#agaph

[selfcatastrophizing]

would you stay as she promised you heaven ?

[tzinis-blog]

Η θέα λιώνει την ψυχή μου.

[krummenes-alhthies]

Όχι…δεν μίσησα το μαύρο μαλλί γιατι δεν μου πήγαινε αλλά γιατι ο λόγος που το έβαψα ήταν για να σου αρέσω παραπάνω

(Ήμουν ξανθιά όταν τα φτιάξαμε)

[444juliee]

Αν σε ρωτουσε καποιος «ποσο πολυ σου λειπει» τι θα λεγες; Γιατι αν απαντουσα εγω θα ελεγα οτι εμενα μου λειπεις πολυ. Ειδικα.. Η μυρωδια του κορμιου σου.. Μου ανοιγει νεες πυλες στον κοσμο των ονειρων. Και γιατι; Επειδη μυριζεις ονειρικα. Να διεισδυω το προσωπο μου στον λαιμο και στα χειλη σου για να μπορεσω να απορροφησω οσο το δυνατον περισσοτερο απο την μυρωδια σου. Ξερεις.. για να μεινει πανω μου, στα χερια μου στο στηθος μου, στα χειλη μου.. παντου. Να μπορω να πηγαινω ευτυχισμενη σπιτι. Να περνω το δικο μου σουβενιρ απο σενα χωρις να το ξερεις. Μου λειπει το αγγιγμα σου. Να μου αγκαλιαζεις ολο το κορμι με τα μεγαλα και ζεστα σου χερια. Να με φερνεις κοντα σου.. να γινομαστε ενα. Ξερεις εσυ. Να μου πιανεις τα μαγουλα και εγω να σε κοιταζω στα ματια χωρις να σπασω την επαφη με τα δικα σου. Τις ματαρες σου, που παντου καυχιεμαι για το ποσο ομορφα ματια εχει το αγορι που αγαπω. Και πιστεψε με σ’αγαπω πολυ. Μου λειπει να μιλαμε με τις ωρες οπως παλια. Λενε να μην κοιτας το παλια.. να φροντιζεις να δημιουργεις νεες αναμνησεις με τα ατομα που αγαπας.. αλλα.. εγω δεν μπορω να ξεχασω απο το που ξεκινησαμε εμεις οι δυο. Θυμασαι μωρο μου; Ποσο ερωτευμενος ησουν μαζι μου; Ποσο τρελαμενος ησουν με εμενα;.. το θυμαμαι σαν χθες που μου εστελνες επανελλημενα πολλα μηνυματα και περιμενες πως και πως να σου απαντησω. Για εμενα ηταν κατι εντελως καινουργιο. Δεν ηξερα πως να το διαχειριστω. Με εκανες να σε αγαπησω με τον τροπο σου θυμασαι; Τι κριμα που ειναι ομως που αυτες οι αναμνησεις δεν κρατουν για παντα και καποια στιγμη παυουν να υπαρχουν.. γιατι σταματησες μωρο μου να προσπαθεις για εμενα; Γιατι σταματησες να προσπαθεις για μας; Σε ειχα ως προτυπο αγαπης. Θαυμαζα παντα την δυναμη της ψυχης σου και της καρδιας σου να προσπαθει για εμενα. Οταν τα καταφερες σταματησες ομως.. Εγω δεν σταματησα ποτε να προσπαθω. Η δικη μου ιδεα της αγαπης ειναι παντα να προσπαθουν και οι δυο μεχρι τελικης πτωσεως, μεχρι να φυγουμε απο αυτη την ζωη. Γιατι η αγαπη δεν ειναι κατι το.. πως να το πω.. αυτονοητο και μονημο.. Αν σταματησεις να δινεις σταματαει και αυτη.. Μην την αφηνεις να φυγει μωρο μου. Δεν εχω ξανα αγαπησει τοσο πολυ ανθρωπο στην ζωη μου. Σε σκεφτομαι 24/7 και εχεις γινει ενα με το μυαλο μου. Δεν μπορω να κανω τιποτα στην καθημερινοτητα μου αν δεν το συνδεσω με σενα. Παντα εχω την μορφη του προσωπου σου μπροστα μου. Να με κοιταζει. Να μου λεει πως με αγαπαει. Πως ειναι εδω. Αυτο με κραταει καλα. Τα πρωινα. Οσο σε περιμενω. Σε περιμενω. Σε περιμενω ολη μερα. Η αναμνηση σου ειναι αυτη που με κρατησε ως εδω. Που με εκανε να αντεξω. Οι αναμνησεις αρχιζουν να σβηνουν. Να εξαφανιζονται. Δεν θυμαμαι πως εισαι. Αρχιζω να ξεχναω πως ηταν η αγαπη σου. Πως ησουν εσυ. Πως με εκανες να νιωθω. Εχει εισβαλει η στεναχωρια μεσα μου. Η μοναξια. Τι ειναι η αγαπη; Μπορει καποιος να μου μαθει ξανα; Αυτο ειναι αγαπη;.. αυτο λοιπον.. να μην μιλας ολη μερα με το ατομο που αγαπησες.. με το ατομο που περασες ενα τεραστιο διαστημα της ζωης σου. Και να εισαι οκ με αυτο. Αν φυγει ομως.. τι κανεις εκει; Οταν δεν θα ειναι εκει πια το ατομο αυτο που ηταν εκει για σενα να σου δινει την αγαπη του καθε μερα.. τι κανεις; Ποιος εισαι; Που στηριζεσαι; Η αγαπη δεν ειναι ευκολη υποθεση. Χανεις τον υπνο σου.. το μυαλο σου. Σε κανει να εχεις παραισθησεις και να τρελαινεσαι. Παναγιωτη σε αγαπησα περισσοτερο απο οτιδηποτε σε αυτο τον κοσμο. Στα δωσα ολα. Σου εδωσα εμενα. Ολοκρηρωτικα. Σου χαρισα τον εαυτο μου. Δεν σε νοιαζω πια; Δεν με αγαπας; Δεν μου αρκει να το ακουω. Θελω να το βλεπω. Απο λογια πηρα πολλα..Μεσα μου αυτη την στιγμη καιγεται μια φλογα η οποια δεν λεει να σβησει. Αυτη η φλογα καιει για σενα. Η αγαπη μου ειναι. Κραταει το μονοπατι φωτεινο για εσενα. Σαγαπαω. Πανο. Σαγαπαω. Οσο τιποτα στον κοσμο. Και θα σ αγαπαω μεχρι να πεθανω.. μη με ξεχασεις.

[anthemelia]

Περνούν –

τα χρόνια

τα κύματα

ενίοτε και οι άνθρωποι περνούν –

κάποιοι αγγίζοντας

άλλοι τσαλακώνοντας

άλλοι αθόρυβα

κι άλλοι, τέλος,

στα παπούτσια τους, όπως φεύγουν

παίρνουν και κάτι δικό μας,

κάτι που δεν επιστρέφει ποτέ,

κάτι που μας δόθηκε πριν γεννηθούμε ακόμη

μόνο και μόνο για να το χάσουμε

και να το νοσταλγούμε

επάνω σ’ αυτό

το απωλεσθέν της ψυχής μας θραύσμα

χτίζουμε πολιτισμούς

θρησκείες

οικογένειες

φιλίες

ποίηση

κι ας μην μπορούμε να το ονοματίσουμε.

Θα ‘ναι η πίστη μας στον άνθρωπο;

θα ‘ναι η παιδική ηλικία;

θα ‘ναι η αθωότης μας;

κανείς δεν γνωρίζει προκαταβολικά

πόσο κοστίζει ένας άνθρωπος.

Κι έπειτα, στα θεολογικά κείμενα

μαθαίνει κανείς πως τα πάντα περνούν

παρέρχονται

γεννιούνται για να γίνουν παρελθόν

- σαν κι εμάς –

επιστρέφουν στο χώμα.

Το ύστατο που μπορούν να διαρκέσουν;

Η ημέρα εκείνη

που το χώμα θα επιστρέψει στον ίδιο του τον εαυτό,

κι έτσι, σαν θεόλογοι,

μας λεν οι φίλοι μας:

Οι δυσκολίες περνούν

η θλίψη περνά

τα βάσανα περνούν

ο πόνος περνά

όλα περνούν,

μα εγώ, αν έπρεπε,

θ’ απαρνιόμουν κάθε ποίημα μου

εκτός από το δίστιχο της εξαίρεσης:

η αγάπη δεν περνά

μόνο σωπαίνει.

[katoporiani]

Αν κάτι που έχω μάθει, όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως ο χρόνος, μπορεί να μην επουλώνει όλων τις πληγές, αλλά αποκαλύπτει όλων τις προθέσεις...

Κατωποριανή/katoporiani

[agxostolismenh]

Σ' αγαπώ κι ας έβγαλες τα ρούχα σου για να μην έχω εγώ μια κλωστή να κρεμαστώ.

Yoda Priest ~ Η Ομορφότερη

[meneksedaki]

Μου λείπουν οι βόλτες στο κέντρο. Το περπάτημα στο Θησείο και οι μπύρες σε κάποιο μικρό μαγαζάκι στου Ψυρρή. Μου λείπει το να ετοιμάζομαι προσεχτικά για κάποια έξοδο και το άγχος μήπως και δεν προλάβω το λεωφορείο. Μου λείπει η διαδρομή με το λεωφορείο για την σχολή κι έπειτα η αναμονή για το μετρό και τον ηλεκτρικό. Μου λείπει το χαμόγελο που μου σκάνε οι κολλητές μου με το που τις πρωτοαντικρίσω στο σημείο συνάντησης μας καθώς και οι συζητήσεις μας και τα γέλια που ρίχνουμε 8 η ώρα το πρωί. Μου λείπει ακόμα και το άθλιο φαγητό της σχολής που σκεφτόμασταν πολύ σοβαρά για το αν θα το φάμε όμως είχαμε ακόμα 3 ώρες εργαστηρίων και δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς. Μου λείπει να πηγαίνουμε στην βιβλιοθήκη για "διάβασμα" και το διάβασμα να οδηγείται σε πείραγμα και αυτό σε γέλια τόσο δυνατά που να ενοχλούν όλους τους υπόλοιπους. Μου λείπει η δυνατή μουσική, το ξενύχτι και η ζαλάδα που έχεις μετά από το ποτό η οποία σε κάνει τόσο χαρούμενο και εξωστρεφή.

Μου λείπει το τότε.