#asini.

[rausule]

Bestias, Homines, Asini.

tempus; hoc dico: tu dicis. Ipsum autem corporis motum tempus non dico, non dicis. Corpus moventis metior durationem motus tempore, a quo incipit cum desinit. Si non vidi cum coepit, et movet ut non videam cum desinit, non potest me metiri, nisi metior ex quo incipio cum finio. Quod cum diu sit, tantum refero longum esse tempus, sine relatione quantum, quoniam, ut etiam dicam quantum, comparamus, ut puta: "Hoc est quantum", vel: "Hoc. duplex est, et sic porro. Si autem in spatio deprehendere potuimus punctum a quo incepit, et punctum unde corpus movens advenit, vel partes eius, si movetur sicut torno, possumus dicere quousque acceperit; motus corporis fiat vel pars eius de uno loco in aliud. Ergo motus corporis est aliquid distinctum a mensura durationis. [...]

non est vera confessio animae meae, quae tibi confitetur tempus metior? Ita, Deus meus, metior et quid metior nescio. […] Tempus metior, novi; sed futura non metior, quia nondum est; nec praesens metior, quia extensionem non habet; nec praeterita metior, quia iam non est. Quid ergo metior? Tempora fortasse in transitu, non praeterita? [...]

In te, anime meus, tempora metior. Noli me clamare: ita est; noli te obstrepere propter impressiones tuas, quae te perturbant. In vobis, inquam, tempus metior. Quae in te praetereuntia producunt, et quae in transitu persistunt, id est quod metior, praesens est, non quae praetereunt, ad producendum illud; est quod metior, cum tempus metior. Hoc est ergo tempus, aut tempus metior non est. Sed cum silentia metimur et dicimus hoc silentium quamdiu duravit vox illa, non cogitamus metiendo vocem, quasi sonet, ut aliquid referre possimus de intervallis silentii secundum extensionem temporalem. ? Etiam sine usu vocis et labiorum, per carmina et versus et orationes cogitamus, omnes dimensiones progressionis eorum ac proportiones inter varios temporis spatia referimus, perinde ac si loquendo recitaremus. Quisquis autem sonum magis extensum emittere volens, prius extensionem cogitationis determinaverit, certe expressus est

[rausule]

Bestias, Homines, Asini.

medius inter vos unum et nos multis in multis et in multis formis, ut per ipsum perveniam ad eum qui venit ad me. Praeterita obliviscor, nec ad futura quae praeteribunt, sed ad ea quae priora sunt, non extenta, sed extenta, non extensione, sed contentione palmam vocationis caelestis persequor. 26.4]. Et ego exaudiam vocem laudis tuæ, et videbo delicias tuas, quæ nec veniunt nec transeunt. Nunc anni mei in gemitibus transeunt [Ps 30:11], et consolatio mea tu, Domine, pater aeterne. Ingruentibus temporibus, quorum ordinem negligo, cogitationesque intimae animae meae visceribus crebra discerpuntur. Usque ad diem quo, igne purgato et liquefacto amoris tui, influam in te. Et stabiliam et confirmo in te in forma mea tua

veritas.

[5. Theoria signorum]

Omnis doctrina habet res vel signa pro obiecto, res autem per signa discitur. Nunc res proprie definiam ut ea quae ad aliquid significandum non deserviunt, ut lignum, lapis, oves et alia similia; non tamen lignum quod, sicut legimus, moyses misit in amaras aquas ad tollendam amaritudinem, nec lapidem quem posuerat Iacob sub capite eius, nec oues quas pro filio immolauit Abraham. Haec enim talia sunt ut aliarum quoque rerum sint signa. Sunt autem alia signa quibus solum utimur ad significandum, sicut verba: nullus utitur eis nisi ad aliquid significandum. Hinc intelligimus quid significemus per signum: rem significatam ad aliquid significandum. Ergo omne signum est etiam res, quia quod non est, omnino non est; non autem quaelibet res est signum. In hac igitur rerum et signorum divisione, cum de rebus loquimur, ita de eis loquemur ut, etiam si sint aliqua eorum signa, non tamen impedient divisionem qua intendimus. de rebus primum, deinde de signis. Meminerimus ergo quod nunc res ut sunt, et non aliud a se, agendum nobis est.