In augustus 2016 verscheen er een artikel in The Paris Review over iemand die zich bezig houdt met het neerschrijven van songlyrics in zijn vrije tijd.
Wat hij opmerkt is dat het karakter van vele liederen ons bedriegt. Hoe liedjes die niet rijmen, je er van doen uitgaan dat ze wel rijmen, bijvoorbeeld.
.
Prisencolinensinainciusol is één van de nummers waar hij een transcriptie voor heeft gemaakt. Het is een lied geschreven in een wartaal, ontworpen om Amerikaans te klinken. Als je luistert naar het lied en kijkt naar de bijhorende videoclip, niet wetende dat er onzin wordt gezongen, heb je de indruk dat er een bestaande taal wordt gehanteerd. Wat echter eigenaardiger is aan dit nummer is dat bovenop deze indruk, het lied je doet geloven dat je zijn verhaal begrijpt. Het deuntje, de klanken, en de enscenering (video) van het nummer komen je immers bekend voor. Ze refereren naar verhalen waaraan je al eens bent blootgesteld. Ze doen een beroep op herkenning, op stereotypen. Door hun fragmenten gelijktijdig te laten spelen, geven ze je het gevoel dat er iets gaande is. Dat gegeven is interessant.
Hoe betekenisloze, foute, incomplete dingen, je het gevoel kunnen geven dat er een zin is. Dat nonsens kan gebruikt worden om mee te spreken. Al ligt de taal eerder in het componeren van de onzin, dan in de onzin zelf.
On Transcribing the Lyrics to Pop Songs, Madrid A., The Paris Review, 2/08/2016
https://www.theparisreview.org/blog/2016/08/02/on-transcribing-the-lyrics-to-pop-songs/
