Bir his var zamanla ortaya çıkan, hani bir şey için uğraşırsın ona ulaşıp ulaşamayacağını bilmeden. Sonra ona çok yaklaştığında veya sonunda elde ettiğinde artık istediğin şeyle uğraşacak enerjinin kalmaması gibi bir his. Sonra tükenmişlik, geriye bir bakış ve boşluk... Neyi isteyip neyi sevdiğini bilememek, neden yaptığını anlayamamak... Öyle gerektiği için herkesin beklentisi o olduğu için ne olduğunu anlamadan sürüdeki bir koyun gibi... Sonra yolun kaybolur sürü yok.. Çoban yok.. Şimdi bu koca boşlukta ne yapacağım. Zaman kısalıyor gibi hissediyorum. Yarım kalmış birşeyler var. Hiç anlamadığım duygular var.. İçimde büyüyen bir boşluk var.. Kafam uğulduyor. Artık sadece durmak istiyorum. Bir şeyler olsun diye beklemek, ah o beklentiler... Konuşmak o kadar ağır ki.. bir kamyonu tek başına itmek gibi... Kafam ağrıyor...
