Ongeveer 14 weken zwanger was ik toen de pijn in mijn stuit begon. Ik dacht dat het kwam omdat ik veel gelegen had de eerste maanden vanwege de vreselijke misselijkheid, dus besloot ik wat extra te gaan lopen. Stukje strand, stukje park, hup lekker fit blijven, want nu kon het nog zo zonder buik. Maar de pijn werd erger en verspreidde zich richting m'n billen en m'n bovenbenen tintelden soms. Ik poste iets op m'n facebook over het gevoel in mijn stuit, alsof ik er van een flat op gevallen was, elke keer als ik op wilde staan voelde het alsof ik hem moest breken. "Dat klinkt als je bekken" zei iemand. Meteen heb ik een fysiotherapeut gebeld, ik kreeg oefeningen om de boel sterker te maken en dry needling behandelingen tegen de pijn in m'n billen die steeds heviger werd. Het mocht niet baten. Ischias (beknelling van de grootste zenuw in je lijf, van onder in je rug tot je voet) en bekkenpijn begonnen m'n leven te beïnvloeden. Ik heb het al eens gezegd, pijn verandert je, ik werd er vreselijk chagrijnig van. M'n dagen sleet ik op de bank of in bed, TLC aan, als het echt ondraaglijk werd zocht ik mijn heil in bad, 4 keer per dag. De trap kwam ik met veel moeite op handen en knieën op, soms deed ik er 10 minuten over en in en uit bed stappen werd een soort act waarbij ik eerst langzaam op m'n buik draaide en zo me achterstevoren van bed af liet glijden. Soms jankte ik van frustratie, soms van pijn, ik sloot me op en was niet het leukste gezelschap. Je focust je op de bevalling en belooft jezelf dat het daarna over is. Niet dus. De ischias trok redelijk snel weg, thank god, maar de pijn in m'n stuit en de uitstraling naar m'n benen bleef. Ik kon redelijk zelf voor Flynn zorgen gelukkig, maar daar hield het wel mee op.
De rest kwam neer op Emiel. En ik denk dat menigeen gillend gek geworden was, een fulltime baan, een pasgeboren baby en een vrouw die niks kan. Zodra hij thuis kwam ging hij koken en nam hij de zorg voor Flynn over en in de nachten stond hij als eerst naast het bed als Flynn begon te huilen. Geen moment heeft hij geklaagd, geen moment heeft hij mij het gevoel gegeven te falen, waar ik mezelf dat gevoel wel gaf. Hij was er, meer dan dat, hij zorgde dat de boel bleef draaien en daar ben ik hem meer dan dankbaar voor.
Ik heb heel goed beseft hoe zwaar het voor hem moet zijn geweest en nog steeds is, daar ik nog steeds niet ben hersteld. Ik heb me daar ook heel erg schuldig over gevoeld, want niet alleen ik werd beperkt.
De impact werd me eigenlijk gister pas echt duidelijk. Flynn kruipt nu en kan zelf gaan zitten, wat meer mogelijkheden biedt, bijvoorbeeld fietsen. Tijdens m'n zwangerschap ging fietsen redelijk goed, beter dan lopen, dus kocht ik een fietsstoeltje, al waren het maar 10 minuutjes per dag, 10 minuutjes vrijheid, wat heerlijk zou dat zijn.
Ik installeerde het fietsstoeltje op mijn Amsterdamse omafiets en bleek er zelf niet meer tussen te passen. Helaas.
Een moederfiets was het advies, die had meer ruimte tussen zadel en stuurzitje en nog meer handige mogelijkheden. Hoera voor marktplaats en hoera voor Emiel, nog dezelfde avond was ik in het bezit van een moederfiets.
Daar gingen we, met zijn drieën, fietsen, ik fietste!
Emiel maakte een filmpje en tijdens het bekijken daarvan vulden zijn ogen zich met tranen. Weinig mensen zullen begrijpen hoe gelukkig ik me voel op dit moment. Hoe vrij ik me voel nu ik even zelf iets stoms kan doen als postzegels halen. Hoe fijn het is om zelfstandig verder dan een straal van 10 minuten om mijn huis te kunnen zonder dat ik erna compleet instort. Niemand begrijpt het beter dan hij. Het feit dat hij huilde zorgde er niet alleen voor dat ik nog meer van hem houd dan ik al deed, maar ook dat ik me besef dat er ergens ook een last van zijn schouders gevallen is. Ik verheug me op de dag dat Flynn en ik hem kunnen ophalen van zijn werk. Wat een geluk.