#beau's blogs

[itsabeaulife]

Paniekaanval

Ik haat haat haat het. Heb het heel lang niet gehad. Paniekaanval is onderweg. Alles even klaar en kut en genoeg. Ik voel dat het aankomt.

Kan het niet stoppen.

Het is zo stressend. Ik word gek. Wiebelende tenen. Pijn in mijn hart. Knarsende tanden. Kapotte wangen. Ga ik janken. Nee. Nog niet. Bijna. Maar wanneer. Ik weet het niet. Tranen in mijn ogen. Slapen. Nieuwe dag.  Opstaan. Leuke dag. Volgende dag. Moe. Slapen. Opnieuw. Slapen. Opstaan. Opnieuw.  Ik wil gillen. Aan mijn haar trekken. Klaar. Huilen. Gillen. Nog meer huilen. Hyperventileren. Handen kapot van nagels. Verstarde kaken. Huilen. Bijkomen. Staren. Slapen. Herstarten. Wachten tot het weer gebeurt.

it’s not always a beau life.

[itsabeaulife]

Kleine Beau’tjes worden groot.

Kleine Beau voor mij is het meisje dat heel erg gecontroleerd werd door haar angststoornis. Die kleine Beau met haar sociale fobie zit in mij. Die kleine Beau gaat nooit, maar dan ook nooit meer weg. Dat is ook niet erg, het hoort bij me. Maar soms....

Soms is ze lastig, soms roept kleine Beau heel erg om aandacht. Soms komt dat gevoel van angst om niet leuk gevonden te worden door iedereen weer naar boven. Ik moet zo doen, die moeten me aardig vind en op deze manier ben ik leuk.

Gelukkig heb ik die angststoornis heel goed onder controle en kan ik het weer heel snel weer wegstoppen. Ik hoef niets, ik mag alles. Ik mag alles wat ik zelf leuk vind doen. Ik mag tonen hoe ik echt ben. Niet iedereen hoeft me aardig te vinden.

Want ik geef eerlijk toe, ik ben niet the most normal person on earth en ik ben zeker niet de meest like-able persoon op aarde. Maar het belangrijkste, ik ben mezelf. Ik blijf mezelf. Door kleine Beau ben ik mezelf geworden, en ik ben er trots op.

Er was een moment in het leven waarop ik realiseerde dat je voor jezelf moet leven, niet voor anderen. Vanaf die dag greep ik het leven bij z’n ballen. Vanaf die dag kon ik voor het eerst weer oprecht dingen leuk vinden, kon ik weer oprecht lachen.

XXX

(grote) Beau

[itsabeaulife]

Of het ooit nog stil word in mijn brein.

Waarom is het wanneer je iets besluit dat je onvrijwillig erover na blijft denken? Waarom komt je hoofd met honderden rationeel lijkende argumenten die je besluit op laten gaan in rook? Waarom kan ik dat niet uitzetten? Soms neem ik een beslissing en ben ik op dat moment overtuigd van de juistheid van dat besluit. 5 minuten later razen er weer, zonder dat ik het wil, allerlei gedachtes door mijn kop die me laten twijfelen. Zelfs als ik voor mijn gevoel 5 minuten eerder nog volle 100% achter mijn besluit stond. Neem bijvoorbeeld vorige week. Ik besloot dat iets goed was zoals het nu is. Maar toch ben ik nu al een week aan het malen of het wel echt goed is zoals het is. En daarvoor was ik ook al weken aan het malen voordat ik bedacht dat het goed was zoals het is. (Is dit nog te volgen?) Het is gewoon fucking vermoeiend. Is dit dan omdat ik niet echt overtuigd ben van mijn besluit? Of ben ik gewoon onbewust ontzettend bang of dat besluit wat ik heb genomen wel het juiste is? Ik snap er echt geen tering van. Ik zal er ook wel nooit een tering van gaan snappen. Het menselijk brein is raar en dat is niet erg. Dat hoort er nou eenmaal bij. Maar, ik zou willen dat die van mij eens zijn kop zou houden en dat het even stil is. Xxx Beau

[itsabeaulife]

..., ik mis je.

5 maanden geleden dacht ik oprecht dat ik … nu niet meer zou missen. Dat wat ik toen voelde minder zou worden. Gelukkig gaat het leven nooit zoals je het in gedachten hebt. Fun fact! Dat wat ik toen voelde is alleen maar erger geworden.

Het kutte aan mensen missen is dat je, meestal, makkelijk weer contact te zoeken. Een paar klikken op je telefoon/laptop en klaar is kees. Maar zo’n kleine moeite voelt ineens aan als een ontzettend grote opgave. Een beetje zoals een spin doodmaken. De kans dat je sterft is nihil, maar toch ren je liever gillend weg dan dat je de spin ‘’bestrijdt’’.

In mijn geval komt het er dus op neer dat ik een ontzettend fucking watje ben, die dit liever in een post typt dan er wat aan te doen. Daarbij komt ook nog dat ik best wel goed ben in denkbeeldige muren bouwen, waarvan ik later niet weet hoe ik ze in godsnaam weer neer moet halen. Altijd ontzettend handig, die eigenschap (kuchkuch).

Ik weet niet hoelang het duurt voordat ik … vertel over waar ik mee zit. Ik weet niet of dat ooit gaat gebeuren. Maar wat ik wel weet, is dat ik echt de moed probeer te verzamelen.

 XXX

 Beau

[itsabeaulife]

Toen was ik weer terug op aarde.

Grappig hoe je je het ene moment zo hoog voelt, maar vervolgens weer landt op deze aarde. Of in mijn geval ben ik gewoon vet hard gecrasht. Nu heb ik dit wel vaker, maar het blijft iedere keer weer zo fucking kut.

Door mijn angststoornis leg ik veel meer druk op mezelf dan de gemiddelde mens, zo’n beetje bij alles wat ik doe. Vaak gaat het lange tijd goed en ik heb er ook veel minder last van dan 3 jaar terug, maar soms is het even teveel. Als ik een tijdje allemaal spannende en veeleisende dingen heb gedaan wil ik nog wel eens keihard crashen.

Vaak negeer ik de signalen en dender ik gewoon door, omdat er zoveel leuke dingen zijn die ik niet wil missen. Maar vervolgens sta ik dan keihard te janken of krijg ik een paniekaanval tijdens bijvoorbeeld het uitgaan, omdat ik mentaal zo op ben dat het teveel wordt. Hoe graag ik ook wil, ik moet gewoon leren een stapje terugdoen.

Vandaag is al een begin. Ik zat al op de fiets onderweg naar school, maar ineens ging er een knop om en ben ik omgekeerd. Jammer dan dat ik die kroegentocht vanavond mis, jammer dan dat ik dat ene college mis. Het zal niet de laatste keer zijn dat dat soort dingen plaatsvinden. Daarbij komt dan ook dat ik er dan echt gewoon niet van kan genieten.

Het belangrijkste nu is dat ik even een dagje alleen maar dingen met mezelf (ghehehe. Okay, gotta grow up.) en voor mezelf doe. Ik ga zo mijn haar weer zwart verven. Dat zal ook weer een irritatie aan mezelf wegnemen, want oh god wat kan ik me irriteren aan die lelijke uitgroei. Misschien ga ik nog aan een nieuwe netflix serie beginnen, suggesties zijn welkom! Kortom, een semi relaxed dagje.

Wat ik wel als laatste nog even wil aanstippen is dat ik zo ontzettend blij ben met de mensen om me heen. Ik kan nu met een gerust hart tegen mijn vriendinnen zeggen wat er is. Vroeger voelde ik me soms zo ontzettend alleen en onbegrepen. Daarvoor ben ik ze echt heel dankbaar, want het kwijtkunnen aan iemand maakt het zoveel minder zwaar voor mij. Echt girls, ik houd van jullie!

On that emotional note, ga ik deze post afsluiten. Ik ga weer verder met deze relaxdag.

I hope you are well!

 XXX

Beau

[itsabeaulife]

Lang nog zal je leven

De gedachte om nog 50 jaren op deze aardbol rond te lopen maakte me altijd ontzettend bang. Ik vroeg me altijd af hoe ik die tijd in godsnaam moest gaan opvullen. Stukje bij beetje is dit gevoel aan het verdwijnen.

Ik begin steeds meer de kleine dingen in dit leven te waarderen. Ik riep al eens dat ik verliefd ben op veel dingen in dit leven, ondertussen is dit alleen maar erger geworden.

Ik leef voor die avonden in de week dat ik met mijn allerleukste vriendinnen helemaal niks aan het doen ben. De spontane bioscooptripjes of keihard zingen in de auto.

Ik leef voor de dronken momenten dat de wereld om je heen er niks meer toedoet, alleen maar blijheid en keihard lachen om niks. Gekke dansjes en meebléren met de allerkutste muziek.

Ik leef voor de dromen die ik heb over de toekomst, reeël of niet. Voor het toeleven naar geplande concerten, feestjes en reisjes. Voor het klaarmaken ervoor. Voor het meemaken en genieten van de momenten.

Lang nog zal ik leven, en ik ga er fucking erg van genieten.

XXX

Beau

[itsabeaulife]

Big city Amsterdam, here I come!

Jongens, jongens. Morgen is het dan zover. Het begin van mijn nieuwe leventje in Amsterdam. Ik heb er onwijs veel zin in, maar schijt tegelijkertijd ook wel een beetje in mijn broek. Sociale aangelegenheden zijn nooit zo mijn ding geweest en ik moet alles opnieuw gaan opbouwen, yay.  Al moet ik zeggen dat mijn sociale vaardigheden het laatste jaar een stuk zijn verbeterd. Zolang ik mijn onhandigheid een beetje op een minimum houdt, zal ik mezelf vast (nog) niet voor schut zetten.

 Hoewel de helft van mijn brein heel hard wil roepen dat het allemaal wel goedkomt, is de andere helft het daar niet helemaal mee eens. Voor het eerst sinds tijden ga ik ergens aan beginnen waar ik niemand ken. Ik ben zeker wel een stuk beter geworden in omgaan met anderen, maar toch vind ik dit wel even spannend. Daarbij komt kijken dat ik na het verkeerd kiezen van vorig jaar ook bang ben dat zoiets me nog een keer overkomt.

 Naast de zenuwen ben ik ook heel erg opgewonden (wat klinkt dat toch heerlijk). Eindelijk weg uit dit Rotterdam dat ik na 19 jaar toch wel een beetje zat ben. Een nieuwe stad ontdekken, een nieuw netwerk opbouwen met hopelijk een hele hoop leuke mensen. Ja, de gedachte alleen al doet me heel veel goeds.

Dus daar ga ik dan met m’n blije bakkes morgen. Voor het eerst de nieuwe studiegenoten zien. Voor het eerst mezelf laten zien. Ik dacht altijd dat dit met de jaren minder erg zou worden, maar het blijft toch spannend. Maar, ondertussen heb ik besloten toch toe te geven aan de andere hersenhelft, het komt echt wel goed.

 Amsterdam, I am ready to kick some ass.

 Xxx

Beau

[itsabeaulife]

Even iets over liefde

Vandaag bonjour ik even de normen van tegenwoordig uit het raam. Het is nogal een taboe om wanhopig te zijn op het gebied van liefde vandaag de dag, zeker aangezien ik nog maar ‘’zo jong’’ ben, maar toch wil ik het daar nou net even over hebben.

Ik zou het fijn vinden om een vriend te hebben. There, I said it. Ik heb gewoon het gevoel dat er een puzzelstukje mist in mijn leven (lekker cliché verwoord Beau woehoe).

Maar even serieus, mijn leven is zoals ik wil op dit moment. Ik heb al mijn leuke vriendjes en vriendinnetjes; doe veel dingen die ik leuk vind; ik zit lekker in mijn vel. Kortom, ik weet wie ik ben op dit moment.

Toch heb ik nog het gevoel dat er iets mist, of beter gezegd iemand. Iemand die mijn gekke dansbuddy wordt; iemand waar ik net zoveel mee kan kletsen als met mijn beste vriendinnen over onzinnige en zinnige dingen; iemand waarbij ik mijn eigen lastige zelf kan zijn;  iemand die accepteert  dat ik een beetje anders ben dan anderen; iemand die me laat lachen; (iemand waarmee ik ontzettend cheesy kan doen, al claim ik daar momenteel vet erg tegen te zijn.)

Nu moet je niet meteen denken dat ik achter elke jongen mogelijk aan ga lopen rennen. Zo erg is het nou ook nog niet met me gesteld. Ik bedoel, ik heb nog circa zo’n 50 jaar voordat ik een carrière als oude vrijster moet gaan beginnen en ik gok (hoop) dat het niet zo ver zal komen. Ik hobbel al een tijdje door on my own en het is ook allemaal best prima zo. Ik zal dus zeker ook niet de eerste harry die voorbij komt grijpen, behalve als het Harry Styles is natuurlijk. Het is meer iets dat het net even helemaal afmaakt.

 I mean, who can resist this God.

Ik wilde dit eventjes met jullie delen,  gewoon omdat het kan. Ook omdat ik vind dat dit gevoel vaker gedeeld zou moeten kunnen worden zonder dat iedereen roept dat je een wanhopige loser bent (4 werkwoorden achter elkaar yaaas). Er zijn genoeg mensen die dit vinden, maar het gewoon niet uitspreken terwijl ik van mening ben dat je hier best over mag praten. Waarom is het altijd alleen maar een gesprek over wie je leuk vindt  en niet over het feit dat je wel iemand leuk wil vinden, maar er is niemand om leuk te vinden.

 Dus alle wanhopige losers out there, schreeuw het uit. Isabeau hier is met je! Keep on being you and keep on feeling how you feel.

 Xxxx

 Beau