Kunstblog Femke Diertens

@femieuze

helemaal gucci

228 posts

innerchildabortionclinic

oh fuckkkk man not the SERIAL UNALIVER

#serial unaliver..........

Laatste test video’s

Over de combinatie van deze twee video’s ben ik meer tevreden. Doordat het perspectief in beide video’s hetzelfde blijft, is er meer visuele rust. Er ontstaat een dialoog tussen de twee video’s, over het verstrijken van de tijd en hoe deze tijd ingevuld wordt.

Test 3 video’s tegelijkertijd afspelen

Ik ben niet tevreden over het afspelen van de 3 video’s tegelijkertijd. De video met de tafel is lang, en leidt af van de andere twee video’s. Je weet niet waar je op moet focussen, en er ontstaat geen dialoog. Wanneer ik de tv schermen met de video’s in de ruimte zal plaatsen, zal het een warboel van bewegend beeld worden. Dit komt echt omdat de 1e video er, vergeleken met de andere 2 video’s, er lang over doet om weer tot een loop te komen. Ik zal dus moeten kiezen wat ik wel en niet in video vorm laat zien.

Catalogus stukje en hoofdgedachte van het werk

“Maar waar leven we vanaf januari naartoe?” las ik in een opiniestuk. Het ging over de tweede lockdown in december 2020, en dat het kabinet de hele coronacrisis verkeerd aanpakte. Besluitvorming ging niet snel genoeg. Of juist te snel. Ik weet niet meer welke van de twee het was. Alle pittige opiniestukken over de coronacrisis vloeien zo langzamerhand een beetje in elkaar over.

Iets wat voor mij ook in elkaar aan het overvloeien is, is tijd. De hele pandemie heb ik al het gevoel alsof ik in een wachtkamer zit, zonder er echt te zitten. Dit gevoel bereikte voor mij een hoogtepunt toen ik zelf corona kreeg, en mezelf twee weken in mijn eigen huis moest opsluiten. Wanneer je niks anders kan doen dan in bed liggen en hopen dat je er weer snel bovenop komt, gebeurt er iets geks. Terwijl je naar je plafond aan het staren bent, rekt tijd zich uit als een elastiek, en knalt weer terug op zijn plek.

Maar waar gaan we vanaf januari naartoe leven? En waar leven we daarna naartoe? En wat doen we met de tijd ertussen?

---------------------

De hoofdgedachte van het werk is de beleving van tijd EN de beleving van ruimtes tijdens een pandemie. Een pandemie is niet een collectieve vijand die we echt kunnen zien en aan kunnen wijzen, dus er is ook niks waar je tegen zou kunnen “vechten”. Wanneer er een crisis gaande is, willen mensen vaak juist in actie komen. Iets doen om het aanbreken van een tijd zonder crisis te versnellen. Het verzetten tegen een pandemie is passief. Binnen blijven. Geen mensen ontmoeten. Afwachten.

Het meemaken van een nieuwe, beangstigende tijd in de ruimtes waar je bekend mee bent zorgt voor een andere beleving van deze tijd, en daarmee ook de ruimtes.

De inspiraties voor mijn werk waren vooral de werken van Maria Lassnig en David Hockney, de afstudeerscriptie over lichaamsbeleving “Een Gele Bikini” van Iza Tromp (https://www.mistermotley.nl/sites/default/files/Een%20gele%20bikini%20-%20Iza%20Tromp.pdf) , nieuwe gewoontes die ik bij mezelf en anderen zag ontwikkelen tijdens de pandemie, en https://vimeo.com/blog/post/staff-pick-premiere-the-bigger-picture/ dit werk tot op zekere hoogte.

Concept indeling ruimte

Deze animatie is gebaseerd op het concept van “doomscrollen”, een term die ik tijdens (blijkbaar) doomscrollen tegenkwam. Doomscrollen is het herhaaldelijk checken van slecht nieuws, om “op de hoogte” te blijven. De motivatie is dat het belangrijk is om elk stukje slecht nieuws in je op te nemen, maar eigenlijk is dit een manier om een gevoel van controle vast te houden en tijd te verdrijven. Tijdens de hoogtepunten van besmettingsgolven was het erg verleidelijk om toch nog te checken wat het laatste nieuws was, hoeveel mensen er nu besmet waren, hoe de ziekenhuizen er aantoe waren.

Toen ik zelf besmet was, was het mijn raampje naar de buitenwereld. Niet een heel effectief raampje, want de eerste keer dat ik naar buiten ging na mijn besmetting verbaasde ik me enorm over hoe veel blaadjes er in de tussentijd van de bomen waren gevallen.

Deze video geeft het zoeken naar andere perspectieven in een statische omgeving weer. Hoe je het ook wendt of keert, wat je ziet blijft hetzelfde. Deze animatie kwam voort uit het volgende stukje wat ik geschreven had in de notities van mijn telefoon:

Wanhopig voor nieuwe prikkelingen en ervaringen, begon ik op handen en knieen door de woonkamer heen te kruipen. Een ander perspectief, was de gedachte. Als kind deed dit mijn fantasie altijd op hol slaan: dat zou een mooi fort zijn, hier onder de kast woont een familie muizen... Als volwassene deed het me inzien dat zo rondkruipen me alleen maar als een weirdo die aan het rondkruipen was liet voelen, dus ik stond snel weer op.

Deze animatie geeft het voorbij gaan van de dag weer. Het schuine perspectief van het bed, het gordijn en de verwarmingsbuizen geeft de kijker het perspectief alsof hij of zij in het bed ligt. Het bibberige van de animatie benadrukt een gehaast gevoel, wat in contrast staat met het feit dat er feitelijks niks gebeurt.

Werkproces schilderij 3

Voor schilderij 3 wilde ik een bedrukkend gevoel benadrukken. Dus om die bedrukking uit te drukken, deed ik het volgende.

Ik wilde de badkamer in de voorstelling claustrofobisch aan laten voelen. Het tegenovergestelde van de vrij relaxte en overzichtelijke vibe van het eerste schilderij. Om dit gevoel weer te geven, maakte ik gebruik van een fish eye effect. De vloer en het plafond zijn in 1 oogopslag zichtbaar, de deur lijkt ver weg en staat in het middelpunt, grote donkere vlakken benadrukken de ruimtelijkheid van de voorstelling.

Ik heb gekozen voor groen als hoofdkleur, omdat dit mooi zou contrasteren met de rood-oranje kleur bij de deur. Om het gevoel van ruimtelijkheid te versterken, gaf ik extra aandacht aan het weergeven van de reflectie van het licht vanuit het raam op de tegels.

Vervolgens werkte ik aan de details van het toilet en de wasbak. Ik begon met verschillende kleurschakeringen in groentinten, en was ook van plan om dit zo te houden. Toen besloot ik om toch het rode aan te brengen. Anders zouden deze onderdelen niet in de omgeving op gaan.

Na het aanbrengen van de extra rode reflecties op de wasbak, toilet, en rand van de tegelwand bij de douchecabine, begon ik met de tegels. Door het tegelpatroon werd de ruimte nog ruimtelijker, en heeft de gehele serie een terugkerend patroon die bijna doet denken aan een net of aan tralies.

Werkproces schilderij 2

Voor schilderij nummer 2 heb ik geen gouache schets gemaakt. Dit omdat ik al een helder idee had van de compositie die ik wilde gebruiken. Over de kleur was ik alleen nog niet zo zeker.

Ik begon met dezelfde kleuren die ik gebruikt heb in mijn eerste schilderij voor de tegels, blauw en paars. Dit zag er alleen vrij flets uit. Niet echt de flitsende kleuren waar ik normaal een voorkeur voor heb.

Tijd om de kleuren te herzien dus! Ik koos voor de warmere kleuren die ik ook gebruikt had als accentkleur in het vorige schilderij. Deze warme kleur staat voor de buitenwereld die binnendringt. Het is een alarmerende kleur, als vuur wat door een raam schijnt.

Kleur aangebracht, ziet er al frisser uit. De donkere schaduw is de reflectie van het hoofd wat omlaag kijkt. In deze schilderijenserie heb ik extra aandacht besteed aan reflecties. Dit zorgt voor meer gelaagdheid in de voorstelling.

Daarna volgde de kleur van de muren. Ik begon ontevreden te raken over de individuele tegeltjes op de grond. Het schilderen van deze tegels zorgde ervoor dat het schilderen langer duurde, omdat ik voor elk blokje een kleur moest bedenken. Ook maakte het de voorstelling erg statisch.

Dus ik ging aan het smeren met mijn verf. Ik hou van het dik aanbrengen van verf, en pakte er nog net geen botermes bij voor dat pindakaas-effect. Deze manier van verf aanbrengen zorgde voor meer beweging in het schilderij, waar ik erg tevreden mee was.

Vervolgens begon ik met het schilderen van de reflectie van het doucheputje. Ik kwam er toen achter dat de schilderrichting van de muren niet goed werkte als ik ook de reflectie van het doucheputje er in wilde hebben. De omhoog lopende lijnen waren namelijk niet een weerspiegeling van de lijnen die nu zichtbaar waren op de vloer van de douchecabine. Dit moest dus aangepast worden.

Na een extra laag verf voor de weerspiegeling en het inzetten van de lijnen van de tegels, begon het echt een ruimte te worden. Alleen de lijnen van de tegels op de vloer moesten nog. Dit zou een uitdaging worden, omdat ik de lijnen niet zo duidelijk neer wilde zetten als op de muren. Dit zou het schilderij te vol maken, en afleiden van wat er eigenlijk te zien is.

Dus ik heb de kleuren van de lijnen mee laten kleuren met de bestaande kleurvlakken. Hiermee was het schilderij afgerond.

Werkproces schilderijen algemeen

Mijn werkproces voor de schilderijen pakte ik anders dan hoe ik dat normaal doe aan. Normaal bedenk ik composities van schilderijen lost van elkaar. Deze keer heb ik de composities op dezelfde manier bedacht als hoe ik mijn animaties bedenk. Ik bedenk eerst een actie, daar bedenk ik keyframes bij. Keyframes zijn frames, of tekeningen, die een belangrijk moment in een beweging markeren. In animatie gebruik je deze keyframes als houvast om van 1 punt in een beweging naar een ander punt te gaan.

De “keyframes” voor deze schilderijenserie zijn gebaseerd op de volgende beweging: een persoon staat onder de douche, kijkt vervolgens naar beneden om het water in de put weg te zien stromen (en de eigen reflectie in het water te zien), en draait zich vervolgens naar de deur. De progressie in sfeer tussen deze “keyframes” moet gaan van ontspannend naar bedrukkend. Dit past bij het idee wat aan de basis van de schilderijen ligt. Dit idee had ik bij de start van deze schilderijen opgeschreven:

“Zelfs de rituelen die je normaal rust geven worden beïnvloed door het onweerlegbare feit dat je zometeen weer de wereld tegen zal komen. De onrust verspreid zich als een olievlek door je gedachtes voordat je de kraan van de douche uit kan draaien.”

Werkproces schilderij 1

Door Wafae kwam ik op het idee om schilderijen bij de animaties te maken. Deze schilderijen moesten door het feit dat ze statisch zijn een soort tegenhanger van de bibberige stijl van de animaties zijn. Dit is het werkproces van schilderij 1.

Ik begon met een kleine schets in gouache. Deze schets is op a5 formaat, en helpt mij met het bepalen van de compositie en de kleuren van het schilderij.

Over de compositie was ik tevreden, maar de kleuren waren er nog niet helemaal.

Ik wilde dat de badkamer een soort rust uitstraalde, dus ik ging voor een blauwe ondergrond met hier en daar wat paars. Ook wilde ik meer niet realistische kleuren, in plaats van het zilverkleurige van de douchekop. Ik vind het werken met niet realistische kleuren namelijk veel prettiger, omdat ik dan meer vrijheid heb om kleur te gebruiken als middel om een gevoel over te brengen.

Ik koos voor een frisse groene kleur. Dit omdat ik deze specifieke kleur vaak associeer met schoon zijn. Lekker Dreft-groen is nooit vies. Om het kleurenpalet wat spannender te maken, koos ik ervoor om de reflectie van het raam in een oranje kleur te doen. De warme kleur springt naar voren tussen de meer koele kleuren, en leidt het oog. Dit zorgt voor een interessantere compositie. Ook gaf deze kleur mij houvast voor de rest van mijn schilderijen. Ik kon de kleur namelijk terug laten komen, om de boodschap van mijn werken te versterken.

Tegeltjes en details zijn afgewerkt.

En het eindresultaat!

Groenlicht moment

Uit het groenlicht moment zijn de volgende punten naar voren gekomen:

Lichtgroen. Je bent op de goede weg, maar er zijn nog een aantal dingen waar je aandacht aan moet besteden.

- Neem de ruimte. Je werk komt zo beter uit.

- Nadenken over of een beamer wel handig is. Zeker als je tekeningen naast je werk wilt laten zien. Donkere ruimte nodig hebben vs licht nodig hebben om de tekeningen te zien werkt niet zo goed samen.

- Over de tekeningen: als je de tekeningen EN de animatie video waar de tekeningen uit bestaan krijg je een soort dubbel effect. Dit zorgt voor een soort making-of vibe, wat niet per se het werk naar een hoger plan tilt.

- Sta open voor dingen naast animatie. De spanning tussen de tekeningen en het videowerk kan je versterken met bijvoorbeeld schilderijen.

- Vertrouw het proces!

- Ga ook in gesprek met anderen.

Proces eindwerk

Het proces van mijn eindwerk gaat gestaag. Sinds mijn laatste post is mijn werk verder uitgekristalliseerd en veranderd.

Laten we het eerst hebben over wat mijn intentie aan het begin van het jaar was. Eerst wilde ik een drieluik maken met 2d animatie, stopmotion, en video. Het onderwerp van mijn drieluik zou dan zijn dat sommige dingen in het leven vaststaan, sommige dingen veranderlijk zijn, en dat we dit moeten accepteren. Dit verhaal wilde ik naar voren brengen met een verteller, die het drieluik bij elkaar zou knopen.

Sindsdien is dit veranderd. Ik kreeg een aantal kunstenaars aangeraden door Wafae (William Kentridge, Tala Madani) die animaties maakten zonder verteller. Dit vond ik een interessant gegeven, omdat de toeschouwer dan veel meer vrijheid heeft in wat hij/zij denkt en voelt bij het werk. Het zorgt dat een ruimere interpretatie mogelijk is. Ik heb al eerder animaties met vertellers gemaakt, en de verteller loslaten was een grote stap voor mij. Dit is eigenlijk ook een voortzetting van een stap die ik vorig jaar heb gezet met een schilderijenserie gebaseerd op anekdotes. Deze wilde ik eerst op het doek zetten, maar dit niet doen maakte het werk spannender. Maar goed, geen verteller dus!

Qua kleuren en perspectief was ik geinspireerd door David Hockney en Maria Lassnig, en qua simpele stijl en droge humor door David Shrigley. Ik besloot om kleurpotloden te gebruiken om subtiel een beetje kleur in mijn werk te brengen, en omdat dit het werk meer textuur geeft. Hiervoor deed ik een stijl/kleurtest om de kleurenfamilies en hoeveelheid kleuren te bepalen.

Ik ga voor een simpel palet van 2 kleuren per clipje. Welke kleuren ik gebruik verschilt per clipje.

Dan nu: het hoofdstuk corona. Coronakunst komt mijn neus uit, maar de corona situatie heeft wel veel invloed gehad op mijn eindwerk. In oktober 2020 liep ik namelijk zelf corona op, waardoor ik twee weken niet naar buiten kon gaan. Het was een rare tijd van veel moeten doen voor school en stage maar niks kunnen doen. De nasleep duurde ook een maand, waardoor ik lang niet zo ver ben met mijn beeldende werk als ik zou willen. Maar dat doormaken heeft me wel laten nadenken over welke kant ik op wil met mijn beeldende werk, en ik kwam tot de realisatie dat ik een andere kant op wilde. Ik wilde meer focussen op die “loze tijd” van die twee weken, en eigenlijk van elke lockdown periode. Jezelf bevinden in een stukje tijd waar het enige wat je kan doen, afwachten is. Ik begon mezelf en mijn eigen gedrag onder de loep te nemen, en ook het gedrag van mensen om me heen. Eindeloos doem-scrollen op NOS.nl, andere perspectieven proberen te vinden, rare gewoontes kweken uit verveling in de hoop dat de tijd sneller voorbij zal gaan, enzovoorts. Dit wil ik animeren in “loops”, een knipoog naar loopende gifjes waar ik een ironische liefde voor heb.

Volgend semester wil ik meer loopende clipjes maken (5 stuks) en deze voorzien van audio. Hiervan wil in een video installatie maken. De originele tekeningen wil ik onderdeel laten zijn van het werk, omdat dat monnikenwerk van alles frame voor frame tekenen dat gevoel van loze tijd zal versterken.

(deel 2)

Afstudeerwerk 2020-2021

Jaja, daar zijn we dan, tijd voor beeldend afstuderen. Ik had al in jaar 1 besloten dat ik met een animatie wil afstuderen. Omdat het maken van een animatievideo erg veel tijd kost, ben ik al aan het begin van de zomervakantie bezig geweest met het brainstormen in mijn dummy.

Ik hield me bezig met flarden van ideeen voor mijn huidige werk, en reflecteerde op mijn atelier werk van de afgelopen jaren. Lees het proces hier (deel 1)

PROCES ATELIER 2020

Hallo en welkom! De berichten gaan van nieuw naar oud, dus scroll naar beneden voor het begin.

Kunstblog Femke Diertens @femieuze - Tumblr Blog | Tumgag