#arturrozanski

[nikonografia]

Zabawne fotograficzne mity

Chyba każdy fotografujący na początku swojej przygody. Trafił na kilka popularnych mitów. Sam traktowałem niektóre poważnie do czasu, kiedy poszedłem na studia. A tam, wszystkie zostały szczęśliwie odczarowane. 

Kiedy człowiek nie ma odpowiedniej wiedzy, a jeszcze gorzej. Brakuje mu wiedzy popartej doświadczeniem. Jednym z drogowskazów co i jak należy robić dobrze, stają się ludowe mądrości. Z ludowymi mądrościami jest tak, że często zawierają minimalną cześć prawdy i maksymalną ilość fantazji. Których zadaniem jest. Ubrać tę minimalną część prawdy w coś, wyglądającego na poważną informację. Zebrałem kilka najciekawszych mitów. Których zwolenników w dalszym ciągu można spotkać. Jednak zachęcam byśmy lepiej, wspólnie się z nich się pośmiali.       To fotograf robi zdjęcia nie aparat Chcąc zrobić bardzo dobre technicznie zdjęcie, musisz mieć równie dobry sprzęt. Pozwalający ci tę techniczną doskonałość osiągnąć. Nie zrobisz kompaktem tak samo prezentującego się zdjęcia. Jak profesjonalnym sprzętem. Tę teorię chętnie wygłaszają ludzie, nie mający dobrego sprzętu. A bardzo chcieli by mieć. W ten osobliwy sposób, szukają  pocieszenia. Że mimo posiadania sprzętu niżej klasy, uda im się nadrobić tę stratę umiejętnościami. Nigdy nic z tego nie wychodzi.       Dobry fotograf wszędzie zrobi dobre zdjęcie Ten mit prześladował mnie od początku mojej przygody z fotografią. Trwał przez okres Smeny, Zenita, analogowych automatów, pierwszego kompaktu. Na prawdę wierzyłem, że skoro nie potrafię zrobić fajnego zdjęcia przed osiedlowym blokiem. Znaczy nie mam do tego talentu. I trwało to znów do czasów studiów. Tam dowiedziałem się że są tematy, zwyczajnie niewarte fotografowania. Brzydka okolica nie będzie ładniejsza. Choćby fotografował ją najlepszy fotograf, najlepszym sprzętem.       Lepiej kupić lepszy obiektyw, niż lepsze body To jest mit z dziedziny dylematów. Każdy fotografujący z ograniczonym budżetem zawsze się zastanawia... Kupić lepszy aparat czy lepszy obiektyw? Ani jedno ani drugie, nie da pozytywnych efektów. Zawodowy obiektyw, podpięty do niskiej klasy aparatu. Nie da spodziewanej wyższej jakości obrazu. Ponieważ procesor aparatu. I tak zapisze go w niższej, zgodnej ze swoją klasą jakości. Podobnie jeśli użyję niskiej klasy obiektywu i dobrego body. Aparat nie sprawi że zdjęcie z kiepskiego obiektywu, będzie wyglądało lepiej. Najkorzystniejsze efekty, daje dobieranie sprzętu z tej samej klasy. Przykre, ale prawdziwe. Nie da się tutaj na niczym zaoszczędzić. Próbowałem obu wersji zamiany. I nic mi z tego pozytywnego nie wyszło.       Amatorski sprzęt, nie nadaje się do profesjonalnego wykorzystania Profesjonalizm, polega na świadomym użyciu sprzętu o określonej specyfice. To jedna z najistotniejszych informacji, jakie zdobyłem studiując kierunek artystyczny. To najważniejsza różnica, między amatorem a zawodowcem. Świadomość tego, kompletnie zmieniła moje nastawienie do sprzętu. Niedawno dowiedziałem się że popularni w sieci fotograficy, wykorzystali D3200 do profesjonalnej sesji. Śledząc dokonania doświadczonych artystów fotografów. Często dowiaduję się o zaskakującym wykorzystaniu, pozornie marnego sprzętu w celach komercyjnych. I nikt im za to głowy nie chce urwać. A wręcz przeciwnie, jest to cecha nadająca wyjątkowości pracom takiego autora. Jest to pewnego rodzaju potwierdzenie jego dojrzałości, wiedzy i umiejętności.       Gdybym miał lepszy aparat... Gdybyś miał lepszy aparat, twoje marne zdjęcie... Dalej było by marnym zdjęciem. Tylko w dużo lepszej jakości. Braku umiejętności, pomysłu, zdolności, nie da się zastąpić lepszym sprzętem. Na początku fotograficznej przygody, nie ma sensu inwestować w dużo lepszy sprzęt. Wystarczy to co masz. Dopiero kiedy zdasz sobie sprawę. Z jakiego technicznego powodu, twoje zdjęcia wyglądają źle. Będziesz w stanie określić, jakie cechy będzie musiał mieć lepszy model. By wyeliminować niezależny od ciebie czynnik, pogarszający jakość twoich zdjęć. Sam po roku używania D7200 schowałem go do szuflady. Doszedłem do wniosku że wiele moich zdjęć, nie musi być w znacznie lepszej jakości niż daje D3100. D7200 używam kiedy dokładnie wiem, że tej lepszej jakości potrzebuję.      Plastikowy obiektyw i bagnet to tandeta Przede wszystkim materiały z jakich produkuje się sprzęt fotograficzny. To nie plastik a zaawansowane tworzywa. Pozwalające uniknąć wszystkich wad, jakimi obarczone są metale.  Czytając krytyczne opinie, na temat budowy sprzętu fotograficznego zastanawia mnie. Co oni z tymi obiektywami i aparatami robią? Panuje dziwne przekonanie że, tylko metalowa konstrukcja jest wyznacznikiem jakości wykonania. Idąc tym tropem, powinniśmy oczekiwać pancernych soczewek. W końcu jak solidność, to solidność. Ja nie narażam sprzętu na uszkodzenia. Jeżeli ktoś ma takie zdarzenia. Może powinien popracować, nad odpowiednim sposobem używania własnego sprzętu. Warto opracować swoje BHP pracy.       Tylko pełna klatka  Istnieje mocno zakorzeniony mit mówiący że pełna klatka, to najlepszy rodzaj aparatu. O wyższości FF nad DX użytkownicy i zwolennicy mogą mówić godzinami. Przyjmują bezkrytycznie tezę o wyższości FF nad DX bo tak. Pojawiają się oklepane argumenty o lepszej plastyce, lepszej jakości zdjęć w kiepskim świetle, szerszym kącie widzenia. I to dziwne przeświadczenie, że wchodząc w posiadanie FF. Automatycznie stajemy się kimś z wyższej półki. Bo te wszystkie DX, to takie zabawki dla amatorów. Tymczasem wielu zawodowych fotografów przyrody, bez skrępowania mówi o większych korzyściach z korzystania z DX. Bo wszystko zależy, do czego potrzebujemy aparatu. I pełna klatka, niekoniecznie będzie najlepszym wyborem. Szczególnie że istnieją profesjonalne aparaty formatu DX.       Portret jest najwyższą sztuką fotografii

Zwolennicy tego mitu. Zawsze w lekceważący sposób wypowiadają się o innych dziedzinach fotografii. Mówiąc że widoczki, robaczki, kwiatuszki, ptaszki, fotografują spacerujący amatorzy. To taka przyjemna i naiwna fotografia. Prawdziwy fotograf, zawsze wybiera portret. Bo portret według nich, jest najbardziej zaawansowaną formą fotografii. To szczyt umiejętności i najwyższa forma wtajemniczenia. Skąd to się bierze? Podejrzewam że źródłem są tu kompleksy. I brak umiejętności do innych fotograficznych form.       Prawdziwa sztuka, to zdjęcia czarno białe Od zdjęć czarno białych, zaczyna się przygodę z fotografią studiując. Ale nie za sprawą jakiejś magicznej, wyjątkowości tego gatunku. A z powodu ograniczonej ilości wrażeń wizualnych, prostoty i wyrazistości przekazu. Która w początkowym okresie nauki, jest bardzo pomocna. I łatwiejsza do opanowania. Ale nie ma w niej większej wartości. To tylko jedna z technik fotograficznych.       Analogi są lepsze niż cyfry Analogami uczyłem się fotografować. Mój pierwszy aparat to był analog. Pogląd o wyższości analogów nad cyframi, jest podobny do mitu o wyższości płyty gramofonowej nad innymi nośnikami muzyki. Analogi mają pewną specyfikę i cyfrówki mają swoją. Bezpośrednie porównywanie ich nie ma sensu. Fotografia analogowa, jest czymś w rodzaju medytacji. Wszystko robimy powoli, w skupieniu. Praca z analogiem przypomina obcowanie z żywym urządzeniem. Cyfrówki są praktyczne, niezawodne, łatwiejsze w użyciu.       Prawdziwy fotograf, używa tylko trybu M To jeden z moich ulubionych mitów. Tego argumentu zawsze używają wszyscy ci, którym zwyczajnie żal dupę ściska. Że totalny amator, zrobił fantastyczną  fotkę. A oni mimo wiedzy i wielu starań. Zwyczajnie nie potrafią artystycznie patrzeć na świat. Dla nich fotografia, to praca inżynierska. Myślą że, opanowanie wszystkich technicznych aspektów fotografii. Gwarantuje im późniejsze sukcesy. Technikę aparatu mają w jednym palcu. Znają zagadnienia  z zakresu optyki, światła, techniki i nic. To w sytuacji, kiedy wszystkim podoba się to fajne amatorsko zrobione zdjęcie. Jedyne co im pozostaje w tej chwili frustracji. To umniejszyć czyjąś wartość, poprzez wytykanie mu braku wiedzy i znajomości tajników fotografii.    I wszystkie te mity łączy jedno. Brak odwagi wyłamania się ze schematów.    Na zakończenie tego felietonu, wspomnienie popularnych jeszcze na początku lat 90 mitów. Mitów wieszczących wręcz śmierć fotografii. Ale jak widzimy po popularności tego hobby. Ta sztuka nie umarła. Okazało się że ma się świetnie. I nadal się rozwija o nowe formy wyrazu.       Stabilizacja tylko dla amatora Ten mit jest już martwy. Nikt w niego nie wierzy i nawet nie ma ochoty przywrócić do życia. Doskonale pamiętam, jaka była burza wśród profesjonalistów. Że profesjonalista nie potrzebuje takich udogodnień. Bo po to ma wiedzę i umiejętności. By potrafił zrobić dobre zdjęcie w każdych warunkach. Amatorzy mogą korzystać z takich zwalniających z myślenia ułatwień. Ale jak to z postępem. Rozwijał się spokojnie, zdobywając co raz większe uznanie. Wśród co raz większej grupy użytkowników. Aż wreszcie docenili go profesjonaliści. I dziś, nikt nie wyobraża sobie pracy bez tego udogodnienia. A nawet, stawiane są mu coraz większe wymagania.       Cyfrówki zabiją fotografię Wprowadzenia na rynek aparatów cyfrowych, najbardziej obawiali się profesjonaliści. Bo skoro aparat będzie miał każdy i zdjęcie będzie gotowe natychmiast. Zniknie granica między profesjonalistom a amatorem. Bo każdy będzie mógł zrobić sobie zdjęcie. I zniszczy to poziom fotografii. Jak widzimy, nic takiego się nie stało. Nadal liczą się głównie umiejętności. Swobodna dostępność do dobrego sprzętu, nie wpłynęła na masowy spadek usług profesjonalnych fotografów. Nadal decyduje talent i umiejętności.  Jeśli spodobał się tobie mój felieton, daj znać w komentarzu. Podaj ten tekst znajomym, może przekona ich. Że nie warto robić jak wszyscy. Albo niech mają fajną rozrywkę, przy czytaniu moich myśli :) 

[nikonografia]

Format DX daje większą ogniskową?

O micie ekwiwalentu ogniskowej słyszeli i czytali wszyscy fotografujący. Sam na początku fotograficznej przygody, byłem zachwycony tym rozwiązaniem. Naiwnie myśląc, że DX daje większą ogniskową. Przy użyciu obiektywu o mniejszej. 

Tego mitu długo nie mogłem zrozumieć. I nie pomagały artykuły na łamach portali, uważających siebie za znawców tematu. A już najmniej pomocne są tu fora, i grupy. Większość, używając enigmatycznego określenia ekwiwalent ogniskowej lub croop. Błędnie tłumaczy, że zakładając obiektyw np. 300mm do aparatu DX. W praktyce mam 450mm. Jak to wynika z mnożenia 300x1,5. Bo takiego przelicznika należy użyć. Zakładając obiektyw na body formatu DX w Nikonie. Matematycznym wyjaśnieniem przelicznika, nie będę się zajmował. Kogo to obchodzi. Chodzi o praktyczne zrozumienie tego, co to jest ten ekwiwalent ogniskowej, croop. Myślałem że mniejszy format DX i nieco niższa, niż w aparatach pełno klatkowych – FF jakość obrazu. Zostaną mi wynagrodzone, możliwością kupowania dużo tańszych niż do FF obiektywów. No kto by nie chciał kupić 200mm, a w praktyce mieć przybliżenie i rozmycie tła, jakie daje 350? Niestety, powielany przez wielu mit. Okazuje się kompletnie nieprawdziwy. Tak to nie działa.  W zrozumieniu tego zjawiska, nie pomógł mi też symulator obiektywów. Możliwości kombinacji między FF a DX, wprowadzały jeszcze większy zamęt. Dopiero przeczytanie informacji w katalogu Nikona, dało mi jasność. Używając formatu DX, ogniskowa nie zmienia się. Ciągle mam przybliżenie i bokeh taki, jaki daje 300mm. Format DX, widzi jedynie ciaśniej niż format FF. Ma mniejsze pole widzenia. Co pokazuję na ilustracji niżej. 

Jak widać fotografując z tego samego miejsca, tę samą scenę. Na zdjęciu z aparatu FF, zobaczę wszystkie kwiaty z pewnym zapasem. Fotografując aparatem DX, widzę tylko część bukietu.   Zaletą tego jest to, że nie muszę wycinać w programie fragmentu zdjęcia. By go później powiększyć, tracąc jakość zdjęcia. W formacie DX, aparat robi to bez utraty jakości. Jeszcze przed jego zrobieniem. Bo od razu widzi ciaśniej. I to największa zaleta DXów. Ta możliwość ciaśniejszego kadrowania. Dająca iluzję, użycia większej ogniskowej. Cecha szczególnie przydatna, przy fotografii przyrodniczej.  Wadą tego rozwiązania jest, konieczność cofnięcia się. By zmieścić w kadrze całą, interesującą scenę. Szczególnie we wnętrzach, może być to uciążliwe a czasem niemożliwe. Jak w przypadku różnicy, o której mówiłem w tekście 35mm czy 50mm?  Zakładając jeden z tych obiektywów na DX. Nie mam pola widzenia takiego, jakie widnieje w opisie obiektywu. Muszę pomnożyć 35mm x1,5=52,5mm. I następny 50mm x1,5=75mm. Oznacza to, że pole widzenia obiektywów 35 lub 50mm w DX mam takie. Jak bym fotografował aparatem FF z obiektywem 52,5mm lub 75mm.  Osobiście uważam to za głupie rozwiązanie. Ze strony producenta całkiem sensowne. Bo pozwala teoretycznie korzystać z dowolnych obiektywów i dowolnego body Nikona. Ale dla użytkownika, szczególnie zawodowca. Jest to zwyczajny bez sens. Nie znam żadnego profesjonalisty, korzystającego w pracy z body FF ale szkieł DX. Wolał bym mieć jasność. Kupując DX, decyduję się na określony system. I lepiej gdyby obiektywy były dostosowane do określonego systemu. Kupując 35 w DX widział bym to samo co użytkownik 35 w FF. A że technicznie to zupełnie co innego. Nas amatorów, mało to obchodzi. Nas obchodzi fotografowanie.  A jeśli ktoś ciągle nie rozumie, dlaczego ogniskowa w DX nie zmienia się. Niech wytnie w kartce otwór o wymiarach 36x24mm. Popatrzy z wyciągniętą ręką przez niego na świat. Tak widzi FF.  Następnie wytnij otwór 24x16mm. Tak widzi DX. Widzimy mniej i ciaśniej. Ale oglądany świat, w ogóle się nie przybliżył. Nie zyskaliśmy większej ogniskowej, tło nie stało się bardziej rozmyte. Tylko kadr stał się ciaśniejszy. Ot i całe zagadka DX rozwiązana.  *Jeśli spodobał się tobie mój felieton, daj znać w komentarzu. Podaj ten tekst znajomemu, który też nie wie. A przypadkiem na moim blogu, znajduje się odpowiedz na jego problem ;) 

[nikonografia]

Znak szczególny amatorszczyzny

Często oglądając prace innych. Bardziej niż fotografia, uwagę przyciąga zamieszczona na zdjęciu sygnatura autora. Będąca częściej ważniejsza, niż samo zdjęcie. 

Znakowanie swoich zdjęć, przybrało formę epidemii. Choroba znakowania, przejawia się zawsze w ten sam sposób. Znak wodny, podpis, przybiera często postać nachalnego elementu zamieszczonego na zdjęciu. W bardzo widocznym miejscu, przeszkadzającym w odbiorze pracy. Odnoszę wrażenie że kiepskie zdjęcie jest tylko tłem, dla jeszcze gorszego „logo” autora. Wielu wypowiadających się na ten temat tłumaczy, że chodzi im o zabezpieczenie przed kradzieżą. Określenie autorstwa, na wypadek gdyby ktoś chciał naszego zdjęcia użyć.  Ale i tak wszyscy wiedzą, że chodzi o reklamowanie siebie. Schlebianiu swojemu fałszywemu poczuciu bycia lepszym, niż widać to na zdjęciach. Amatorzy naiwnie wierzą, że podpisane przez nich zdjęcie. Zwróci uwagę łowcy talentów, agencji fotograficznej, redakcji magazynu? Nada ich pracom profesjonalnego wydźwięku i pokaże że jesteśmy poważnymi autorami. Dlatego pewnie te okropne sygnatury są tak okazałe. Ale czego nie robi się dla zaspokojenia ego, niespełnionego artysty. W dodatku marnego. Bo taka jest niestety prawda. Znakowanie prac było, jest i będzie, znakiem szczególnym niedojrzałości i amatorszczyzny autora. Takie prace najczęściej, nie przedstawiają żadnej wartości artystycznej, a tym bardziej komercyjnej. Są to tylko amatorskie, czasem bardzo fajne, ale po protu złe technicznie produkty. Nie warte wysiłku w celu ich poważnego użycia. A mówię to jako ktoś, wykorzystujący fotografie w pracy zawodowej. Były i zawsze będą to banki zdjęć, z wyraźną licencją na ich wykorzystywanie. Żadna szanująca się agencja, redakcja, firma... nie marnują czasu, na poszukiwaniu w sieci talentów. Talenty, same muszą się do nich pofatygować. I starać zainteresować swoim portfolio.  Poza tym sygnowanie prac. Skutecznie wybili mi z głowy ludzie z dużymi i bardzo dużymi osiągnięciami. Bardzo klarownie wyjaśnili mi, co to jest sygnatura.  I dlaczego nie powinno się jej umieszczać taśmowo, na wszystkim co zrobiliśmy. Na ten temat, napiszę oddzielny felieton.  Teraz pewnie oburzą się wszyscy ci sfrustrowani brakiem osiągnięć, ale mający o sobie mniemanie wielkich artystów, profesjonalistów. Którzy zobaczyli gdzieś u kogoś, swoje zdjęcie jako post. Zamieszczony głównie po to, by sobie lajków nazbierać. Zasięg posta nie wykracza poza kilku znajomych. Ale już poczuli się wielkimi okradanymi autorami. I co gorsze, takie zdarzenie tylko utwierdza ich w przekonaniu, o byciu fantastycznymi.  Skoro ktoś skusił się na użycie twojej mało atrakcyjnej pracy, o czym dobrze wiesz. Jeszcze mu podziękuj za darmową promocję. Zapewniam, więcej na tym zyskasz. Zamiast robić zbędne zamieszanie. Zrób z takiego zdarzenia pozytywny użytek dla siebie. Sam jestem dosłownie okradany, to wiem o czym mówię. Codziennie widzę reklamy które, jakiś Janusz biznesu wykonał dla swojej firmy. Wykorzystując bez mojej zgody, moją własność intelektualną. I nie są to posty na fejsie, ale druki wielkoformatowe zdobiące ulice.  Brak widocznego podpisu na zdjęciu, nie oznacza zrzeczenia się autorstwa. Zezwoleniu wszystkim i każdemu na branie i dowolne korzystanie. Obowiązkiem tego, kto chce wykorzystać cudze dzieło. Jest ustalenie właściciela praw do niego.  Nie masz pomysłu jak pozytywnie wykorzystać takie zdarzenie? To nie publikuj swoich prac w miejscach, gdzie z łatwością można pozyskać twoje zdjęcie. Ja udostępniam bezpłatnie swoje zdjęcia w galerii. Zasady ich wykorzystania zamieściłem w zakładce. Dzięki temu śpię spokojnie, nie mam potrzeby robić wokół siebie taniego zamieszania. A zainteresowani, mogą śmiało korzystać z moich prac, przyczyniając się do promowania mnie. Za co im wszystkim dziękuję.  *Jeżeli zainteresował ciebie mój felieton. Daj mi znać w komentarzu, jakie masz doświadczenia z tym tematem. 

[nikonografia]

Mam stabilizację i nieostre zdjęcia

Ile razy zdarzyło się tobie robić zdjęcie ufając, że stabilizacja ułatwi zrobienie nieporuszonego zdjęcia. A okazało się że, jednak było rozmazane?  W takim momencie, po wielu nieudanych próbach zrobienia ostrego zdjęcia, zaczynasz wątpić w sens stabilizacji. 

Wszystko pozornie robisz jak należy. Ustawiasz ogniskową, kadr, przysłonę, ISO i czas migawki. A że masz stabilizację, możesz ustawić czas znacznie dłuższy. Ratując się w ten sposób, przed koniecznością ustawienia zbyt wysokiego ISO. Robisz zdjęcie kaczki machającej skrzydłami w nadziei, że uchwycisz wspaniały moment. Oglądasz zdjęcie... i ku swojemu zdziwieniu widzisz, że kaczka jest zupełnie nieostra. Jak to? Przecież mam stabilizację?  Od pewnego czasu realizuję temat „Miastowa kaczka”. I zauważyłem że sporo moich zdjęć, jest zupełnie nieostra. Mimo korzystania ze stabilizacji. Ciekawe, że kiedy fotografuję obiektywem bez tego luksusu. Zdjęcia wychodzą dobrze. Ktoś teraz powie, pewnie padła stabilizacja, albo kiepski obiektyw. Lub zwyczajnie za bardzo trzęsę aparatem. Też o tym pomyślałem.  Po dokładnej analizie swoich zdjęć zrozumiałem. Co było powodem nieostrości kaczek. No jak chciałem uzyskać ostre zdjęcie, szybko poruszającej się kaczki. Z czasem 1/80? Przecież to nierealne. Nie da się zatrzymać ruchu, przy takim długim czasie migawki. Rozwiązanie problemu podpowiedział mi, Tamron bez stabilizacji.  Ciekawiło mnie, dlaczego robiąc zdjęcia na 300mm i czasem 1/400 z ręki. Zdjęcia są ostre. A wyposażony w stabilizację Nikkor, nie potrafi poradzić sobie z czasem 1/80 ledwo przy 135mm?  Bo żaden obiektyw, aparat tego nie potrafi.  Prawa fotografii są niezmienne. Im bliżej nas i szybciej poruszający się obiekt. Tym migawka musi być szybsza, by zatrzymać ruch. Stabilizacja bardzo pomaga zrobić nieporuszone zdjęcie. Ale jej celem jest, stabilizowanie ruchów ręki fotografującego. W żaden sposób stabilizacja nie sprawi, że pędząca w locie kaczka będzie ostra. Przy tak długim czasie migawki.  I o tym właśnie zapomniałem. Jak szybko kaczki machają skrzydłami.  I tak dzięki tej krótkiej, praktycznej lekcji. Znów robię ostre zdjęcia kaczek. Nawet tych pędzących w locie. A jeśli tobie, też zdarza się robić nieostre zdjęcia pędzących obiektów. Może to nie wina sprzętu, tylko zbyt długiego czasu migawki? Czasem tak bywa. Człowiek zwiedziony wygodą, tych wszystkich luksusów dzisiejszej techniki. Zapomni o podstawowych zasadach. Daj znać, co tobie zabawnego się przytrafia.  *Jeżeli spodobał się tobie mój felieton. Daj mi znać w komentarzu, jakie są twoje doświadczenia. Możesz też zaproponować temat, który ciebie interesuje. 

[nikonografia]

Czytając opinie, kupiłem zły tele obiektyw

Fotografując otaczającą mnie rzeczywistość swoim D3100 z uniwersalnym 18–55. Szybko doszedłem do wniosku, że potrzebuję tele obiektywu. Nie mając pojęcia jaki kupić, próbowałem szukać rady w sieci. A tam... same ciekawe teorie.

Według porad ludzi internetu, zbierających się na grupach, forach itp. Obiektywy należy kompletować w taki sposób, by nie mieć dziury w pokryciu ogniskowych.  Według tej teorii, mając obiektyw 18–55. Następny powinienem mieć od 55mm, do wyższej wartości i tak dalej. Takie dobranie sprzętu, podobno zapewnia płynne przechodzenie z jednego obiektywu na drugi. Zapewni pełne pokrycie ogniskowych.  Ogniskowe jakimi fotografuję, kompletnie nie pasują do tej dziwacznej teorii. Zakres używanych przeze mnie ogniskowych to: 18–50, dalej dopiero 105–300. I nie widzę żadnego sensu kupowania obiektywu, pracującego w zakresie 50–105. Bo zwyczajnie takiego zakresu nie używam. Jak widać, dziura w pokryciu ogniskowych jest całkiem spora. Tylko mało mnie ona obchodzi, bo nie mam potrzeby niczym jej wypełniać. Dla zasady lub na wszelki wypadek. Gdybym niespodziewanie, kiedyś, potrzebował zrobić zdjęcie w takim zakresie.  Bo i takie wyjaśnienia padają z klawiatur ludzi internetu.  Zanim kupiłem tele obiektyw, znalazłem dwa interesujące modele 55–200, 70–300.  W zdecydowanej większości internetowi ludzie przekonują mnie, że lepszy jest 200. Bo bardziej uniwersalny, częściej takiej ogniskowej się używa. Bo 300, to mało do czego może się przydać. I ludzie kupują taki obiektyw głównie po to, by pochwalić się że mają 300mm.  Nie mając jeszcze doświadczenia, pokierowałem się tymi radami a częściowo ceną. Bo uprawiając hobbystycznie fotografię, nie widzę sensu. Inwestowania  większych pieniędzy, niż to konieczne. Kupiłem tańszy i podobno bardziej praktyczny 55–200. Ale bardzo szybko zrozumiałem, że źle wybrałem. Mogłem zaufać swojej intuicji i od razu kupić 70–300. Który zapewnia mi, znacznie ciekawsze i oczekiwane artystyczne wrażenia. 

Inną równie zabawną teorią jest uważanie, by ogniskowe nie pokrywały się. Biorąc tę teorię na poważnie. Posiadając obiektyw 18–55 nie powinienem mieć obiektywu 10–24. Ponieważ część ich zakresów pokrywa się. Ta teoria chyba wyklucza też sens kupowania stałek. Ponieważ każdą ze stałych ogniskowych, prędzej czy później znajdę w którymś z posiadanych zoomów.  Może dla większość fotografujących, faktycznie są to dobre metody doboru sprzętu. Ale ja nie chcę być przedstawicielem jednakowej większości. Powielającej tylko to co dobrze znane, wypróbowane, utrwalone. Wielokrotnie sprawdzone i potwierdzone.  Do mojego stylu fotografowania, równie często korzystam z 300mm jak 200. Każda z tych ogniskowych, oferuje mi zupełnie inne wartości wizualne. Obraz przy 200mm, świetnie portretuje, wycina z tła główny obiekt. Ale obraz przy 300mm, to prawdziwa magia, barwnych plam światła w tle. Obecnie zastanawiam się nad kupnem 100–400 lub 150–600. A nawet fotograficznej ciekawostki, jaką jest obiektyw lustrzany.  Szukając własnej, fotograficznej oryginalności. Kierowanie się opiniami z sieci, nie ma większego sensu. Teraz kupując obiektyw, kieruję się przeczuciem. Dopasowuję sprzęt do własnych upodobań. Internetowe opinie, traktuję z przymrużeniem oka. Szukam tylko rzeczowych, popartych czyimś doświadczeniem użytkowych informacji. I tobie też takie podejście polecam.  *Jeżeli zainteresował ciebie mój felieton. Daj mi znać w komentarzu.  Możesz też obserwować mój profil. 

[nikonografia]

Stałka 35mm czy 50mm?

Pamiętam kiedy kilka lat temu, sam miałem taki dylemat. Przeczytałem, obejrzałem chyba wszystko, co znalazłem na ten temat. Ale zamiast błądzić po bezkresach internetu. Mogłem dowiedzieć się tego szybciej i prościej.

Jak zwykle w moich felietonach zakładam, że masz minimalną techniczną orientację na ten temat. Dlatego tradycyjnie pominę wyjaśnianie dlaczego 35mm Dx, to nie to samo co 35mm FF. Skupię się na wrażeniach wizualnych, używanego przeze mnie formatu Dx. Bo to one są dla mnie decydującym argumentem, o chęci posiadania określonego sprzętu. Jeżeli jesteś w trakcie mozolnego procesu, szukania jednoznacznej odpowiedzi na tytułowe pytanie. Odpowiem ci już teraz. Kup oba. Każda z tych ogniskowych, oferuje zupełnie inne wrażenia wizualne. I nie da się wybrać spośród nich jednego, najbardziej uniwersalnego. Niestety producenci dbają o to, byśmy nie mieli takiej możliwości. Kupna czegoś jednego, służącego do wielu zadań. Co będąc amatorem jest zrozumiałe. Człowiek szuka czegoś, co będzie mu służyło możliwie w najszerszym zakresie. Ale pod względem rozwoju artystycznej strony fotografii, to błąd.  Pamiętam ze studiów, jasno i konkretnie miałem wyjaśnione. Kiedy robisz zdjęcia pejzażowe, skupiasz się tylko na pejzażu. Nie robisz przy okazji makro ani portretów. Mieszając tematykę, nie skupiasz się nad niczym. I zdjęcia też będą mieszanką pozbawioną jednoznaczności. A takie są stałki, jednoznaczne. Doskonale służą do tego, do czego każda z nich została stworzona. I nie ma sensu oczekiwać i zmuszać ich do uniwersalności. To my musimy przyjąć ich sposób widzenia świata. I nauczyć pomysłowo go wykorzystać.       Jaka jest różnica między 35 a 50mm? 35mm, dobrze służy mi we wnętrzach. Nie mam większego problemu, że nie wszystko zmieści mi się w kadrze. Zdjęcia dają mi poczucie obecności w oglądanej sytuacji. Oprócz interesującego zdarzenia, pokazuję scenerię w jakiej zdarzenie miało miejsce. Fajnie pokazuje krajobrazy. Mam wrażenie bliskości, oglądając sfotografowane miejsce.   50mm, przydaje mi się do wszelkiego rodzaju portretowania. Przyjemnie blisko pokazuje ten jeden, najważniejszy dla mnie element. Wyróżniający się w kadrze, na lekko rozmytym tle. Będące rozpoznawalne, ale jest tylko warstwą dopowiadającą atmosferę.  Każda z tych ogniskowych, ma też swoją specyfikę. I trzeba to zaakceptować.  Szerokie pokazanie kadru przy 35mm, może być rozpraszające i przeszkadzające. Szczególnie widok tego co jest w tle. Mogę podjeść bliżej, ale w tedy pierwszy plan staje się zniekształcony. Fotografia krajobrazowa, nie jest tak panoramiczna jak w przypadku obiektywów do pejzaży. 50mm z powodu ciasnego widzenia, nie sprawdza się we wnętrzach i krajobrazie. By zmieścić w kadrze interesującą scenę, muszę się cofać. A często bywa tak, że za plecami mam ścianę lub ogromne zarośla. I nie można tych przeszkód ominąć. Fotografia portretowa, nie oferuje tak pięknie rozmytego tła, jak w przypadku dedykowanych obiektywów.       Jak zdecydować który lepiej kupić? 

Zamiast błądzić i szukać w nieskończoność odpowiedzi w sieci. Lepiej wziąć się za fotografowanie. Doskonałym narzędziem przy podjęciu przeze mnie decyzji, czy wolę 35 czy 50. Był mój pierwszy obiektyw 18-55. Ustawiłem na stałe ogniskową 35mm. I przez pewien czas, robiłem zdjęcia tylko taką ogniskową. Następnie ustawiłem 50mm i znowu fotografowałem.  Poniżej pokazuję tę samą scenę, z wykorzystaniem obu ustawień 35, 50. Oba zdjęcia zrobiłem z tego samego miejsca, z tymi samymi ustawieniami przysłony f5.6. 

          35mm 

          50mm 

Po tym doświadczeniu, mimo że obrazek 50mm podoba mi się zdecydowanie bardziej. Zdecydowałem się na szerzej widzący obiektyw 35mm. Głównie zależało mi na większej wszechstronności obiektywu. Możliwości dowolnego manipulowania przysłoną. Chciałem cieszyć się tym zupełnie innym rodzajem rozmycia tła. Móc swobodniej fotografować we wnętrzach, i częściej bez lampy. Chwytać krajobrazy. Dla tego 35mm, wydał mi się bardziej przydatnym do moich celów niż 50mm. Jednak planuję mieć też obiektyw 50. Podoba mi się ta przyjemna bliskość głównego motywu. A jednocześnie najważniejszy element, nie jest odseparowany od tła. Jak w przypadku ogniskowych portretowych od 85mm i więcej. Gdzie widzę doskonale najważniejszy element. Ale tło jest już tylko grą kolorowych plam.

Wybierając między rodzajami obiektywów, najlepiej kierować się własnymi upodobaniami fotograficznymi. Tu nie ma sensu czytać testów, porównań, wykresów. A już na pewno nie warto kierować się modą. Skup się na sobie, odczuciach jakie masz w trakcie fotografowania. Wybierz taki obiektyw, który pozwoli ci czuć się swobodnie przy fotografowaniu. Kto wie, być może dojdziesz do wniosku, że w ogóle nie potrzebujesz 35 ani 50mm. Tylko czegoś zupełnie innego. 

*Jeżeli zainteresował ciebie mój felieton. Daj mi znać w komentarzu, jakie są twoje doświadczenia z tym tematem. Możesz też obserwować mój profil.

[nikonografia]

Nie marnuj energii na projekt 365

Panuje ostatnio dziwna moda, na projekty 365. Wiele osób zachwycają się, jak ogromnie rozwijające było to doświadczenie. Ja w tym oprócz kolejnej fali lansu. Widzę zwyczajne marnowanie, swojej twórczej energii. 

Czytając co autorzy projektów 365 mają o nich do powiedzenia. Głównie wypowiadają się o sobie. Jest to pewna forma samouwielbienia i dzielenia z innymi tym wrażeniem. Zobaczcie jaki jestem zajebisty. A ten projekt, jest udokumentowaniem mojej fenomenalnej zajebistości. Bo pokazałem wam co jem, jakie buty noszę, jaki mam widok z okna, gdzie pojechałem na wycieczkę, i wiele innych przypadkowych zdjęć. Pozbawionych spójnego przekazu. Z całego tego przedsięwzięcia, najważniejsze co autorzy mają do przekazania to fakt. Przeżycia podobno fantastycznej przygody i możliwość poznania, zajrzenia w głąb siebie. Fotografia  jest tylko pretekstem, by gadać o sobie.  Czytając komentarze pod takimi projektami, często trafiam na podobne do tej opinie: — Kocham fotografię, ale nie mam czasu na robienie zdjęć, albo nie nie mam pomysłu. Takie dokumentowanie codzienności jest najlepszym sposobem na rozwijanie tej pasji.

Nie mam pojęcia w jaki sposób, uwiecznianie przypadkowych scen z mojego życia. Miało by mi pomóc, rozwijać fotograficzne hobby. Jeżeli głównym celem tego przedsięwzięcia. Ma być zafundowanie sobie czegoś w rodzaju terapii, być może ma to sens. Ale mnie interesuje rozwijanie artystycznej strony fotografii. I pod tym względem projekt 365, nie ma najmniejszego sensu.  Jeżeli fotografia nie zachęca ciebie do nauki, szukania interesujących tematów, nie prowokuje pomysłowości, ciekawości jak coś zrobić. Żadne wymuszanie systematycznego pstrykania fotek nie pomoże. Widocznie fotografii tak nie kochasz. Skoro znajdujesz czas na wygodne wymówki typu: nie mam czasu, nie mam pomysłu. Stara mądrość mówi: Jak się chce, sposób się znajdzie.  Nie marnuj czasu, energii i migawki aparatu. Na pstrykanie bezsensownych zdjęć codzienności. Które pewnie na końcu i tak wypieprzysz. Bo tak najczęściej kończą życie te projekty.  Znajdź sobie temat, który będzie ciebie zwyczajnie interesował, ciekawił. Może to być coś prostego, oczywistego, naiwnego. Ważne by robić te zdjęcia z jakimś głębszym zamysłem i pomysłem. Sam pomysł, w trakcie realizowania projektu, też będzie ewoluował, dojrzewał.  Sam się o tym przekonuję, realizując obecnie projekt Nostraterra.  Zdjęcia robię w tedy, kiedy zgromadzę potrzebne mi elementy i rekwizyty. Czasem zrobię tylko jedno, innym razem pięć zdjęć. Bywa że nawet kilka tygodni, żadnego zdjęcia nie zrobię.  Najważniejsze jest to, że w trakcie realizacji projektu. Wpadam na różne, czasem zaskakujące pomysły. W jaki sposób wykonać kolejne ujęcie. I właśnie  chęć osiągnięcia określonego końcowego efektu. Myślenie o utrzymaniu wszystkich zdjęć, w jednakowej konwencji. Uczy mnie szukania i stosowania potrzebnych rozwiązań.  Daruj sobie projekt 365. Nie marnuj każdego kolejnego dnia, na wykonanie tylko jakiegoś zdjęcia. Naiwnie wierząc, że w ten sposób rozwijasz swoją pasję. Wykorzystaj ten czas na fotografowanie czegoś, co na prawdę ciebie interesuje. I będziesz chcieć, fajnie to według ciebie pokazać.  *Jeżeli zainteresował ciebie mój felieton. Daj mi znać w komentarzu. Fajnie, jeśli zaczniesz też obserwować mój profil. 

[nikonografia]

Dlaczego nie warto mieć lustrzanki

Zwabieni modą i legendarną jakością zdjęć. Lustrzanki zdobyły ogromną popularność wśród amatorów. Każdy amator prędzej czy później, chce lub co najmniej marzy, by coś takiego mieć. Ale lustrzanka, niekoniecznie jest najlepszym wyborem.

Przez kilka lat intensywnego korzystania z aparatów fotograficznych. Dokładnie wypraktykowałem używanie kompaktu, lustrzanki, telefonu. Śmiało mogę powiedzieć że, lustrzanka nie zawsze jest najlepszym wyborem. I często lepiej będzie wybrać bardzo dobry kompakt, lub nawet telefon. Używanie lustrzanki, wiąże się z wieloma irytującymi niedogodnościami.   Lustrzanka kosztuje. Kupno aparatu z podstawowym obiektywem, to tylko początek wydatków. By móc w pełni cieszyć się fotografowaniem, trzeba dokupić odpowiednie obiektywy. Nie ma obiektywu uniwersalnego do lustrzanek. A żeby zdjęcia świetnie się prezentowały, najczęściej trzeba dokupić co najmniej jedną lampę błyskową, filtry, statyw... inne dodatkowe i kosztowne akcesoria. Kupując dobry kompakt, mamy aparat z obiektywem nadającym się do znacznie szerszego zastosowania. Zrobimy zdjęcie pejzażowe, fajny portret z rozmytym tłem, makro i najczęściej mamy do dyspozycji spory zoom. Te cechy, pozwalają na znacznie swobodniejsze fotografowanie niż lustrzanka. Dużo waży, zajmuje dużo miejsca, jest nieporęczna. Noszenie wszędzie ciężkiej torby z zapakowanym do niej sprzętem fotografa, jest po prostu męczące. To zawsze jest dodatkowy bagaż. Na urlopie, na wycieczce, na spacerze... zawsze musimy tarmosić ze sobą torbę na ramieniu lub plecak. Noszenie samej lustrzanki powieszonej na szyi, jest jeszcze gorsze. Ciężar ciągnie w dół i narażamy sprzęt na przypadkowe uszkodzenie. Na imprezie nie możemy się bawić i jednocześnie, spontanicznie robić fajne zdjęcia. Bo jak tu ciągle mieć przy sobie ciężki, wielki, niewygodny aparat. Kogoś można uderzyć, samemu można sobie guza nabić. Lub niechcący gdzieś stuknąć uszkadzając np. obiektyw. A mówienie wszystkim, poczekajcie zrobię wam zdjęcie, tylko wezmę aparat. Zabija spontaniczność i czar pryśnie.  Fotografowanie lustrzanką to też rytuał irytujących i powtarzalnych czynności. Wyjmowanie tego kilogramowego kloca z torby lub plecaka, ustawianie wszystkich parametrów, robienie zdjęcia i ponowne chowanie do torby. Pasek się plącze, aparat nie chce łatwo wejść do torby. Często ten rytuał zajmuje więcej czasu, niż samo zrobienie zdjęcia. I czasami nie mam ochoty, brać ze sobą takiego dodatkowego bagażu. Szczególnie na swoje rowerowe wyjazdy za miasto.  Kompakt to niewielki aparat, który schowamy do torby z innymi rzeczami lub do kieszeni. A nawet możemy go przypiąć w pokrowcu do paska spodni, lub  powiesić na szyi. Jest mały, niewiele waży, zawsze jest pod ręką. I zdjęcie bez problemu zrobimy, trzymając go w jednej ręce. Szybko i łatwo w razie potrzeby można go użyć. Co na imprezach, wycieczkach, jest wygodne.  Lustrzanka jest ordynarna. Lustrzanka to takie straszące ludzi, wielkie ustrojstwo. Przy takim cholerstwie, ludzie nie czują się swobodnie. Są spięci, czują się obserwowani przez dziwacznego stwora. Kompakty pod tym względem są znacznie bardziej intymne i przyjazne. Same w sobie są wesołe, nie tak nudne i poważne jak czarne lustrzanki. Kompaktem szybciej zrobisz fajne zdjęcie na imprezie, spotkaniu itp. Ludzie będą wyluzowani, swobodni, weseli, niczym nie skrępowani. I do kompaktu chętniej pozują. Czują, że to taka nieszkodliwa zabaweczka.  Nie ma makro. Zdjęcia makro, to jeden z ulubionych motywów fotoamatorów. Kompakty pod względem zdjęć makro, wręcz deklasują lustrzanki. W kompakcie włączasz tulipana i już fotografujesz. Ciesząc się fantastycznymi rezultatami. Do lustrzanki, potrzeba całego arsenału sprzętu. Kosztownego sprzętu. Sam obiektyw do makro potrafi kosztować tyle, ile cały dobry kompakt. I jeszcze ci zostanie. No i ten dodatkowy arsenał trzeba gdzieś schować i ciągle ze sobą tarmosić. Całe to ustrojstwo najpierw rozłożyć, ustawić. I później znów złożyć. Jakość zdjęć lustrzanki amatorskiej. Nie dają wbrew pozorom aż takiego przeskoku jakościowego obrazu. Mam Nikona D3100. W porównaniu z dzisiejszymi, wyższej klasy kompaktami. Obraz nie jest aż tak druzgocąco lepszy. Jest zauważalna różnica, ale dla fotoamatora, fotografującego głównie turystycznie i okazjonalnie. Na prawdę nie warto inwestować w podstawową, amatorską lustrzankę. Na wydruku formatu A4, aż tak tego nie widać. Są bezkompromisowe. Zabierając ze sobą lustrzankę. Musisz być zdecydowany, że będziesz przede wszystkim fotografować. Że udajesz się w jakieś miejsce głównie po to, by robić zdjęcia. I musisz określić, jaki rodzaj zdjęć to będzie. Całego sprzętu ze sobą nie weźmiesz. Tymczasem użytkownicy kompaktów, rozkoszują się widokami na wycieczce, atmosferą i przyjemnością zabawy. I bez zbędnych rytuałów przygotowawczych, robią fajne zdjęcia. Bo aparat nie angażuje całej ich uwagi. A fotografia lustrzanką taka właśnie jest.  Gdybym dziś miał wybierać kompakt czy lustrzanka. Miał bym dokładnie ten sam dylemat co wszyscy ci, którzy siedzą i właśnie się nad tym zastanawiają. Chyba że producenci zrealizują moje marzenie o idealnym aparacie fotograficznym. W tedy będzie to mógł być, nawet różowy kompakt.  *Jeżeli spodobał się tobie mój felieton. Daj mi znać w komentarzu, jakie są twoje doświadczenia z tym tematem. Możesz też zaproponować temat, który ciebie interesuje.