(Een kort verhaaltje in mijn eigen westfries dialect)
Moin dochter had op dr werrek Corona kregen van een collega.
Hil raar want ze wouen dot ze toch te werk gong. Dut vonden wai gien goed idee. De ouwetjes hewwe genog lee-en dochte we zo.
Deerom gong zai in iselasie en moin man en ik in karretenne. Dr was gien klap an. Hil de sneeuw mist, gien wind deur moin hare. Ik ben gien binne-mens.
Ik heb zelluf twei tests had in ien week. Dut stokkie gong zô diep, ut leek bedat wel un uitstrijkkie! Allebei negetief vezellef want wai komme al ‘n jaar nerreges. Moin man het ok gien Corona kregen.
Guster mochte we allegaar weer uit de ophokplicht. Het was sterreves koud buite. Moin man zee; we goan os goed an-kleeje, aars hewwe we straks n virussie en kenne we weer thuis bloive. En zô was ‘t klokkie rond.