13e. Dat is best vroeg, maar goed, soms dagen die dingen je gewoon op een gegeven moment. Ik moet eerlijk toegeven dat ik eigenlijk niet meer weet wanneer en hoe ik het voor het eerst merkte. Volgens mij was het gewoon dat ik mannen interessanter vond dan vrouwen.
Hoe ging je er in eerste instantie mee om?
Ik dacht eerst dat het een fase was in mijn leven. Dat ik gek in m’n hoofd was. In dat jaar ben ik ook heel druk bezig geweest om nog een vriendin te zoeken. Ik kan me nog herinneren dat ik elk meisje van de klas afging om te vragen of ze mijn vriendin wilde zijn. Uiteindelijk ben ik nog wel met een meisje bezig geweest, maar vond ik het allemaal niet zo interessant.
Nee, eigenlijk niet. Ik wist gewoon dat ik op jongens viel, uiteindelijk. Ik vond gewoon dat ik het moest vertellen.
Waar was je het meeste bang voor?
De reactie van mij ouders. Je hoort van die verhalen dat homo’s verstoten worden uit de familie. Daar was ik echt doodsbang voor.
Hoe reageerde je omgeving? Wisten enkelen het al?
Dat is eigenlijk best wel een leuke. M’n moeder zei: Oh, maar dat wist ik al vanaf je geboorte. Ik had zo’n moederlijk gevoel. M’n vader zei: Ach, het is de 21e eeuw, dat moet kunnen. M’n vrienden vonden het op zich allemaal wel prima, alleen ben ik in het begin wel heel erg gepest door andere mensen.
Ben je wel eens een keer iets vervelends tegengekomen, mensen met homofobische gedachtes en/of een vorm van agressie?
In het begin toen ik op de middelbare school uit de kast kwam, ben ik achterna gezeten door bijna de hele jaargroep. Ik heb me huilend opgesloten op het toilet, terwijl aan de andere kant van de deur een hele horde aan mensen stond die me lastigvielen. Uiteindelijk ben ik door de conciërge gered. Verder word ik over het algemeen niet echt lastig gevallen. Maar dat komt omdat ik ook wel veranderd ben over de jaren.
Heb je wel eens andere homo’s geholpen om uit de kast te komen?
Indirect wel denk ik. Maar niet direct in de zin van handje vasthouden e.d.
Waarom is het zo belangrijk dat ze uitkomen voor hun geaardheid?
Als jij jaren verborgen houdt dat je eigenlijk op mannen (of vrouwen op vrouwen natuurlijk) valt en wel een vrouw en 3 kinderen krijgt en daarna zegt, hé sorry, ik val toch op mannen, dan doe je meer kwaad dan goed. Kom er gewoon op tijd mee, zodat je je leven ’normaal’ kunt leiden. Alhoewel het er natuurlijk ook wel aanligt hoe het binnen de familie is. Zwaar gelovige mensen bijvoorbeeld , kunnen echt problemen hebben met het uit de kast komen van hun kinderen.
Hoe kijk jij tegen de Russische ontwikkelingen aan?
Ja, ik vind het totale onzin. Echt sorry hoor! Maar wat maakt het nou uit met wie je samenwoont? Onder het mom van ‘de kinderen een beschermde opvoeding geven’ moet een hele bevolkingsgroep afgewezen worden van het adoptieproces. Ik vind het echt een vorm van discriminatie, schending van de mensenrechten.
Wat vind je van de Gaypride in Amsterdam en de van de gesubsidieerde reclamespotjes ‘om gezellig allemaal uit de kast te komen’?
Ja ach, waarom is Gaypride er eigenlijk? Nationale Homodag? Ik vind het maar een beetje flauw. Er is toch ook geen Straightpride… Op zo’n Gaypride komt ineens het hele nichtencircuit binnen de gay-wereld op gang, waardoor iedereen denkt dat homo’s allemaal super verwijfd zijn, alleen maar in leren pakjes rondlopen en met de duurste handtasjes. MAAR DAT IS HELEMAAL NIET ZO! Er zijn heel veel homo’s die halve bodybuilders zijn, zakenmannen en gewoon ‘normaal’ zijn. Toch denk ik wel dat het goed is voor de mensen om te praten met homo’s en om de angst te voelen wanneer je uit de kast komt. Want geloof me, het is geen pretje.
Creëren de bekende TV-persoonlijkheden (Geer, Goor en Albert) een verkeerd beeld volgens jou?
Ja, zeker weten! Gerard Joling en Gordon zijn echt twee rel nichten bij elkaar. Albert Verlinde valt dan gelukkig nog mee. Maar hoe meer de vrouwelijke homo’s in beeld komen, hoe meer mensen denken dat homo’s allemaal (vreselijk) verwijfd zijn.
Had Renee van der Gijp stiekem niet een beetje gelijk en ligt de algemene interesse voor homoseksuelen niet bij voetbal?
Haha, misschien heeft hij daar inderdaad wel gelijk in. Maar goed, er bestaan ook homo voetballers, dus ja, wie weet? Ik ben in ieder geval blij dat ik weet wat buitenspel betekent haha.
Wat is jouw grootste droom voor de homoseksuele gemeenschap?
Ik hoop gewoon dat er een dag komt waar er geen rare ideeën meer zijn over dat homo zijn een ziekte is of iets dergelijks. Of dat je gestraft/gedood kan worden omdat je homo bent.
Wat zou je vrouwen of mannen adviseren die erg twijfelen?
Praat met iemand die je vertrouwt of praat met een homo die je kent. Maar ga niet in zelfmedelijden allemaal rare dingen bedenken. Ga op internet op een forum zitten, maar verstop je niet achter een masker.
Wat zou jij de wereld vertellen als jij mocht spreken op het grootst mogelijke podium?
Homo’s zijn er in alle vormen en maten. Maar ook in alle werkgebieden. Creëer een veilige omgeving op het werk en zorg ervoor dat elke werknemer zich ontplooien tot zijn beste kunnen. Homo zijn is helemaal niet een ziekte en het is niet besmettelijk. Het is een keuze, al voor geprogrammeerd toen je werd geboren. Homo’s zijn niet allemaal nichten, er lopen genoeg mannelijke homo’s tussen.
Als er je nu onmiddellijk één iemand naar jullie kamp kon toveren met een regenboog stokje, wie zou dat zijn?
Ik neem aan dat je bedoelt een hetero die homo moet worden? Persoonlijk zou ik het helemaal niet erg vinden om een beschuitje te eten met Channing Tatum haha!
Elke week stellen wij vijf dezelfde vragen aan verschillende ‘bekende’ Nederlanders. En hun reactie, die lees je hier!
Deze week: Halbe Zijlstra
Halbe Zijlstra is fractievoorzitter van de VVD. Hij was staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap in het kabinet Rutte 1. Zijlstra is de zoon van een politierechercheur en heeft sociologie en marketing gestudeerd in Groningen.
1. Maandagen vallen voor mij ook heel zwaar.
Dat valt reuze mee. Aangezien de Kamer op dinsdag, woensdag en donderdag vergadert is maandag voor mij juist een dag om het land in te gaan, werkbezoeken af te leggen, met mensen te spreken en andere werkzaamheden te doen waar ik op die andere dagen niet aan toe kom. Ik vind het dus eigenlijk wel een prettige dag
2. De krant op de tablet leest fijner dan een papieren krant.
Dat ligt eraan. Met een kop koffie aan de keukentafel lees ik liever een papieren krant. Maar op sommige plekken (zoals achterin de auto) leest een tablet een stuk makkelijker! Ik doe dus allebei.
3. Social Media zijn een verrijking voor mijn beroep.
Ja en nee. Voor mij persoonlijk niet, want ik maak geen gebruik van social media. Maar in algemene zin wel. Social media hebben de kloof tussen kiezer en politiek verkleind en mensen meer betrokken gemaakt. Zij kunnen de politiek (debatten, twitterende Kamerleden) gemakkelijker volgen en het contact is intensiever en directer.
4. Iets is nieuws voor mij als …
Ik het nog niet wist ;-)
5. Als u één ding in Nederland zou kunnen veranderen, wat zou dat zijn?
De overheidsfinanciën op orde krijgen! Alleen op die manier kunnen we onze welvaart en de voorzieningen die ons land kent, ook in de toekomst blijven garanderen. Daarnaast zorgt een gezonde economie voor vertrouwen van mensen en bedrijven. En dat is nodig om de economie van ons land weer te laten groeien.
Blijf onze rubriek volgen want binnenkort komen we met een nieuwe "5 vragen aan…"
