Bakma yüzüme öyle sen istedin bunu. Sen istedin gitmeyi, sen istedin yangınları, senin seçimindi yalnızlık. Gitme dedim, bırakma beni, terk etme, bırakma sensiz. Ne oldu biliyor musun senden sonra? Kaç gece, kaç gün birbirine karıştı. Sen yokken kimlere sarıldım, kimlere sığındım, kimlerin teninde seni aradım biliyor musun? Bilmiyorsun dimi, hatta en ufak bir fikrin dahi yok. Bırak olmasında zaten, ne bir önemi var artık, ne de geri dönüşü bu kaybedişin. Ama bilmek istersen sensizliğimi, duymak istersen acılarımı, gözlerime bak. Gözlerim sana anlatsın, yıkılışımı, kederimi, yalnızlığımı, yanılışımı. Sahi ne güzel bakardın dimi gözlerimi. Kayboluyorum derdin, sanki bir okyanusta deli gibi yüzüyorum derdin. Nerden bileyim suçu gözlerime atıp boğulacağını, seni gözlerime gömeceğimi. Her gün kirlenmiş aynalara bakıp kendi yüzümde, kendi gözümde bir kez daha tükenmeden seni görüp, tekrar tekrar hatırlamak. Hatırladıkça yeniden unutmaya çalışmak.Evet bir işi olur insanın,bir emeği olur çalışmak için.Benim için çalışmak,seni unutmaktı.Bakma artık gözlerime yeter.Bulamazsın cesedini,bulamazsın aradığın o ümidi.Şimdi gel son kez ,sarıl ama son kez .Bir dahasını düşünmeden,hayal kurmadan.Haydi gel ağlayalım beraber,olmayışımıza,kaybedişimize,yalanlara,gidenlere,gelmeyeceklere,ümitlere,sana,bana,ve bize.. Ocak/2017