Κοιταω εξω απο το παραθυρο… Η Αθηνα φωτισμενη και ηρεμη πλεον απο τους γρηγορους ρυθμους της ειναι ετοιμη και εκεινη να πεσει στην αγκαλια του μορφεα.. Αλλο ενα βραδυ που παλευω με τον εαυτο μου για να καταλαβω τι πραγματικα συμβαινει..!Η καρδια μου σε φωναζει και το μυαλο μου σε διωχνει..τοσος καιρος εχει περασει και εσυ ερχεσαι ακομα για να με κατακλυσεις με την παρουσια σου..δεν εισαι μονος ομως…φερνεις μαζι σου και τις αναμνησεις..τις αναμνησεις ΜΑΣ!Τις αναμνησεις για μια κοινη ζωη!Και αν τα καταφερνω να αντιμετωπισω εσενα εκεινες ειναι τοσο γοητευτικες που δεν σ αφηνουν να τις αποχωριστεις..θα μενουν παντα εδω και θα ερχονται για να μου θυμιζουν τα ονειρα μας!Ξερω ομως πως τα ονειρα τις πιο πολλες φορες παραμενουν ονειρα και ετσι θα ειναι και η τυχη των δικων μας.Δεν μπορουμε να ειμαστε μαζι!Δεν εισαι δικος μου,ουτε εγινες και ουτε θα γινεις ποτε…!!! Το φεγγαρι ριχνει το φως στο παραθυρο του και εσυ μ αγκαλιαζεις γλυκα! Μου ελειψες φ……..ι μου!
by me