#nikonografia

[polarblazma]

Devin Townsend Project Warsaw 2017

[nikonografia]

Nie fotografuj swojej żony

Kiedy fotografa nie stać na zawodową modelkę. A bardzo chce fotografować ładne kobiety. Prosi o pozowanie kogoś, ze swojego otoczenia. Najczęściej są to żony, koleżanki... Przypadkowe osoby, którym wydaje się. Że wystarczy tylko ładnie się ubrać i stanąć przed obiektywem...

W internecie jest cała masa zdjęć, takich modelek amatorek. Na których widnieje jakaś przypadkowa kobieta z enigmatycznym opisem typu sesja z Izą lub jakąś inną Moniką. Co już określa takiego fotografa jako kogoś bez pomysłu na taką sesję.  Co na takim zdjęciu widać? Jako tako technicznie opanowane zdjęcie. Jednak emanujące znakami szczególnymi amatorszczyzny. Na którym stoi jakaś „sierotka Marysia” z miną taką. Że wyczytać z niej mogę, całe jej nieszczęśliwe życie, kompleksy, i wszelkie emocjonalne dolegliwości. Ale że wszyscy wokół, mówią jej że jest ładna i powinna pozować. Daje namówić się na amatorską sesję. Przed jeszcze bardziej amatorskim fotografującym.  Zdjęcia takie wyglądają zwyczajnie kiczowato. I przynoszą jedynie rozczarowanie fotografującemu. Który napatrzył się na profesjonalne zdjęcia, zawodowych modelek. Robionych przez doświadczonych fotografów. I najwyraźniej nie rozumie, dlaczego jemu nie wychodzi. Przyczyn szuka w technice, sprzęcie, umiejętnościach, najczęściej w samej modelce. Która w jego mniemaniu, źle pozuje. Tłumaczy sobie że za którymś razem, wreszcie uzyska upragniony efekt. Zmusza te biedne kobiety do pozowania. Wynajduje coraz dziwniejsze pozy, miejsca, rekwizyty, pojawia się nawet jarmarczna erotyka. Zwana przez fotografujących aktami. I wszystko na nic. Efekt końcowy zawsze jest taki sam. Kiczowate zdjęcie. Na którym jakaś wyglądająca na wiecznie nieszczęśliwą sierotka, patrzy smutnym wzrokiem w obiektyw. A miało być sexi, tajemniczo, prowokująco, dumnie nawet elegancko. A wyszło jak zwykle.  W tym miejscu obrażą, urażą, oburzą wszyscy, którzy fotografują te biedne żony i koleżanki. Będą tłumaczyć mi, że się uczą, rozwijają. Nawet pojawi się argument, że to zdjęcia artystyczne. I któż może powiedzieć co jest sztuką. Lub inne podobne brednie, wszelkich zakompleksionych, nawiedzonych teoretyków fotografii. Ci uwielbiają robić długie, pouczające wykłady. Ale sami, nie potrafią niczego ciekawego pstryknąć. Nie fotografuj swojej żony. Zrozum wreszcie. Chcąc osiągnąć wymarzone, profesjonalne efekty. Musisz posługiwać się tymi samymi metodami. Co doświadczeni zawodowcy z sukcesami. Musisz zainwestować w sprzęt i modelkę. Nie da się tanim kosztem, uzyskać profesjonalnych efektów.  Daj sobie spokój z takimi zdjęciami. Przestań marnować swoją energię, jej dobre chęci. Na takie, z góry przegrane pomysły.  PS. Tym nielicznym, zaglądającym na tego osobistego bloga. Życzę fajnego sprzętu pod choinką. A w nowym roku, kolejnego kroku w rozwoju umiejętności :) 

[nikonografia]

Amatorszczyzna amatora

Ludzie w większości przypadków, kiedy stykają się z określeniem amator. Przywołują w głowie obraz kogoś. Nie mającego większego pojęcia o tym, czym się zajmuje. A to co robi, cechuje niedbałe wykonanie.   

Długo przyglądałem się różnicom miedzy kimś uprawiającym amatorszczyznę a kimś traktującym amatorsko fotografię. Różnice są zasadnicze. Uprawiając fotografię amatorsko. Człowiek absolutnie nie powinien mieć poczucia, bycia gorszym od zawodowców.  Człowiek uprawiający amatorszczyznę. Faktycznie nie ma wiedzy, nie potrafi wykorzystać posiadanego sprzętu. I nawet nie stara się tego zmienić. Kieruje się zasadą, może mi się uda. Oczekując w głównej mierze, że to aparat zrobi zdjęcie za niego. On sam, jedynie skieruje go w stronę ciekawego obiektu. A resztę powinien zrobić sam aparat. Dostarczając spektakularnych, efektownych zdjęć. W razie niepowodzenia. Winę zrzuca na słaby sprzęt. Myśląc, że gdyby posiadał profesjonalną lustrzankę, z najwyższej półki cenowej. Jego problemy z kiepskimi zdjęciami były by rozwiązane. Bo przecież profesjonalny aparat, zrobi profesjonalne zdjęcia. Dlatego amatorszczyk, kompletnie nie przywiązuje wagi ani do technicznych, ani do artystycznych walorów wykonania fotografii. Ot pstryknąć fotkę tego co zobaczyłem. A marny efekt, w łagodzący dla siebie sposób usprawiedliwia. Mówiąc że to tylko takie moje, amatorskie. Co ma pewnie znaczyć, że w ogóle się nie starałem, nie traktuję tego poważnie, nie chciało mi się. Ale to nie jest amatorstwo.   Amator, to człowiek zdobywający wiedzę i umiejętności. Często jest równie świadomy jak profesjonalista. Wie jaki efekt uzyska, robiąc zdjęcie określoną techniką. I poziom umiejętności technicznych, również nie jest wiele odbiegający od zawodowca. Jednak różni nas to, że profesjonalista musi. Przestrzegać wielu standardów i wytycznych związanych z wykonaniem swojej pracy. Musi doprowadzić swoją wiedzę i umiejętności do poziomu esencji. By jak najwydajniej pracować. Zawodowiec, w pewnym sensie ma gorzej od amatora. Amator nic nie musi ale wszystko może. My amatorzy cieszymy się swoimi doświadczeniami. Próbujemy, szukamy, sprawdzamy wiele możliwości. I robimy to w sposób dający nam przyjemność. Nie musimy być sztywno związani z określonym stylem ani techniką. Dla nas, każda praca może być wykonana w inny sposób. Najważniejsze, to uzyskać zaplanowany efekt końcowy zdjęcia. Amator traktuje fotografowanie jako hobby. Często bardzo poważne. Fotografowanie dla amatora, to połączenie przyjemnego z pożytecznym. Przyjemne, twórcze spędzanie czasu, połączone z nauką nowych umiejętności. Bez presji. Ale z równie surowym i pożytecznym spojrzeniem efekty swojej pracy.  Nigdy swojego nieudanego zdjęcia nie określam komentarzem. Ach, to tylko takie tam amatorskie. Zdjęcie nieudane, jest zdjęciem nieudanym i koniec. Trzeba zrobić je jeszcze raz. Profesjonalista, często nie ma okazji, możliwości  ani czasu tego zrobić. My amatorzy jak najbardziej. Nie dziś to jutro, za miesiąc. W końcu się uda. I to najlepsza cecha amatorstwa. Ta prawie nieograniczona możliwość, szukania najlepszego rozwiązania. 

[nikonografia]

Co robię źle?

Wielu początkujących fotografików, którzy jeszcze sami nie wiedzą. Co chcieli uzyskać robiąc zdjęcie. Zamieszczając swoją pracę gdzieś w sieci, pytają nieśmiało. Co waszym zdaniem jest źle? 

Takim pytaniem, najszybciej zwabisz wszelkiego rodzaju krytyków teoretyków. I samozwańczych ekspertów, beztalencia. Nie mające bladego pojęcia o krytyce, a już na pewno o fotografii. Dla nich krytykowanie, to ocenianie cudzej pracy. Przez pryzmat własnych upodobań. To bezmyślne trzymanie się zasad dla zasady. Tacy ludzie, pozbawieni są twórczego myślenia i rozumienia. Zadając pytanie, co robisz źle. Jedynie prowokujesz do ocenienia twojej pracy. A kryterium oceny jest jedno. Moje widzi mi się. Tu każdy ci nawrzuca. Jeden nie lubi kadrów pionowych, skrytykuje że po co w pionie. Drugi nie lubi poziomych... i tak możesz do usranej śmierci czytać. Wzajemnie wykluczające się opinie. Z których kompletnie niczego się nie dowiesz. Jedynie zaczniesz realizować cudze wizje. Zamiast skupić się na własnym rozwoju. Zadając takie pytanie. Autorzy liczą też, że ich praca jest na tyle wymowna. Że wszyscy zrozumieją, co autor miał na myśli. A jedynie technicznie, zdjęcie jest niedoskonałe. A to właśnie ta wartość merytoryczna, ten pomysł. Określa jak technicznie zdjęcie przygotować. Kiedy sam jeszcze nie wiesz, co chcesz zdjęciem opowiedzieć. Nie pytaj co jest źle. Licząc że inni się domyślą, lub odkryją jakąś interesującą wartość w twojej pracy. Której jeszcze sam nie widzisz.  Jak zadać dobre pytanie? Opisz swoje zdjęcie. Daruj sobie techniczne dyrdymały typu ISO, migawka itp. To na prawdę nikogo mającego pojęcie, nie interesuje. Szczególnie że dziś, dane zdjęcia nie mają pokrycia z efektem końcowym. Uzyskiwanym w późniejszej obróbce. Opowiedz co takiego, spodobało się tobie w tej akurat scenie, co jest najważniejsze. Wspomnij w jakim celu, zastosowałeś właśnie takie zabiegi w programie graficznym. Jaki efekt ma wywrzeć twoja praca. Jeśli masz konkretny problem z uzyskaniem określonego efektu. Zapytaj konkretnie, jak to zrobić, by uzyskać pożądany przez ciebie efekt. Kiedy przeglądam miejsca w sieci, gdzie początkujący i doświadczeni ale nieświadomi zamieszczają swoje prace. Widzę że największym problemem nie jest techniczne przygotowanie zdjęcia. A właśnie świadomość, pomysł, wizja co chcę pokazać. Zamiast nieustannie poprawiać techniczne błędy, skup się na tym, co chcesz pokazać. Jak moje zdjęcie ma wyglądać. Wyobraź sobie efekt końcowy i stopniowo go osiągaj. W tedy wiele pozornie technicznych niedociągnięć, często przestaje mieć znaczenie. Bo tylko efekt końcowy jest najważniejszy. 

[nikonografia]

Dobre zdjęcie komórką?

Często w sieci trafiam na opinie. Telefonem, nie da się zrobić dobrego zdjęcia. I tu, pojawiają się różnego rodzaju techniczne uzasadnienia. Ale po co w ogóle, porównywać telefon do aparatu?

W pierwszej kolejności, należy się zastanowić... Co rozumiemy przez pojęcie dobre zdjęcie? Jeżeli chodzi o wysoką jakość techniczną obrazu. Faktycznie, nie mają startu do lustrzanek. Nie mają wymiennych obiektywów, cała ich elektronika, optyka, technika. Dostarcza znacznie niższej jakości zdjęcia niż lustrzanki. Szczególnie profesjonalne. I pod tym względem, komórką nie da się zrobić tak dobrego zdjęcia jak aparatem. I porównywanie zdjęć z dobrego aparatu do komórkowych. Nie ma najmniejszego sensu. Chyba że bierzemy pod uwagę. Głównie zastosowanie komórki i jej technicznych ograniczeń. Do celów artystycznych. Tutaj drzwi są otwarte. W tej kwestii, to świadomość autora o walorach technicznych sprzętu decyduje. W fotografii artystycznej, nie ma takiego nacisku na tzw wysoką jakość techniczną. Bo czym w sztuce jest wysoka jakość? O tym właśnie decyduje autor. Czego i w jaki sposób używa. Byle był w pełni świadomy wszystkich cech. Używanego przez siebie sprzętu. I zdecydowanie z nich korzystał.  Niedawno sam miałem okazję używać tylko telefonu, jako jedynego sprzętu fotograficznego. Wiedziałem że telefon, daje mocno pikselowy obraz. Zdjęcia z komórki są wyraźnie bardziej malarskie, impresjonistyczne. I tę cechę postanowiłem wykorzystać. W czasie mojej kilku dniowej wizyty, nad naszym pięknym morzem.  Wiedziałem że nie zrobię zdjęcia typu tele. Z dużym powiększeniem głównego obiektu i rozmytym tłem. Wiedziałem że komórka, daje bardzo dużą głębię ostrości. I zawsze będę wyraźnie widział co jest w tle. Wiedziałem też, jak malarskie będą to obrazy. Dla tego skupiłem się na pokazaniu wrażenia danej chwili. A późniejsza obróbka, przy użyciu aplikacji. Miała tylko spowodować, wydobycie, kryjącego się w tych obrazach przekazu i interesującej atmosfery. 

Fotografując komórką, nie zastanawiam się wiele nad tym jak zrobić zdjęcie. Korzystam z podstawowej wiedzy. Przede wszystkim skupiam się na wrażeniu. Dla tego każde moje zdjęcie, wygląda jak z innej bajki. Interesuje mnie tylko i wyłącznie, uzyskanie jak najciekawszego efektu końcowego. Dlatego dowolnie korzystam, z wielu środków technicznych przy późniejszej obróbce. Którą wykonuję również, jedynie za pomocą aplikacji w telefonie. I takie podejście proponuję każdemu fotografującemu. Nie zastanawiać się nad tym, że to tylko komórka. Dlatego nie ma potrzeby starać się, zrobić zdjęcia ciekawiej. Niż tylko, zrobiłem jak stałem i takie mi wyszło. Ale skupić się nad impresją fotografowanej sceny. I starać się wykorzystać cechy komórki, najlepiej jak to możliwe.

[nikonografia]

Omijaj grupy na fejsie

W ostatnim czasie, bardzo popularne stały się fotograficzne grupy na fejsie. Miejsca które w teorii, mają pomagać rozwiązywać problemy. Te bardzo amatorskie jak i te dla zaawansowanych użytkowników. 

Jeżeli nie chcesz tracić czasu i nerw. Nie wchodź na takie grupy. Dałem szansę różnego rodzaju grupom na tym portalu. Dołączyłem do wielu grup. Dużych, znanych i do tych mniejszych. I wszystkie cechuje jedna wspólna właściwość. Panuje na nich z góry ustalony kanon. Dobrego zdjęcia, techniki fotografowania, poziomu używanego sprzętu. W skrócie, jedna wielka powielana i pożądana jednakowość.  Większość będących tam ludzi, to uczący się początkujący amatorzy. Przyjmujący bezkrytycznie te wszystkie wytyczne, bardziej doświadczonych ale wciąż nieprofesjonalnych fotografujących. Bo pstrykanie fotek na weselach, lub portretów roznegliżowanych panienek, nazywanych górnolotnie aktami. To moim zdaniem jeszcze nie profesjonalizm. Wielu z tych pouczających innych to samouki, zdobywający wiedzę we własnym zakresie. Której nie mieli okazji zweryfikować przy kimś bardziej doświadczonym i wykształconym. Ale że osiągnęli pewien, bliżej nieokreślony poziom umiejętności. Uznali że są na tyle doświadczeni, że mogą pouczać innych. Wygłaszając swoje teorie jako nieomylne.  Na wszystkich odwiedzanych przeze mnie grupach, zamieściłem te same pytania. Jak można podłączyć lampę błyskową do D3100, by móc używać jej bez podpinania do sanek aparatu? Wstawiłem zdjęcie z mojego Tamrona, opisując pokrótce. Że jednak z tak marnego obiektywu, da się wycisnąć całkiem dobrze wyglądające zdjęcie. I że sprzęt, niekoniecznie jest tak istotny w fotografii. Pytałem o problem z rozdzielczością tonalną na zdjęciach w słabych warunkach oświetleniowych. Pytałem czy ktoś używa obiektywu Tamron 100-400 i zaznaczyłem, że nie interesują mnie linki do testów itp. Tylko opinie ludzi używających tego obiektywu. I na żadne z moich pytań, nie dostałem sensownej odpowiedzi.  Na pytanie o lampę, dostałem ciekawy komentarz. Ludzie, co wami kieruje kupując takie body? Zamieszczone zdjęcie, oczywiście zostało jedynie skrytykowane. Że to jedynie poprawne zdjęcie i nic więcej. Obiektyw, to już w ogóle został zmieszany z błotem. Pytanie o obiektyw. I tu polała się żółć rozczarowanych „fachowców” teoretyków. Miłośników testów i wykresów. Którzy zapewne liczyli że za małe pieniądze. Kupią sprzęt pozwalający solidnie kasować klientów. Obiektywu nie mają ale opinie wygłaszają. Oczywiście poczęstowano mnie listą linków. Okraszając wypowiedź wytykami w stylu, wygooglować się nie chciało?  Być może są w takich miejscach ludzie świadomi i w skrócie mówiąc normalni. Których fotografia cieszy, zdobywanie wiedzy i umiejętności ciekawi. Traktują swoje hobby z entuzjazmem. Tacy z którymi bez wmawiania swojego zdania, można wymienić się swoimi metodami pracy. Pomysłami i sposobami realizacji wyznaczonych sobie zadań. Tylko ja ich nie znalazłem. I dalej już szukać w takich miejscach nie zamierzam. I z całą pewnością, odradzam każdemu. 

[nikonografia]

Zamieniłem D3100 na D7200

Raczej każdy foto amator, marzy o lepszym aparacie. I każdy foto amator, zanim wybierze się do sklepu. Powinien odpowiedzieć sobie na proste pytanie. Po co mi lepszy aparat? W tym felietonie, krótko opowiem dlaczego i do czego jest mi potrzebny lepszy model. 

Zaczynając swoją przygodę z fotograficznym hobby. Kompletnie nie wiedziałem, czym konkretnie różnią się poszczególne modele. Oprócz ceny i ogólnego podziału na amatorskie i profesjonalne. Starałem dowiedzieć się, co może być mi potrzebne a co kompletnie zbędne w poszukiwanym aparacie. Ostatecznie wybrałem D3100, głównie z powodu przystępnej ceny. Co na samym początku jest istotne. Przekonujące były też informacje typu, model roku. Najlepsza lustrzanka dla początkującego i kilka drobnych technicznych niuansów. Samego D3100 opisałem tutaj.  I dziś po kilku latach rozwijania tego hobby mogę powiedzieć, zakup był udany. Jednak w czasie zdobywania wiedzy i doświadczenia. Zorientowałem się że  D3100, nie pozwala mi osiągnąć takich efektów, o jakie mi chodzi. Główne jego ograniczenia? Brak możliwości, zdalnego sterowania lampą błyskową. Stosunkowo niskie użyteczne ISO. Tylko jedenaście punktów ostrości. Często wybrany punkt ostrości. Kompletnie nie pokrywa się z tym, gdzie chcę mieć ostrość. Zawsze musiałem solidnie przekadrować. W słabym świetle, ujawniały się braki w rozdzielczości tonalnej. Skutkowało to specyficzną pikselozą koloru. Jedynie trzy klatki na sekundę w trybie seryjnym. Do fotografii latających kaczek, to zdecydowanie za mało. Inne, wynikały z potrzeby wygody. Więcej programowalnych przycisków, nieco za mały korpus itp. ale z tym można żyć. Głównym powodem, była potrzeba znaczącej poprawy jakości obrazu i możliwość używania zdalnej lampy.  Zacząłem się zastanawiać nad zmianą modelu na lepszy. Ale w tym przypadku, paradoksalnie trudniej jest się zdecydować. Niż wybierając pierwszą lustrzankę. Co wybrać? Może jednak pełną klatkę? Tak zachwalają jakość obrazu. Ale musiał bym wymienić obiektywy. A to wszystko znacznie droższe od DXów. Zdecydowałem że zostaje przy DX. Na fotografii nie zarabiam. A wielu fotografików, osiągało na poważnych konkursach sukcesy modelami D7000. Szczególnie w fotografii przyrodniczej. A tą głównie się zajmuję. I przekonała mnie opinia zawodowego fotografa, fotografującego żubry. Stwierdził że do swojej pracy, również używa modelu D7200. Skoro zawodowiec jest zadowolony, nie sądzę bym ja miał wyższe wymagania. Co najwyżej mogę mięć większe niedostatki umiejętności.  Moje długoterminowe doświadczenia z modelem D7200 wkrótce opiszę. Ale na dzień dzisiejszy stwierdzam jednoznacznie. Swobodnie fotografuję we wnętrzach z ISO nawet 6400. Błyskam lampą bez żadnego przewodu i dodatkowego urządzenia sterującego. Śledzenie szybko poruszających się obiektów, stało się łatwe. Nie muszę już przekadrowywać. Obraz wygląda znacznie lepiej i naturalniej. Jednak teraz moje podstawowe, amatorskie tele obiektywy. Ograniczają możliwości tego aparatu. Dostarczając zbyt kiepskiej jakości obraz. I używanie ich z tym body, nie ma najmniejszego sensu. Już rozglądam się za dobrym tele obiektywem. 

[nikonografia]

Po co Ci te pudełka?

Przeglądając oferty sprzedaży używanego sprzętu. Prawie wszyscy oferujący, z dużym naciskiem wspominają. Mam wszystkie papiery i pudełka. Tylko nie wiem, do czego mi ta informacja potrzebna? 

Nieustannie mnie ciekawi. Po co ci te pudełka?  Czy posiadanie pudełka i całej reszty makulatury. Jest ważniejsze od stanu technicznego sprzętu? Mało mnie obchodzi czy masz pudełko. Interesuje mnie, ile zdjęć zrobiłeś sprzętem. Interesuje mnie, w jakich warunkach sprzęt pracował. Jak dbałeś o sprzęt. I czy ewentualne naprawy, dokonywane były w serwisie. I jeśli już, jedyny dokument który by mnie interesował. To pisemne stwierdzenie przez serwis. Faktycznego stanu, stopnia zużycia sprzętu.  Chwalenie się posiadaniem oryginalnych opakowań, dla mnie akurat świadczy raczej o kombinowaniu. Kupił ktoś sprzęt z myślą, o bardzo intensywnym używaniu go w krótkim czasie. I kiedy pojawią się pierwsze symptomy awarii. Najszybciej pozbyć się wadliwego sprzętu. Udając, że skoro sprzęt jeszcze opakowany w fabryczne pudełko to prawie nowy, ledwo używany. A już na pewno zadbany. Bo w oryginalne pudełko zapakowany.  Kiedyś była taka fanaberia producentów. Że sprzęt musi być dostarczony w oryginalnym opakowaniu do serwisu. Inaczej będą problemy z uznaniem gwarancji. I ludzie chomikowali te pudła po telewizorach, komputerach czy co tam kupili. Dziś już nie ma potrzeby, robienia magazynu ze swojego domu. Sam bardzo szybko, zwyczajnie wypieprzam wszystkie pudełka i zbędne papiery. Może dla tego, że kupuję komponenty znanych producentów. I mam do nich zaufanie. Jak na razie. Nic mi nie uległo w okresie, ani nawet po gwarancji, żadnej awarii.  Co ma na celu, to oferowanie opakowań przez sprzedających? Kiedyś znalazłem na pewnym forum rozmowę. W której użytkownicy przekonywali, że jest to dowód bycia prawowitym właścicielem sprzętu. Że jeśli masz oryginalne opakowanie, to znaczy że sprzętu nie ukradłeś.  Inny wątek opisywał, że jest to dowód na to, że dbasz o sprzęt. Dla mnie, obie te teorie są najwyżej zabawne. Nie mówiące niczego o stanie technicznym sprzętu.  Idiotyczna praktyka, mówienia o posiadaniu oryginalnego opakowania. Spowodowała jakąś społeczną histerię. W ogłoszeniach, najistotniejszym wątkiem udokumentowanym fotografiami. Są właśnie pudełka i makulatura. Zamiast rzetelna informacja, gdzie i jak intensywnie sprzęt był użytkowany. Tu najczęściej sprzedający, nagle zaczynają kręcić. Opowiadać jakieś mętne bajeczki i inne dyrdymały. Które mało mnie interesują.  W dzisiejszych internetowych czasach. Chyba znacznie lepszym dowodem na bycie uczciwym posiadaczem sprzętu. Jest rejestracja go na stronie producenta. Sam wszystkie moje sprzęty zarejestrowałem. Podane są tam przede wszystkim numery seryjne i nazwisko właściciela. A wątpię by złodziej był zainteresowany, rejestracją nie swojego sprzętu. A jeśli sprzęt będę chciał sprzedać. Wybiorę się do serwisu o ocenę stanu technicznego. Nie zrobię pudełkowego śmietnika ze swojego domu.