Kapıları göremiyorsun üç kenarlı bir çerçeve yahut kasa arıyor gözlerin; bir kirişin altı, bir eşik, bir mekanı bir başka mekana çıkaracak diye bekliyorsun diye kapıları göremiyorsun. Oysa kapılar bizi andan ana taşırlar, gözümüzün bir öncekinden daha büyük daha telaşlı daha görür bir şekilde açılması ancak bir eşiğin geçilmesiyle mümkündür, eşikte kapı, kapıda heyecan.
An tek gerçek, kapılar anları birbirine bağlıyor, onu gördüğün an onu merak ettiğin ana bağlı, ona kavuştuğun an sonsuza kadar sürecek sanırsın, onu unutman an meselesi, onu özlerken ölmen de bir an, onu bir an için görmeyi istemek çok uzun bir yalvarış anı, bir kere, dünya gözüyle, sonra onu görüvermek, o duanın kabulü bir başka an, kısacık ve tekrarsız. Kapı yüzüne çarpar, bir daha göremeyecek olmanın kapısı. Ona seni istemiyorum dediğin anın kapısı keşke dilini koparsaydı, onu beklemenin kapısı üstüne kapalı, bir daha gelir mi acaba diye onun geleceği anın kapısına bakmak seni bitirdi, yeni bir şeyin olmayacağının, bir daha böyle bir heyecanı bulamayacağının kapısı aralık, ona benzer bir şey aramanın kapısı önünde, aramalar kapılardan kapılara sürüklüyor seni, aramaktan vazgeçmenin kapısı orda, elin uzanıyor ileri doğru, omzunda bir el seni başka bir kapıya çağırıyor, gel gidelim buralardan kapısı, buralardan bu hallerden uzaklaşıp saadetin kapısından geçeceksin, saadet anı, onu hiç yakıştıramıyorsun, ayağın aksıyor o anın içinde, tökezliyorsun, yine aynı el sana saadeti öğretecek, orada kalsan, orada kalsan, orada kal.
