#ali p

[curryvillain]

.@JahLilMusicJA Steps Out With Debut Album, "Can A Man Cry"

Recording Artist Jah Lil has made it to a new level in his career. Having blessed the world with music that connects in unique ways and shares strong messages, he looks to do even more with his gift. The new level has allowed him to give us his debut album, “Can A Man Cry“. Featuring 10 tracks and released through Out Deh Records/Give Thanks Music, Jah Lil taps into our motives, our thoughts, our…

View On WordPress

[pasulya]

Baltayla öldürülen bebeğin cenazesi babası tarafından alındı

Pasulya sevenler pasulya.com yine makale paylaştı. Makalemizin başlığı: Baltayla öldürülen bebeğin cenazesi babası tarafından alındı makalemizin içeriği:

Makale Kategorisi: actual Makale URL: http://www.haberlero.com/baltayla-oldurulen-bebegin-cenazesi-babasi-tarafindan-alindi-haberi-16652.html Google'dan gelen aramalar: ali p, baltalı anne dehşeti, bebek, bebek cesedi, Ç, gözyaşları, hatice ç, ibrahim, ibrahim p, izmir, izmir adli, kiraz Yazar: Hüseyin Kürklü :D

[artuklufilmvemekan]

The Spectacular Now'i bu dersin ilk filmi olarak seçmemin nedeni film izleme deneyimlerimizin hafızamızın veya kişisel deneyimlerimizin aktif bir parçası olmasındandı sanırım. Yani nasıl bize ait dediğimiz deneyimlerin hafızası her hatırlama eylemiyle tekrar kuruluyorsa, beğenilerimiz de hafıza gibi her beğenme ve kıyaslama eylemiyle tekrar kuruluyor olsa gerek. İzlediğimiz filmler de "bize ait anı" sandığımız hareketli bir hatırlama bulutunun içinde hareketli parçalardan ibaret. Bu filmin öyküsü de benim için "kişisel bir anı" haline gelmiş durumda, en azından şimdilerde böyle.

Film yüzlerce kez anlatılmış bir "yetişkinliğe geçiş" öykü şablonunu kullanıyor ama bir yandan hem gerçek hissettiren hem de farklı bir büyüme biçimi tarif eden bir öykü anlatmayı başarıyor. Belki de yalnızca filmin sakin ve "natüralist" tonu değil bu "farklı bir büyüme biçimi" tam da filmi yakin hissettiren şeyin kendisi. Bu da sanat eserleri ile ilgili tuhaf şeylerden bir diğeri zahir.

Farklı bir büyüme biçimi de söyle: "sevgisinde samimi olan ve her insan kendi farklılığıyla sevmeyi başarabilen birisi yine de mutsuz olabilir mi?" Bu soru ilginç çünkü (veya bana öyle geliyor ki) çoğu kez mutsuzluk böyle bir sevme alışkanlığının önüne geçer, böyle bir sevme alışkanlığının kaybı da mutluluğun önüne geçer. [En azından bunu böyle kabul eden bir çok "self-help" dinselliğin olduğunu biliyoruz. ]

Sutter Keely, hem böyle bir sevgiyi doğal olarak yasayabildiği, hem de an'lara önem verdiği için az bulunur bir karakter. Buna rağmen bazı sorunları var, çevresindeki insanların sevgisini kolayca kazanırken güven iliksilerinde kaybetmeye devam ediyor, "seviliyor olduğu" ile ilgili çelişkili fikirleri var, alkol sorunuyla yüzleşemiyor ve gelecekle ilgili bir arzu geliştiremiyor.

Filmin mesajının benim ilgimi çeken yani da buradan ve Sutter'in deneyiminden yola çıkarak "sevginin daha karmaşık bir tanımı var" demesi. Bunun dışında güzel çekilmiş, çok iyi oynanmış bir film ve hikayesini gösterişli plot numaralarına başvurmadan anlatıyor.

Sut ter'in değişimine eleştirel yaklaşımı için Sümeyye'nin yorumunu da bekliyorum.

Buraya seçtiğim sahne Sutter'ın film boyunca yanındaki insanlarla "ânı yaşama" fikrini paylaştığı yerlerden birisi. (Bunlardan duyguları en fazla harekete geçireni baloda olanıydı ama onu saklamayı tercih ettim) Burada bir önceki sekansda Sutter'ın işine yaramayan formül Marcus için başka bir şeye dönüşüyor

[artuklufilmvemekan]

Film ve Mekan dersi giriş yazısı

Bu blog Artuklu Üniversitesi Mimarlık Bölülümü'nde 2015 Bahar döneminde verilen Film ve Mekan dersinin öğrencileri ve yürütücüsünün paylaşımlarıyla oluşuyor. 

Dersin içerik metni olarak aşağıdaki kısa metni hazırlamıştım:

"Dersin amacı sinemayı yaratıcı bir üretim süreci olarak çalışmaktır. Bunun için filmler hem anlatısallıkları ve yapaylıklarıyla incelenmeye çalışılacak hem de kişisel bir ilişki için aracı kılınacaktır.

Bu ders, filmlerde mekanın nasıl temsil edildiğine veya gösterilen mekan türlerine odaklanmak yerine mekanın film üretme ve izleme deneyiminin doğal bir ürünü olarak görür. Mekanı herhangi bir imalatı önceleyen bir kategori olarak kavramak tercih edilmez. İmalat zaman ve mekanlarla “beraber” var olur. 

Sinema ve mimarlık iki “düşünen imalat” olarak anlaşılacaktır. Bu haliyle bizler için, el yordamıyla da olsa sinemayı konuşmak, sinemada mekanın nasıl temsil edildiği veya üretildiğinden bağımsız olarak da değerlidir. 

Bu derste sinema, “kolektif ve oldukça kişisel” bir üretim ve “kolektif ve oldukça kişisel” bir deneyim olarak düşünülecektir. Bunun yolu olarak filmlerin incelenmesi ve tartışılmasının yanında filmlerden yola çıkan veya filmlere varan üretimler de yapılacaktır. 

Bütün tartışmaların öğrencilerin kişisel katkılarıyla kolektif olarak yapılması amaçlanmaktadır. Ders saatinde yürütülen tartışmalar ve uygulamalarla beraber teslim edilen ödevlerin niteliği ile dönem notu belirlenecektir."

[artuklufilmvemekan]

Beraber izlediğimiz 400 Darbe final sahnesi. Ben filmi izlemeden çok önce televizyonda bu sahneyi yakalamış ve neden etkilendiğimi bilmeden çok etkilenmiştim. Şimdi de bunun nasıl bu kadar etkileyici bir sahne olduğunu kolay açıklayamıyorum. Belki biraz "bir karakterin bir kader olması" durumuna karşı koyan bir şey var bu sahnede.

Sınıfta fotoğrafa zum hareketinin final sahnesini biraz yapaylaştırdığını konuşmuştuk. Yine aynı sahnede karakterin sahilde bıraktığı ayak izlerinin silinmesi ile kameraya bakmaya olan bu vurgu için, biri birini tamamlayan iki öğe olduklarını söyleyen bir yorum okudum. Silinen ayak izleri öykünün çözülmediğine vurgu yapıyor, yapay zum ve kameraya bakan bir çift göz de yabancılaşma etkisi yaratıyor.

Filmin tamamı bu final sahnesinin etkisini güçlendiriyor. Son bir spoiler verelim: çocuk burada  denizi hayatında ilk kez görüyor.

"Benim isteğim bir filmin ya sinema yapmanın neşesini yansıtması ya da sinema yapmanın ıstırabını. Bu ikisinin arasındaki şeylerle hiç ilgilenmiyorum."

Francois Truffaut

[rawrsamsadino]

Ali, blow them away. Star of the band no matter what they say. Ali, sing me a song. Rock, rock on. Rock, rock, rock on.