#budahabaslangic

[dilsahscosmos]

@emreozkarhan #master 🙏🏻 #budahabaslangic#tango ☺️☺️

[nanesekerigozlu]

#watermarble #oje #ve #suyla #ebru #yapmak #cicis #bardaklarim #oldu #elemegi #hobi #seviyorumugrasmayi #hosveguzel #kahve #yani #bardaklarim #diplerimsekil #onumdencekil #budahabaslangic

[alperalakavuk]

#KİNGBAR #antalya #SİFİRSİKİNTU #sifirsikinti #budahabaslangic

[azicikyasliyimama]

geziyle beraber ilk kez bu topraklarda, baska bir tarz direnmenin, birlesmenin yildizli halini yasadik. simdiye kadar siyasete bulasmamis, rahatsizligini ifade etmek icin cogu zaman uygun bir dil bulamamis, örgütsüz insanlarin  da "yetti"deyip, ayaga kalkmasiyla, insana cok yakisan bir  hikaye yazildi ve bu hikaye hepimizi derinden etkiledi.

bu hikayedeki en sarsici sey insanin,  en cok kirletildigi yerlerini kesfedip, onu temizlemek icin caba göstermesiydi. ezen - zalim bir yönetme tarzina karsi,  hayir derken, sanki gözümüzdeki gözbagini da yavasca cekip aliyorduk. önyargilarimizi, üstten bakisimizi, güvenimizin kirildigi yerleri buluyor ve en önemlisi bunlari itiraf ederken yenisini kurmaya cabaliyorduk... yeni olan sey, böyle bir  samimiyetin siyaset diline dönüsebilmesiydi.

samimi, alcakgönüllü, merhametli, vicdanli, dayanismaci bir dildi bu. hepimizin umutlarini tazeleyen günlerdi ve daha baslangicti. 

ama elbetteki, bu bir isyandi, ve savasti ve sonsuz bir kavganin kücük bir noktasiydi. ve her kavgada oldugu gibi kayiplarimiz oldu, ayagimiz tökezledi, korkularimiza yenik düstük. ve yine her kavgada oldugu gibi sözler verip yeminler ettik, öfkemizi göstermenin yolunu aradik, sokaga cikip bagirdik, birbirimize sahip ciktik. ve ama sicak günlerin ihtisami gecince, yapilmasi gerekenin daha fazla oldugunu görünce, yaptiklarimizin istedigimiz sonuclari almaya yetmedigini farkedince, sanki biraz geriledik. ve bu gerilemeyi firsat bilen insani zaaflarimiz, yine su üstüne cikti. önyargilar, farkliliklar yine gündeme düstü. büyük duvarlari kiramayacagimizi anlayinca, kücük duvarlarimiza döndük. 

oysa bu daha baslangic diyerek ilk adimi atan bir direnisin, inatci bir bicimde devam etmesi  ama illaki basarisizligi da göze almasi gerekmez miydi? yani bu direnisi, sadece kisa dönem tarihine degil, uzun yillarin mücadele birikimine bakip, öyle anlamlandirmak gerekmez miydi?  "cokluk mu- haklilik mi? " sorusuna, dogru bildiklerimizi yutup, olmamis gibi yaparak,  cevap olabilir miyiz?  

elbetteki dogrulari söylemenin yolu yöntemi bazen sizin degil, güclülerin belirledigi sinirlarda olur.  ve evet dogruyu söylemenin cok cesitli yolu vardir. ama bunlardan biri susup, ice kapanmak, geri dönüp umutsuzluga düsmek degildir. insanin mücadele tarihi,  ne büyük gaza gelislerle, ne de büyük umutsuzluklarla yazilmiyor.. evet yildizin yükselip parladigi anlar, düsüp karanliga gömüldügümüz  zamanlar oluyor, ama öyle herseyi belirleyecek isaretler  degil.

kendimizi aldatmayalim, kahramanlara ihtiyac duyuyoruz, bize güc veriyorlar, yitirsek bile, hep bilincimizi aydinlatiyorlar, özeniyoruz onlara. bazen oldugundan cok sey yükleyip caresiz hale bile soktugumuz oluyor ayni kahramanlari, etten kemikten bizim gibi insan olanlari...

oysa bence insanlik kavgasinda,  bundan  daha önemlisi, kendimizin kahramanlastigi zamanlari görmek ve onu yitirmemek. mesela, size göre cok basit olan bir davranis, bir baskasinin hayatinda degisiklige yol acabilir.ve siz farkinda olmaksizin onun kahramani olursunuz.  mesela sizin agzinizdan cikan, sizce basit bir kelime bir baskasini aydinlandigi an olabilir.  bence  bunu farkedin dostlarim, önemseyin. eger agzinizdan iyi kelimeler dökülmüsse, onun agirligini tasiyabilmek sahane bir özelliktir. ve lütfen hatirlayin ki herkes kendi icindeki kahramani korursa, bizim icin baska kahramanlarin ölmesine gerek kalmaz ve inanin bu,  daha adil bir dünyadir...