Terugblik ‘Sculpting Fear’
Gisteravond ben ik naar de voorstelling Sculpting Fear in Theater Kikker geweest. Afgezien van dat het bijzonder was, weet ik niet of ik erg voldaan ben van de voorstelling.
“Voor alles is tegenwoordig een app beschikbaar: voor het weer, voor de liefde en voor de weg naar huis. Niemand hoeft nog te verdwalen, alleen te zijn of nat te worden. Alles is onder controle. Alles zit in de Cloud. Hoewel alles transparant geworden is, blijft het grote onbekende in nevelen gehuld. En daar hebben we angst voor. Angst voor het onbekende, voor vreemdelingen, de toekomst… Sculpting Fear is een beeldende theatervoorstelling waarin Julian Hetzel probeert deze angsten vorm te geven en daarom creëert hij letterlijk een storm.“
Misschien ben ik te doorsnee voor dit soort theaterstukken, maar mij was het te langdradig. De beelden waren heel poëtisch maar ik miste een beetje actie in het spel. Waar ik door ‘Complexity of Belonging’ geroerd was, was ik bij deze voorstelling eerder een beetje verveeld.
De voorstelling duurde 70 minuten. Het decor bestond uit een zwarte vloer, een grote antenne achtige spriet, 2 minirobots en 3 bureaustoelen. De bureaustoelen lagen op de grond, en daaronder de 3 acteurs.
Af en aan werd er een grote mistwolk het theater ingespoten, en de acteurs lagen doodstil. De mini robots beginnen na 10 minuten de boel te stofzuigen en stuiten daarbij op de acteurs. Er wordt een dialoog gevoerd die ik niet kan navertellen (kwam er op neer dat de een tegen de ander zei dat ze zich zo vol voelde en negatief, en de ander zei dat ze zichzelf dan moest resetten). Na een minuut of 10 kwam er een 4e acteur door een deur zetten, in een oranje futuristisch-achtig pak. Deze verplaatst de acteurs op een ongelukkige wijze met een stok.
Na welgeteld 40 minuten staan de acteurs eindelijk op. Ze gaan een kopje koffie halen, en dan wordt ‘de cloud’ wakker. Door middel van de rookmachines en ventilatoren wordt er een soort van storm op het podium gecreëerd. Nadat deze storm, met stem, weer weg is, beginnen de acteurs stukje voor stukje de vloer uit elkaar te scheuren. Deze bleek van piepschuim. In combinatie met de ventilatoren en de mist vormt dit een mooi beeld, maar het is mij te langdradig; de overige 30 minuten zijn ze daar mee bezig.
De acteurs zijn erg flexibel en de bewegingen zien er natuurlijk uit, de beeldtaal is heel erg dramatisch en prachtig maar ik mis interactie met het publiek. De sound is soms ondragelijk; hoge piepjes waarbij ik letterlijk de vingers in mijn oren moest stoppen om ontploffen te voorkomen. Voor mijn gevoel.
Ik snap het idee wat overgebracht moet worden met de voorstelling; een apocalyptisch beeld, de wereld die verwoest is door de mens, disfunctioneel, eenzaam en vervallen. De technologie heeft standgehouden, maar wat heeft de mens daaraan? De voorstelling gaf mij ook zeker een onheimelijk gevoel, maar mijn angsten zijn veel meer navelstaren dan op zoon grote schaal; ik weet dat de wereld op den duur helemaal kapot gemaakt wordt door de mens, maar omdat ik daar waarschijnlijk niet bij ben, kan ik niet overspoeld worden met die angst daarvoor.
Ik had hoge verwachtingen van deze voorstelling, die voor mij niet helemaal zijn waargemaakt.