Dubbelinterview PunkMis: "Geef alles wat je hebt op dat podium"
Punkmuziek in de kerk. Deze zonde vindt plaats tijdens de PunkMis van 1 februari op Ruigoord. Voor deze middag staan de bands Bounds Of Modesty en Plutonium samen met de Gigstarter Artiest van het Jaar geprogrammeerd. Vanavond treffen de twee bands elkaar in een Amsterdams bruin café voor een mooie ontmoeting vooraf. Bounds Of Modesty is sinds twee jaar in de huidige formatie aan de weg aan het timmeren; Plutonium is al een vaste kracht sinds 1997. De tafels worden aan elkaar geschoven en hetbier komt op tafel. Dan begint het gesprek en blijken de bands meerovereenkomsten te hebben dan op het eerste oog te zien is. Als introductie, wat voor muziek maken jullie? Callum, Bounds Of Modesty: Poppunk, vergelijkbaar met Greenday en Blink 182. Het nieuwe album, Dreamers, is indie akoestisch maar heeft wel de punkroots. We gebruiken hele natuurlijke instrumenten voor deze plaat zoals de akoestische gitaar en de banjo. Dreamers is de soundtrack van de speelfilm die we vorig jaar geregisseerd hebben. Ik heb vier jaar mediacollege gedaan en toen dacht ik: ‘Zonder geld kan je een album opnemen dus waarom zou je niet zonder geld een film kunnen maken?’. Het is via social media uitgegroeid tot een groot project met BN’ers, dure camera’s en een goed script. Wat we als band maken en uitbrengen moet iets doen waardoor Bounds of Modesty groter kan groeien en meer publiek kan bereiken. Het is groter dan de muziek, je moet ‘out of the box’ denken. Tom, drummer van Plutonium: Doe je dat allemaal zelf, video’s maken etc.? Handig om zo iemand in de band te hebben. Wij worden vergeleken als een mix van Rage Against the Machine met Nederlandse Rap. Zelf noemen we het liever Nedermetalpunkfunkhop. Sinds kort is de videoclip uit voor single ‘junky’. Gemaakt met één camera. Ook nog de brandweer op ons dak gehad toen de gang vol met rook stond tijdens de opnames. Kwam door de rookmachine en we hebben nog even een nummertje voor de brandweer gespeeld, scheelde weer een boete.
Jullie bands bestaan grotendeels uit Amsterdammers. Is Amsterdam dé plek van Nederland als muzikant om te zijn en te wonen? T: Ik vind van niet, er zijn steeds minder plekken om op te treden. Heel veel zalen zijn er niet meer. Alle plekken lijken tegenwoordig een beetje op elkaar. Nu heb je alleen nog maar tenten als Waterhole, Bourbon Street en Alto die je voornamelijk zien zitten als je coverband bent. De grotere zalen voor rockmuziek zijn Paradiso en Melkweg. Mike, gitarist van Plutonium: En daar kom je alleen maar in als je gesubsidieerd bent. We speelden vier keer per week in de zalen en nu is een band tevreden als ze vier keer per maand mogen optreden. Dan doe je het goed in Nederland.
Jan, Bounds Of Modesty: Die tijd kennen wij helemaal niet. De hoeveelheid zalen is inderdaad gekrompen, dat ben ik met je eens. Maar de zalen als Paradiso en Melkweg zijn er gelukkig nog steeds.
T: Maar daar kan je niet elk weekend spelen en een beetje bekendheid geeft al meteen voorrang in die zalen. Er zijn helaas minder vrijplaatsen waar je terecht kan. Het is al een tijdje aan de gang maar de creativiteit in Amsterdam gaat achteruit. Je mag als muzikant ook minder, ik wil gewoon versterkt kunnen spelen op Koninginnedag bijvoorbeeld. Rocken!
Zijn er lichtpuntjes? C: Jazeker, voor onze clip zijn we gewoon Amsterdam ingegaan met instrumenten en hadden overal veel publiek. Alles zag er mooi uit met die prachtige stad als achtergrond. Er zijn tegenwoordig dan minder podia maar nog steeds wel mogelijkheden om creatief te zijn. Dat wil ik wel benoemen. M: Toen wij begonnen met deze band (18 jaar geleden) belden we een zaal en vertelden we dat we graag op wilden treden. ‘Te gek, wat voor muziek maak je?’ was de algemene reactie en de deal was beklonken. Dat is helemaal weg, het is allemaal digitaal geworden. Ik doe de boekingen voor de band en in plaats van het telefoontje moet je nu een mail sturen en krijg je bijna geen reactie.
C: Er is een nieuwe aanpak nodig, je moet mensen anders benaderen en opzoeken. Twitter, Facebook en Instagram zijn de huidige toverwoorden. Je wilt als band liever live spelen maar ondertussen moet je meer achter de computer zitten. Het voelt bijna als een baan, haha. Is er wel publiek voor rockmuziek? M: Volgens mij wel. Kijk bijvoorbeeld naar de top2000, daar zijn het de rockartiesten die hoge ogen gooien. Er worden tegenwoordig alleen veel dezelfde artiesten (Katy Perry, Jay Z, etc) belicht op radio en tv, het wordt je een beetje opgedragen. Gigantisch goede artiesten sneeuwen hierdoor onder. Daar moet je zelf actief naar zoeken.
C: Wij hebben twee maanden moeten knokken om in de Melkweg te staan en moesten zelf publiek en andere bands regelen voor de avond. T: Dat is een hele goede aanpak, als band een soort ‘rockpakket’ aanbieden. Wij zijn daar nu ook mee bezig. Plutonium met twee andere bands voor een avondvullend programma. Voor al je feesten en partijen, haha. C: Laatst speelden we in Zuid Holland voor 50 euro. Maar je wilt spelen en de show was goed. We gingen jubelend terug over de A4. Je wilt je muziek laten horen, ook al moet je 30 euro bijbetalen.
M: Muziek maken is verslavend. Als je eenmaal begint en daarna op het podium staat wil je alleen maar meer. Geweldig.
Ralph Gaus, gitarist van Plutonium: Vooral als mensen uit hun dak gaan en goed reageren. Dat is toch de eer van je werk. M: We hebben gestaan op plekken waar bijna geen publiek was. Naar mijn mening maakt het niet uit of er 3 man of 1000 man staat. Geef alles wat je hebt op dat podium. Het leukste is live optreden. Als je aan het oefenen bent en er komt één iemand kijken is de sfeer al anders. J: Helemaal mee eens. Ook als er maar één iemand staat die een euro heeft betaald. Hij heeft toch die euro betaald. C: Als we een shit gevoel hebben over een optreden dan is het meestal ons eigen schuld. Bounds of Modesty heeft een kleinere bezetting (vier man) vergeleken met Plutonium (zes man), hoe werkt dat in de praktijk? J: We zijn met zijn vieren maar Callum en ik zijn qua marketing en interviews het meest actief. Bij het schrijven van de liedjes is iedereen verantwoordelijk voor zijn eigen instrument. Het is zo gaaf dat je samenkomt in een studio en dat er met je band iets nieuws ontstaat. M: Bij ons heeft ook iedereen inspraak. Ook over elkaars instrumenten waardoor je echt in overleg gaat. Het uiteindelijke resultaat is dat het nummer van iedereen is. Door het overleg kan het maken van nieuwe nummers soms lang duren. Het is goed om af en toe even terug te trekken en het uit te praten met een biertje erbij. Je kan het bijna zien als een huwelijk, haha. We hebben een ervaren band en een beginnende band, hebben jullie nog advies voor elkaar? C: Oe, hoe moeten wij deze band wat aanleren, ze bestaan al sinds 1997! T: Je kan altijd wat van elkaar leren.
M: Als ik dan toch advies mag geven, sta open voor andere dingen dan dat je al doet. Wij maken, kort door de bocht gezegd, metal. Maar er zitten punk, jazz en veel rap-invloeden in. Probeer nieuwe dingen uit. Wij beukten heel lang met zijn vijven maar toen haalden we een dj erbij. Dat pakte perfect uit!
Tom
Plutonium en Bounds of Modesty
