Vanaf het moment dat ik het woord 'boskippen' voor het eerst las had ik er een beeld bij en elke keer als ik het voorbij zag komen moest ik er weer om lachen, grappig woord zo tussen de normale woorden.
Omdat mijn idee in de loop der ontwikkelingsproces altijd verandert en er vaak iets anders uitkomt dan ik van te voren had bedacht, leek het me nu eens leuk om juist meteen dit eerste beeld uit te voeren en dat was dit beeld:
Kom maar op met je boskippen.... boskippen ja, ik had het goed gelezen, boskippen? Scharrelkippen?? Nee dus, boodschappen. Boskippen zijn boodschappen leerde ik al snel. Direct schoten er allemaal ‘nu in de aanbieding’, ‘stuntprijzen’ en grote rode reclameborden door mijn hoofd.
Maar niet alleen dat, ook hoe wij omgaan met die boodschappen. Neem bijvoorbeeld de houdbaarheidsdatum. ‘Ten minste houdbaar tot 09 - 08 - 2013’ is voor velen een reden om dit product nu direct weg te gooien. How, de dag is verstreken, patsboem, bedorven levensmiddelen, weggooien maar.
Ik heb nogal moeite met het weggooi cultuurtje waar we in leven, ik snap het waarom gewoon niet en ik kan er echt boos van worden als mensen dat achteloos doen. Spullen en levensmiddelen, we denken er vaak niet eens meer over na voor we het weggooien. Handig voor de winkeliers natuurlijk, dat betekent namelijk dat jij jouw geld weer naar hen gaat brengen.
Maar die ‘ten minste houdbaar tot’ producten in de supermarkt die hun einddatum naderen. Wat gebeurt daar dan mee? Voedselbanken hoor ik je (hoop ik) denken. Dat was ook altijd mijn vaste veronderstelling, leek me wel zo logisch. Mijn logisch denken werd echter ernstig verstoord toen ik hoorde dat dit bij de meeste supermarkten niet het geval is.
Heb je ooit die mega containers bij een supermarkt zien staan? Juist, die staan er niet alleen voor het afval, die staan er ook voor levensmiddelen die hun einddatum naderen, voor de blikken eten met een deuk er in en eigenlijk voor alles dat wij links laten liggen in de supermarkt.
Die boskippen, zou ik die dus in die container kunnen vinden? Ik was heel benieuwd. Met handschoenen en zaklamp ging ik in het donker op pad. Het voelde best vreemd en spannend. Parkeren, stiekem om me heen kijken, niemand te zien? Container openen, camera in de aanslag. Bij het openen van de container deed een dansje van blijdschap (waar de langsrijdende brandweermannen vast om gelachen hebben), ik kan mijn foto maken. Maar toen ik wat beter keek en zag hoe gruwelijk veel eten er in lag sloeg die blijdschap snel om. Vol verbazing staarde ik in de container, ik gok dat mijn mond open hing.. Sla, tomaten, champignons, spinazie, zakken vol. In de container ernaast kilo’s vlees, grote vuilniszakken, vol met pakken vlees... ik gok voor zo’n honderden euro’s. Mijn gogo-gadget arms had ik thuis gelaten dus daar kon ik niet bij maar tot mijn verrassing kon gewoon een hele maaltijd maken uit de andere container... mijn boskippen waren binnen!
Oh trouwens, die arme bieslook moest ik redden, ik denk dat ie t wel gaat halen, kijk maar!
