#cankurtara

[konukapanmistir-blog1]

küçük macera

Muhteşem Sirkeci Garından trene binmiştim. 

Bu, Avrupa’daki tren hattını ilk tecrübemdi.  Denizin bir tık üstünden, eski şehrin kalıntıları arasından geçerek; çakada çukuda seslerine tam alışmaya başlarken ineceğim durağa geldim.  Alt geçitler, ara sokaklar filan derken Samatya Meydanı’nda vardım. 

2011’in en soğuk kış günlerinden birinin sabahıydı. 

Öğleye kadar mahalle aralarını gezdikten sonra, Cankurtaran’daki Erol Taş’ın kahvesine gittim. Altı üstü bir çaycıydı; ama ben tedirgin eden bir şeyler vardı.  Duvarlara doluşturulmuş zamanının ünlülerine ait portre resimler bende hiç de olumlu etkiler yapmıyordu. Aksine, o tam olarak kim olduklarını çıkaramadığım, ama tanıdık da gelen portrelerin birden canlanıp “bizi neden unuttunuz” diye olay çıkartacakları korkusuyla tek bardak çayımı zor bitirdim. 

Oradan çayın sıcağından dilim şişmiş bir şekilde hızla uzaklaştım. Sultanahmet’e gelmiştim. Ne kadar güzel bir şeydi bu Maviş. 

Şu kışın en soğuk gününde meydanın taşları değiştiriliyordu.  O gün neredeyse turist bile yoktu.  O kadar soğuktu. Yalnızca, taşları elleriyle tek tek dizen, yerleştiren işçiler vardı. 

Aklıma hemen Can Yücel’in "çöpçülerin elleriyle okşardım seni" dizesinde samimiyetin zirvesine çıkması geldi.  Dizeyi iki kere tekrarladım.  Çalışan işçilerle selamlaştım.

Eh buralara kadar gelmişken Cağaloğlu’nda kitapçılara göz atmamak ayıp olur dedim.  Kendimi Türk Ocağı’nın karşısında bulunan Sosyal Yayınlar’a attım. Yüksek tavanlı ahşap bina kitap dolu.  Mis kokuyor her daim. 

O Pera’daki Hayalet adlı bir kitap aldım.  Kitabın adı beni çok etkilemişti. Meraklanmıştım. Soluğu Pera’daki evimde aldım.