#blogpl

[miloszkowalski-blog]

PewDiePie i wolność słowa

Od pewnego czasu mam wrażenie, że każdy żart który jest w jakiś niepoprawny politycznie musi być tłumaczony, a tym bardziej w internecie. 

Miałem zamiar nic nie pisać na temat tej dramy, bo w większości to po prostu totalna głupota jednej lub drugiej strony, ale to co się stało dzisiaj z PewDiePie “uruchomiło” mnie i skłoniło do napisania tego tekstu. Dla tych co nie są w temacie polecam przeczytać TEN artykuł na The Verge, który w dobry sposób opisuje całą zaistniała sytuację. To co się stało jest dla mnie absurdalne, Felix wrzucił kilka filmów satyrycznych śmiejących się z serwisu, który zwie się Fiverr, gdzie zamówił usługę polegającą na tym, że ktoś za 10 dolarów napisze co chcesz i zacznie z tym tańczyć, lub robić inne wygłupy. Za to wszystko został okrzyknięty osobą, która wspiera nazizm oraz nienawidzi żydów, fajnie nie? W ten sposób stracił deal z Disneyem oraz jego program, ScarePewDiePie został zawieszony.

Najbardziej w tym wszystkim nie dziwi mnie zachowanie Google czy Disneya, bo zrobili to co do nich należy. Wiedzą, że większość ludzi na świecie nie jest w stanie odróżnić żartu od satyry, a co dopiero zrobić research na temat jakiegoś newsa. To wszystko świadczy o poziomie dzisiejszego dziennikarstwa, kiedy robi się sensację z rzeczy, która nie powinna być sensacją, bo czy ktokolwiek zrobiłby z tego dramę, gdyby te słowa wypowiedział Jim Jeffries w specialu na Netflixie? Raczej nie. Do tego dochodzi fakt wolności słowa o którą tak walczą nasi koledzy zza oceanu w kilku ostatnich miesiącach, a tutaj oburzają się średniej jakości satyrą. Nie trafia do mnie argument, że PewDiePie nie powinnien robić takiego contentu, bo oglądają go “młodzi ludzie”. Według statystyk, demografia jego kanału to 13–16 lat i uwierzcie mi albo nie, ale obojętnie od miejsca zamieszkania od najmłodszych lat wie się, że nazizm to była bardzo zła rzecz.

Aktualnie to drugi dzień tej dramy i warto poczekać na odpowiedz video samego poszkodowanego i ogólny rozwój sytuacji, bo według mnie można się spodziewać dwóch rzeczy, a) Felix przeprosi za wszystkie żarty, b) Zrobi satyryczny materiał naśmiewający się z dzisiejszych mediów.

Hej! Jeśli spodobał Ci się ten tekst to kliknij w to serduszko po lewej stronie! A jeśli masz trochę więcej czasu to odwiedź mojego Twittera

[miloszkowalski-blog]

Pół roku z MiBand 2

To jeden z tych wpisów co zaczynają się w połowie zdania, bo wiecie na MiBand 2 skarżyć się nie mogę, bo każdy mój argument można podważyć zdaniem “Ale przecież wiesz co kupowałeś, cena=jakość blabla”, dlatego też postaram się dać moją opinię na temat tego urządzenia, a nie rzetelną recenzje.

Muszę was uświadomić, że nie jestem fanem inteligentnych zegarków tym bardziej tych drogich, które służą głównie do odczytywania powiadomień i sprawdzania godziny, nie wspominam już nawet o baterii bo denerwuje mnie fakt, że mam następne urządzenie do ładowania o którym muszę pamiętać pod koniec dnia(choć bateria w moim telefonie jest na tyle dobra, że przy lżejszym użytkowaniu dałbym radę nawet pracować dwa dni na jednym ładowaniu). Z pomocą przyszło mi Xiaomi zapowiadając drugą wersję swojej inteligentnej opaski. Pierwsza wersja tej opaski mnie niezbyt zaciekawiła, bo noszenie na ręce czegoś co służy tylko do liczenia kroków i nawet nie pokazuje godziny, jest dla mnie bez sensu.

Druga generacja opaski posiada ekran OLED, który sprawuje się dobrze w każdych warunkach, dostajemy też przycisk dzięki któremu możemy przejść do innych opcji MiBanda. Podczas oficjalnej premiery dostępny był tylko jeden “watchface”, kilka miesięcy po premierze doszedł jeszcze jeden i chyba to jest jeden z największych minusów tego urządzenia. Nie wiem czemu Xiaomi nie pozwoli użytkownikom tworzyć swoich własnych “motywów” rozumiem, że na ekranie 0,44 cala dużo nie można zrobić, ale community na pewno wpadło by na coś wartego uwagi.

Kolejnym problemem, który będzie was denerwował to brak wsparcia powiadomień dla popularnych portali, aktualnie MiBand wspiera powiadomienia od: WhatsApp, Twittera(działa tylko na ofcijalnym kliencie), SMS i przychodzących połączeń, więc jak sami widzicie trochę tego mało bo dla aplikacji niewspieranych po prostu przychodzi powiadomienie “APP”, które jest tak przydatne jak opozycja w naszym rządzi. Problemem jest również synchronizacja z telefonem, która często zawodzi przez co nie możemy odblokować naszego telefonu, gdy mamy włączoną opcję, która na to pozwala. 

Aplikacja MiFit to też nie jest coś, gdzie byście chcieli wchodzić codziennie. Zaprojektowana okropnie, a do tego przy każdym włączeniu musi na nowo synchronizować dane z opaski, jakby nie mogła tego robić co godzinę. Chcąc szybko sprawdzić przebytą musicie czekać 10 sekund aż aplikacja załaduje potrzebne wam dane.

Ale mimo tych dużych minusów, warto też wspomnieć o plusach. Bo co by nie mówić, bateria w tym urządzeniu jest niesamowita. Po ostatniej aktualizacji z 20 dni na baterii zrobiło się 40! A to wszystko po włączeniu prawie każdej możliwej opcji. Co do opcji ćwiczeń w MiBand 2, można ją podsumować jednym słowem: działa. Nie jest to nic nadzwyczajnego jak w Apple Watch, ani nic słabego jak w tanich zegarkach za 50zł. Kroki liczy całkiem dobrze, podobnie tętno i spalone kalorie lecz ludzie potrzebujący więcej informacji raczej się zawiodą i takie proste informacje do niczego im się nie przydadzą.

Podsumowując: jeśli potrzebujesz opaski, która będzie wyglądała fajnie oraz liczyła kroki i tętno, a zarazem nie oczekujesz od niej zbyt wiele to jest to smartband dla ciebie. Natomiast jeśli potrzebujesz czegoś dokładniejszego i lepszego to rozejrzyj się za: Garmin Vivoactive HR, Polar M600, Apple Watch Series 2, a jeśli interesują Cię tylko opaski to: Garmin Vivosmart HR+, Fitbit Charge 2.

Ale pamiętaj, że za 150zł nie znajdziesz nic lepszego :)

[miloszkowalski-blog]

Harry Potter po latach

Ostatnio podjąłem się wyzwania, które postawiłem przed sobą kilka lat temu, zacznę nadrabiać “klasyki” popkulturowe. Zacząłem od Harrego Pottera.

Mój problem z nadrabianiem klasyki kina jest bardzo prosty, często znam główny plot. Tak właśnie było z Harrym Potterem, wiedziałem jak film się zacznie, co się stanie w połowie serii oraz na jej końcu. Wszystko to poprzez internet i telewizje naziemne, szczególnie przez to drugie. Nie jestem też szczególnym fanem fantasy, co zniechęcało mnie do oglądania, ale nagle coś we mnie pękło i pomyślałem “mam trochę wolnego czasu, czas nadrobić Harrego” i tak to się zaczeło.

Wszystko rozpoczeło się od Kamienia Filozoficznego i Komnaty Tajemnic, według mnie dwóch najsłabszych filmów całej serii. Owszem, są to filmy zrobione poprawnie, wprowadzają bardzo dobrze głównych bohaterów, zarys świata, ale są po prostu nudne. Niestety, ale największą słabością tych filmów jest sam Harry, który jest na samym początku postacią nieciekawą i bardziej interesują Cię inni uczniowie, niż sam główny bohater. Ale następnym filmem jest Więzień Azkabanu, gdzie postacie przestają być dziećmi i stają się nastolatkami, wszystko jest dopełnione niesamowitą pracą kamery i dosyć dobrym scenariuszem, okraszone jest to wszystko typową dla tego wieku teen dramą, która nie wkurza, a pokazuje więź pomiędzy trójką przyjaciół. Sam film jest wstępem do ciemniejszej strony uniwersum Harrego Pottera.

Następnie mamy “Goblet of Fire” i oh men ten film znów trzyma wysoki poziom. Opowieść trwa prawie dwie i pół godziny, ale zapewniam Was, że ani przez chwilę nie będziecie się nudzić. Oprócz rywalizacji w turnieju Trójmagicznym będziecie bowiem świadkami dorastania głównych bohaterów i tego, że sprawy sercowe powoli stawać się będą dla nich równie ważne, jak potyczki ze zwolennikami Voldemorta. Potterowi i jego przyjaciołom kibicować będziecie zatem nie tylko w sytuacjach, kiedy przyjdzie im stanąć oko w oko z niebezpieczeństwem, ale również kiedy będą chcieli zaprosić drugą osobę na bal gwiazdkowy. Film jest utrzymany w charakterze thrilleru i był pierwszym Potterem z kategorią PG-13, bynajmniej w Ameryce.

Dwa lata później dostajemy “Zakon Feniksa”, który złym filmem nie był, ale nie sprostał książce, której przełożenie na ekrany mogło być dosyć trudne, nie każdy potrafi przełożyć tysiąc stron na dwugodzinny film. Dobrym przykładem powyższego problemu, będzie wątek profesor Umbridge, który w filmie jest dosyć ważny, kończy się dosyć dobrym plot twistem, ale niestety nie wiemy co się z nią dalej dzieje, a dopiero widzimy ją w ostatniej części i wygląda na to, że nic się z nią nie stało po wydarzeniach z piątej części. 

Po wydarzeniach z piątej części, dostajemy przed ostatnią historię Harrego, która jako ostatnia pozwala sobie na mocną teen dramę i magie, co owocuje kolejną solidną częścią. Nie zgadzam się z ludźmi, którzy mówią, że ta część powinna się skupić bardziej na walce ze złem, a nie na tym jak Harry gra w quidditcha i podrywa koleżanki w szkole. Film jest doskonałym odpoczynkiem po dwóch wcześniejszych filmach i przygotowuje nas na to, co stanie się w ostatnich częściach i jest swoistym pożegnaniem Pottera z jego nastoletnim życiem.Po tym wszystkim, czas na dwie ostatnie części, które dla wielu są kontrowersyjne z powodu podzielenia je na dwa. Jak wiemy teraz każdy film który ma więcej niż trzy części, swój ostatni film dzieli na dwa, według mnie decyzja o podzieleniu ostatniego Pottera była tą prawidłową mimo, że historia w pierwszej części Insygnii Śmierci, niezbyt mnie ciekawi, to bez niej obydwa filmy straciły by na jakości. Dzięki temu historia mogła toczyć się w swoim tempie, tak jak to było w poprzednich filmach.

Jeśli chodzi o ostatnią część tak jak pierwsza, nie jest moją ulubioną, ale szanuje ją za to, jak zakończyła cała serie i była listem pożegnalnym dla wszystkich fanów, którzy przez 10 lat śledzili przygody młodego czarodzieja.Którym po tych trzech dniach ciągłego oglądania się stałem i jeśli jeszcze nie oglądaliście Harrego Pottera to teraz jest właśnie ten czas! A ja zabieram się za wersje ksiązkowe, żeby przeżyć tę niesamowitą historię jeszcze raz :)  

[miloszkowalski-blog]

Trzy mało znane filmy, które warto obejrzeć

Jak pisałem w poprzednim tekście, zrobiłem sobie przerwę od popkultury bo zauważyłem, że jestem zmęczony tym wszystkim i potrzebny mi moment, żeby powrócić do stanu w którym pochłanianie kultury będzie mi sprawiać przyjemność, a nie będzie to wymuszone. Wracając postawiłem sobie cel który zakłada, że muszę obejrzeć wszystkie filmy które zgromadziłem na swoim dysku, bo większość z nich to na prawdę dobre filmy i jeśli teraz ich nie obejrzę, to wątpie że w najbliższym czasie będę w stanie je nadrobić. Właśnie tak narodził się pomysł na ten tekst, obejrzałem dużo filmów lecz z nich wybrałem trzy, które według mnie zasługują na więcej niż jeden wpis na twiterze.

Room (2015)

Ten film to coś niesamowitego. Opowiada historię kobiety, która została porwana i uwięziona, oraz musiała wychowywać dziecko swojego porywacza. Brzmi mało zachęcająco, ale uwierzcie mi, że ta historia to emocjonalny rollercoaster. Sam obejrzałem ten film nie wiedząc o nim prawie nic, wiedziałem tylko, że gra tam Brie Larson. To co widzimy na ekranie nie jest typowym wyciskaczem łez, to w jaki sposób jest ukazana cała sytuacja, pozwala na to żeby przeżywać historię razem z bohaterami, pierwszy raz w życiu po obejrzeniu filmu zadałem sobie pytanie “Co by się stało, gdybym to ja był tą osobą”. Oglądanie świata wraz z 10 letnim chłopakiem, który pierwszy raz w życiu doświadcza zwykłych dla nas rzeczy jest czymś innym, a zarazem pięknym.

Mustang (2015)

Musze się przyznać, że o kulturze Turcji wiem bardzo mało, ale nie spodziewałem się tego co zobaczyłem w tym filmie. Mustang to historia, która jednocześnie opowiada o dorastaniu jak i stara się być polityczną alegorią, odwołującą się do tego co dzieje się na prowincjach Turcji. To kraj który stoi w rozkroku pomiędzy konserwatyzmem a nowoczesnością. Wszystko rozpoczyna się ostatniego dnia szkoły, kiedy to piątka dziewczyn po zakończeniu szkoły zmierza na plażę, żeby spotkać się z chłopakami, podczas tego spotkania do niczego nie dochodzi, lecz zostają nakryte przez swojego konserwatywnego sąsiada, który “spowiada” się Wujkowi, pełniącego rolę opiekuna prawnego po śmierci rodziców. Dziewczyny zostają za to wszystko ukarane i od tego momentu żyją w zamknięciu. Tak mniej — więcej można byłoby opisać fabułe tego filmu, lecz warto go obejrzeć(jak każdy dobry film) bez dużej wiedzy na jego temat, bo każde nastepne zdanie, niszczy aurę jaką ten film stara się budować.

Canada’s Original Vigilante Pedophile Hunter  (2017)

Ok, pewnie teraz zauważycie, że nie jest to do końca pełnometrażowy film, ale według mnie musi znaleźć się na tej liście. Tego co się dzieje chyba nie muszę tłumaczyć, bo robi to za mnie sam tytuł. Ale w skrócie, jest to film dokumentalny na temat człowieka, który łapie pedofilów w Kanadzie. Według mnie, oglądając ten materiał warto zwrócić uwagę na to jak reagują osoby złapane przez kanadyjskiego mściciela(tak, to jest polskie tłumaczenie słowa “vigilante”). Większość z nich nie przyznaje się do tego co robią, a nawet oskarża samego mściciela, mówiąc, że to co robi jest złe, bo on przecież chciał tylko pogadać z 13 latką. Według mnie jest to bardzo ciekawy film na piątkowe popołudnie. Warto na niego spojrzeć z psychologicznego punktu widzenia.

Hej! Jeśli spodobał Ci się ten tekst to kliknij w to serduszko po lewej stronie! A jeśli masz trochę więcej czasu to odwiedź mojego Twittera