#afgewezen

[kimiavoornu-blog]

Ooit vroeg je me ik wees je af en nu wil ik je en is het te laat

[doofpotwmo-blog]

Een traplift? Had u maar niet moeten verhuizen.

Een traplift? Had u maar niet moeten verhuizen.

Een echtpaar met kinderen verhuisde vanwege de kinderen van de Wieringermeer naar een naburige gemeente. De vader is gehandicapt en voor hem was een traplift gekomen. Nu woont hij met zijn gezin in de naburige gemeente met een woning zonder traplift.

Bron: Schagen FM | Column door Eugeen Hoekstra | 25 Aug 2017

Trapliften zitten niet in alle woningen. Die worden weggehaald als de lift niet meer…

View On WordPress

[erikvelema]

Verandering in het lijden

Sommige mensen vragen zich af waarom er zoveel geleden wordt in de wereld. Eigenlijk hebben ze het dan (ook) over zichzelf. Ze zien lijden dan als een sta in de weg voor verdere ontwikkeling en groei. Wanneer ik met zulke menden in gesprek zou willen is dat bijna onmogelijk doordat men gelijk in de weerstand komt wanneer ik bijvoorbeeld zeg dat het persoonlijk lijden van mensen niet een obstakel…

View On WordPress

[gamestalker]

Binding of Isaac: Rebirth afgewezen voor iPad

Ouders maak je niet druk, The Binding of Isaac: Rebirth zal je kind voorlopig niet molesteren op de Ipad. Apple heeft de game niet goedgekeurd en de duistere twin-stick shooter zal dan voorlopig ook niet verschijnen. Dat er in The Binding of Isaac een aantal thema’s worden aangesneden die wat verder gaan dan de gemiddelde…

Binding of Isaac: Rebirth afgewezen voor iPad was originally published on Gamestalker

[weer-loos]

Zondagochtend

'S ochtends vroeg vraag ik me af wat er meer in de war is: mijn haar of mijn gedachten.

Ik lig in mijn eentje op het bed wat veel te groot voor mij alleen is, ik kan drie keer omrollen en dan lig ik nog steeds niet op de grond. De ochtendzon kruipt door het raampje van mijn kamer, een nieuwe dag, een symbolisch nieuw begin. Ik voel de afwezigheid van je sterke armen die gister nog zo stevig om me heen geslagen waren en ik zweer dat je vingerafdrukken nog over mijn hele lijf staan. Zaterdagavond. Ik zocht liefde en jij zocht een lichaam. Je kuste al mijn verdriet weg, verving elke traan door een kus. Heel even dacht ik dat ik gelukkig was. Maar het is nu zondagochtend. En ik weet niet of je alle knopen uit mijn maag hebt gekust, of dat je ze juist opnieuw terug gespuugd hebt met de laatste kus die je me gaf.