#afstudeerwerk

[femieuze]

Laatste test video’s 

Over de combinatie van deze twee video’s ben ik meer tevreden. Doordat het perspectief in beide video’s hetzelfde blijft, is er meer visuele rust. Er ontstaat een dialoog tussen de twee video’s, over het verstrijken van de tijd en hoe deze tijd ingevuld wordt. 

[femieuze]

Test 3 video’s tegelijkertijd afspelen

Ik ben niet tevreden over het afspelen van de 3 video’s tegelijkertijd. De video met de tafel is lang, en leidt af van de andere twee video’s. Je weet niet waar je op moet focussen, en er ontstaat geen dialoog. Wanneer ik de tv schermen met de video’s in de ruimte zal plaatsen, zal het een warboel van bewegend beeld worden. Dit komt echt omdat de 1e video er, vergeleken met de andere 2 video’s, er lang over doet om weer tot een loop te komen. Ik zal dus moeten kiezen wat ik wel en niet in video vorm laat zien.

[femieuze]

Catalogus stukje en hoofdgedachte van het werk

“Maar waar leven we vanaf januari naartoe?” las ik in een opiniestuk. Het ging over de tweede lockdown in december 2020, en dat het kabinet de hele coronacrisis verkeerd aanpakte. Besluitvorming ging niet snel genoeg. Of juist te snel. Ik weet niet meer welke van de twee het was. Alle pittige opiniestukken over de coronacrisis vloeien zo langzamerhand een beetje in elkaar over.  

Iets wat voor mij ook in elkaar aan het overvloeien is, is tijd. De hele pandemie heb ik al het gevoel alsof ik in een wachtkamer zit, zonder er echt te zitten. Dit gevoel bereikte voor mij een hoogtepunt toen ik zelf corona kreeg, en mezelf twee weken in mijn eigen huis moest opsluiten. Wanneer je niks anders kan doen dan in bed liggen en hopen dat je er weer snel bovenop komt, gebeurt er iets geks. Terwijl je naar je plafond aan het staren bent, rekt tijd zich uit als een elastiek, en knalt weer terug op zijn plek.  

Maar waar gaan we vanaf januari naartoe leven? En waar leven we daarna naartoe? En wat doen we met de tijd ertussen?

---------------------

De hoofdgedachte van het werk is de beleving van tijd EN de beleving van ruimtes tijdens een pandemie. Een pandemie is niet een collectieve vijand die we echt kunnen zien en aan kunnen wijzen, dus er is ook niks waar je tegen zou kunnen “vechten”. Wanneer er een crisis gaande is, willen mensen vaak juist in actie komen. Iets doen om het aanbreken van een tijd zonder crisis te versnellen. Het verzetten tegen een pandemie is passief. Binnen blijven. Geen mensen ontmoeten. Afwachten. 

Het meemaken van een nieuwe, beangstigende tijd in de ruimtes waar je bekend mee bent zorgt voor een andere beleving van deze tijd, en daarmee ook de ruimtes.

De inspiraties voor mijn werk waren vooral de werken van Maria Lassnig en David Hockney, de afstudeerscriptie over lichaamsbeleving “Een Gele Bikini” van Iza Tromp (https://www.mistermotley.nl/sites/default/files/Een%20gele%20bikini%20-%20Iza%20Tromp.pdf) , nieuwe gewoontes die ik bij mezelf en anderen zag ontwikkelen tijdens de pandemie, en https://vimeo.com/blog/post/staff-pick-premiere-the-bigger-picture/ dit werk tot op zekere hoogte.

[femieuze]

Concept indeling ruimte

[femieuze]

Deze animatie is gebaseerd op het concept van “doomscrollen”, een term die ik tijdens (blijkbaar) doomscrollen tegenkwam. Doomscrollen is het herhaaldelijk checken van slecht nieuws, om “op de hoogte” te blijven. De motivatie is dat het belangrijk is om elk stukje slecht nieuws in je op te nemen, maar eigenlijk is dit een manier om een gevoel van controle vast te houden en tijd te verdrijven. Tijdens de hoogtepunten van besmettingsgolven was het erg verleidelijk om toch nog te checken wat het laatste nieuws was, hoeveel mensen er nu besmet waren, hoe de ziekenhuizen er aantoe waren. 

Toen ik zelf besmet was, was het mijn raampje naar de buitenwereld. Niet een heel effectief raampje, want de eerste keer dat ik naar buiten ging na mijn besmetting verbaasde ik me enorm over hoe veel blaadjes er in de tussentijd van de bomen waren gevallen.

[femieuze]

Deze video geeft het zoeken naar andere perspectieven in een statische omgeving weer. Hoe je het ook wendt of keert, wat je ziet blijft hetzelfde. Deze animatie kwam voort uit het volgende stukje wat ik geschreven had in de notities van mijn telefoon:

Wanhopig voor nieuwe prikkelingen en ervaringen, begon ik op handen en knieen door de woonkamer heen te kruipen. Een ander perspectief, was de gedachte. Als kind deed dit mijn fantasie altijd op hol slaan: dat zou een mooi fort zijn, hier onder de kast woont een familie muizen... Als volwassene deed het me inzien dat zo rondkruipen me alleen maar als een weirdo die aan het rondkruipen was liet voelen, dus ik stond snel weer op.

[femieuze]

Deze animatie geeft het voorbij gaan van de dag weer. Het schuine perspectief van het bed, het gordijn en de verwarmingsbuizen geeft de kijker het perspectief alsof hij of zij in het bed ligt. Het bibberige van de animatie benadrukt een gehaast gevoel, wat in contrast staat met het feit dat er feitelijks niks gebeurt.

[femieuze]

Werkproces schilderij 3

Voor schilderij 3 wilde ik een bedrukkend gevoel benadrukken. Dus om die bedrukking uit te drukken, deed ik het volgende.

Ik wilde de badkamer in de voorstelling claustrofobisch aan laten voelen. Het tegenovergestelde van de vrij relaxte en overzichtelijke vibe van het eerste schilderij. Om dit gevoel weer te geven, maakte ik gebruik van een fish eye effect. De vloer en het plafond zijn in 1 oogopslag zichtbaar, de deur lijkt ver weg en staat in het middelpunt, grote donkere vlakken benadrukken de ruimtelijkheid van de voorstelling.

Ik heb gekozen voor groen als hoofdkleur, omdat dit mooi zou contrasteren met de rood-oranje kleur bij de deur. Om het gevoel van ruimtelijkheid te versterken, gaf ik extra aandacht aan het weergeven van de reflectie van het licht vanuit het raam op de tegels. 

Vervolgens werkte ik aan de details van het toilet en de wasbak. Ik begon met verschillende kleurschakeringen in groentinten, en was ook van plan om dit zo te houden. Toen besloot ik om toch het rode aan te brengen. Anders zouden deze onderdelen niet in de omgeving op gaan.

Na het aanbrengen van de extra rode reflecties op de wasbak, toilet, en rand van de tegelwand bij de douchecabine, begon ik met de tegels. Door het tegelpatroon werd de ruimte nog ruimtelijker, en heeft de gehele serie een terugkerend patroon die bijna doet denken aan een net of aan tralies.