#beyazzbirzzenci

[beyazzbirzzenci]

saat 12.00 yol varsa göç de var aşk varsa ihanet de ışık kaçar karanlıktan sesin izini ararken kalbini okşayan sağır edercesine sessiz bulur seni gözlerin kapalı ürküyorsan durup dururken umut kovalar ölümcül yalnızlığı sessizlik bilinmeyen gece simsiyah örter, dilin ıslatır düşüncelerinin soğukluğu ise yakar dudaklarının arasında duran bir tarafı ıslak keşkelerin kıvılcımlı ucunu duman nefes açlık zaman katliam gölgen çok teşekkür ederim ismin artık yok, sadece parazitler duvarlar yok sayende fosil atıklar, nesil işine fazla kafa yoranlar ve gökyüzünde açtığımız o koca delik bitti artık buzullar erimiyor herkes yeterince siyah ve hazır, hoşgeldin keşke kaldırımda, bütün duyulardan bağımsız yitmiş birbirine emanet kor, duman üzerinde akrep ile yelkovanın ayak izi. eylemin şiddetini belirleyense

saat 12.00

[beyazzbirzzenci]

yazılar silinir, heykeller parçalanır; ait olan düşüncelerindir seninle kayıp olan. ömür boyu taşırken düşüncelerin ağırlığını eğilir boynun, ölünce adı konulur kambur.

[beyazzbirzzenci]

Kedi

yolda yürürken bir kedi gördü, onu biraz garip buldu ve şimdiye kadar ona kimsenin ilgi ve şefkat göstermemiş olabileceğini düşündü, içi içini parçaladı, ağlamaklı oldu, biraz.

alacalı bulacalı az da pis sokak kedisini sevmek için yanına yaklaştı, elini uzattı, onu derinlerinde bir yerde az biraz da kendine benzetti.

hayvan bir hamleyle kendini küçük düşüren ve tiksinti uyandıran bu durumdan kurtulmayı başardı, elinde bu andan küçük bir iz bıraktı yalancı sevgidara.

sonuçta her kedi sevilmekten hoşlanmak zorunda değildi ve bazıları da zaten sevilmeye alışkın değildi, kedi böyle düşündü.

bazı insanlar da öyledir,

aldanmayanlar ve kanmayanlar, belki de ılık ılık durmaksızın kanayanlar, zamanın raylarına takılmayanlar.

yalancı hislere doğum anında çıktığı yere rahim denildiğinden beri tepkili, bu kadar fazla anlamı olan bir isme en başından öfkeli.

kedinin kimseden merhamet istemeyen kaşları çatık, diğerlerinden biraz ciddiyet bekler gibi.

[beyazzbirzzenci]

Tamino- A Drop of Blood

[beyazzbirzzenci]

gözler ve dünya aynadan sana bakıyor geçmişin ve heyecanın, elini uzat tutamazsın ne kadar da basit ayna olmak geçmişle geleceği ayıran bıçağı buldun, öylece yolun ortasında dur ve bıçağını kalbinle aynı hizzada öne doğru uzat kopyasıdır ölüm karbon kağıdı ile bilmeden üstünde adımladıklarının, numaranın bir önemi yok gözlerin bir dünyadan iki taneydi, karanlık tarafında ölülerin renkli tarafında intiharların gizliydi belli ki, ya da sen sakladığını zannediyordun karanlık örtüyor arzularını ve herkesten gizlediklerini, danimarka'ya bir uçuş mesafedesin kulakların etse etse iki ahize, fazla büyütenlerdensin, sadece arada bir buena ile temizlemelisin balat neresi beyrut neresi ilgilenir misin, açlık nedir bilir misin açlıktan ve susuzluktan dünyanın bir ucunda değil yanı başında ölenler insandır gözlerin kapalı da olsa görebilirmişsin bilsen ne olur bilmesen ne anne, aç ve susuz, belki de acı çekmeden ölünür mü ki.

[beyazzbirzzenci]

günümüz Cesetleri

yeterince izleyenin olduğu bir sirkin su parkında siyah lastik civcivler ortasında çırpınırken görüyorum kendimi.

acı çekmeye hazırım ama her seferinde biri yetişiyor yardımıma tam da boğulurken.

halbuki ben acıların en büyüğünü yaşatmaya çalışıyorum bedenime, kendimce. belki de arta kalan hayatımı kurtarmak için, kim farkında. 

yine tüm miskinliğimle uzanıyorum, bırak beni diyemiyorum kahramanıma.

bir tercih belirtmek için yeterince kişilik oluşturamadığımı fark ediyorum göğsümün inip kalktığı bunca zamanda, hayatımın geride kalan yıllarında, sonra fark ediyorum yılları nasıl da küçümsediğimi. acılarımı bile kendi istediğim zamanda, kendi istediğim yerde ve şartlarda yaşamama izin verilmiyor. sonuçta sahne bana ait değil, dikili bir kazığı bile olmayanlardanım ben de, beni hemen tanıdın değil mi. ortak örüntülerde yaşayanlardan, şu sosyal zırvalardan.

ama olsun nefes almıyor muyuz sonuçta?

daha kötüleri yok mu etrafınızda?

hep daha kötüleri vardır, sesi çıkmayanlar, iyi ki varlar.

[beyazzbirzzenci]

sünepeler bilemezdi ancak hayattan hak ettiğini almanın bir yolunu bir kadını olağanca doğallıyla örtmenin bir yolu yok diye düşündü, bu da öyle bir şeydi işte utangaç da değildi pek, ne olurdu ki biraz soyulsa bacağından eteği kendine savaş açmıştı, neyseki sadece yarım aklına ve sinirlerine sünepeler yarım bırakırdı sadece bu güzelliğin tasvirini depresyon ve kasılma atakları sadece başlangıçsa eğer evinden uzakta, tekil, sanki hiç yaşamamış onca yıldan sonra o güne dönmek gibi, hatırlamak gibi, atari oyunları hayatın bekleyen kısmından daha zevkliydi, elbette sakın anlatmayın çocuklara sadece sünepeler yaşardı böyle anlayamamıştı ne olduğunu, kapı kapı gezmişti doktorları uzunca bir süre kimlik bunalımında sadece sünepeler anlamazdı bunun kendi ateşinde yanmak olduğunu bazıları anlardı ölümü birkaç gün yada onlarca yıl içimizde taşıdığımızı doğumunu bekleyerek sonunda hiç doğmamayı isteyerek kimliğini bunaltmadan erteleyebilmeyi belki  sünepeler bilir miydi multipl skleroz en iyi arkadaşa

multiple skleroz

[beyazzbirzzenci]

sadece zenciler uyur böyle

çok acı çekince çok mu yaşamış olursun ya da acı çekerek ölünce?

bilmem,belirsiz...

ama öyle geliyor

peki ya öyle değilse

hayatını doldurursun

doldurduğun şeyi boşaltabiliyor olman da gerekmez mi?

hayır bazen sadece sıkıştırırsın, bilirsin aslında kabın ağırlığından fazlasını taşıyamayacağını, ama üst üste atarsın işte 

Betty’i sevmiyorum

biliyorum, sadece üstüne attın öyle rastgele; kapıyı açınca ilk o düşecek biliyorum

senin ondan hoşlandığını düşünüyorum ve bak...

...

bu benim için gerçekten sorun değil,bunu atlatabilirim

hayır...

nasıl?

onu sıkıştıramam öylesine,

onu elde etmek istemiyor musun?

o sürtüğü mü?

...

kesinlikle istiyorum

seni anlayabiliyorum

son söylediğin mümkün değil(gülerek)

sessiz kalınca anlaşılmaz olacağını zannediyorsun, ama bu düşünce seni bir köze çevirmiş farkında değilsin,dürtülerin o kadar canlı ki ona karşı, o bile bunu anlamış ve benden izin istedi

nasıl yani?

senin için benden izin istedi

homurdanma

hayır öyle değil, ben de izin verdim, korkma hayallerini bile görebiliyorum Hayyam’ınkiler kadar canlılar, bu işin üstesinden gelebilirsin

sen söylediklerinin farkında mısın?

bu akşam gidiyorum çocuk, sessizliğin dili oldu dürtülerin... 

bana çocuk dememen konusunda uyarmıştım seni ve bu saçma konuşmayı burada keselim artık

o seni soğutacak çalacak düşüncelerini senden,eksildiğini üşüdüğünü fark edince gitmek isteyeceksin,ama her şey için çok geç olacak...o vazonun içinde dimdik dururken yaşadığını zannedeceksin,senin yanında kendini güvende hissedecek, aylaklığıyla çekiciliğiyle

-susarak-

peki ya ince bilekleri...

okyanusun ne kadar derin olduğunu unutacaksın maviliğine dalarken

uykun gelecek eksi bilmem kaç santigrat derecede, son bir kez daha diyeceksin kendini onun kollarına atarken

boş kirişlerin altında sarsılacak ürpereceksin,siper ya da çatı her ne dersen de biri olmak zorundasın

düşünceler olmadan ne kadar güzel uyuduğunu hissedecek geceyi yorgan yapacaksın

ve öleceksin...

duyum diyeceksin sadece duyum, hayır özenme ona

harfleri yuttun artık, sor hadi , -dudak hareketleri ile -kime?-

tabiki ona, arthur rimbaud 

özgür değilsin

hiçbirimiz