06.04.25
Yine üzgünüm ve yazıyorum.Dayanamadığım şeyler var yine.Altından kalkamadığım. Yine bilmiyorum ne yapacağımı. Herşeyin suçlusu yine benim. Alışıyorum derken büyüyor içimdeki acı her saniye. Heveslerimi,inancımı,umutlarımı alıyor benden. Her gün biraz daha azalıyorum sanki. Kayboluyorum yavaşça. Bitmesini bekliyorum bu sürecin. Ne zaman bitecek bilmiyorum. Hala sürüklendiğimi hissediyorum,karışamıyorum hayata. O da ellerimden alıyor hayallerimi. Hiçbirini bırakmıyor. Fazlaca mutlu olduğumu düşünüyor insanlar bu sıralar. Bense olabildiğime mutsuzum. Artık katlanmak istemiyorum. Uzun geliyor yol. Acı veriyor herşey. Gidiyor herkes. Ve ben kalıyorum geride,kaybolmuş bir şekilde. İnsanlar mutlu. Belki bir zamanlar yanlarında olduğum insanlar onlar. Şimdi uzaklaşıyorlar ve yanlarında başkaları var. Onlara baktıkça ne hissedeceğimi bilemiyorum. Ama acı çekiyorum galiba. Suçum neyse artık cezasının bitmesini istiyorum. Çünkü artık kaybedecek kendimden başka pek bir şeyim kalmadı.
