De ziel ontdekken - Elske Cazemier | door Lauri Beckmans
De moeder van één van mijn dierbaarste vriendinnen heeft een boek geschreven. Niet zomaar een boek, anders zou ik het ook niet hier neerzetten.. Het is een boek over de ziel. Over de kern/essentie van de mens. Wat is de mens, wie is de mens en wat onderscheidt ons. Wat onderscheidt ons- jij, de lezer, en ik, van de mensen om ons heen met bijvoorbeeld een verstandelijke beperking. Elske (schrijfster van het boek) heeft zelf een dochter, Marieke, die een verstandelijke beperking heeft. Over haar bevindingen als moeder van Marieke, en over haar werk als geestelijk verzorgster met mensen met een verstandelijke beperking schrijft Elske in dit boek. Ik heb hem nog niet uit dus dit is geen recensie, maar zeker wel een aanbeveling. Niet alleen omdat ik de familie zo liefheb, maar omdat het een erg inzichtvol boek is over de ziel, over de mens.
Hieronder een kort verslag van een interview dat ik met Elske had over haar werk als geestelijk verzorger bij Amsta en over haar boek 'De ziel ontdekken'
“Ik merk dat ik uit mijn hoofd moet om met hen het leven te beleven en dat is heel heilzaam.”
Elske Cazemier is werkzaam als geestelijk verzorger bij Amsta, een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. In haar werk ontmoet ze mensen met allerlei religieuze opvattingen. Als geestelijk verzorger wil ze voor iedereen zijn, daarom gaat ze in haar vieringen uit van algemene thema’s: van basale levensthema’s zoals hoop, liefde of dromen, tot concrete thema’s als ‘handen’.
De vieringen van Elske zijn de enige groepsactiviteit die wordt aangeboden bij Amsta, dus de saamhorigheid en betrokkenheid zijn erg belangrijk. Er wordt veel geluisterd naar waar de mensen zelf behoefte aan hebben. Zo hebben ze veel aan de aandacht die zij krijgen tijdens een viering, bijvoorbeeld als er speciaal voor hen gezongen of geklapt wordt of als ze met hun naam worden aangesproken. Als zij iets kunnen toevoegen, zoals op een trommel slaan of een kaarsje uitblazen, dan glunderen zij van de eer dit tijdens de viering te mogen doen.
Elske’s oudste dochter heeft zelf een verstandelijke beperking en dus is ze dicht betrokken in deze wereld. Ook kan ze vanuit deze positie veel vertellen over de wereld van iemand met een verstandelijke beperking. Daarvanuit is ze gaan zoeken naar een functie in de zorg en kwam ze vervolgens bij de Kleine Johannes aan de Overtoom terecht als geestelijk verzorger. De Kleine Johannes is inmiddels gefuseerd met de ouderenzorg en bestaat nu onder de naam Amsta.
Naar aanleiding van de aandacht tijdens een college over de toekomst van de geestelijke verzorging in Nederland vroeg ik Elske hoe zij hierover denkt en hiermee te maken heeft. Ze vertelt hoe er binnen de formatie van Amsta behoorlijk is gesneden de afgelopen tijd; jaarcontracten die niet worden verlengd, gepensioneerde collega’s die niet worden opgevolgd… Als geestelijk verzorger is het belangrijk je te profileren, vindt Elske. De zorg is bij uitstek een gebied waarin geestelijke verzorging waardevol kan zijn en zichzelf kan ontdekken. Het gaat er voor haar gevoel om wat er toe doet in het leven, wat ons beweegt en daar de tijd voor kunnen nemen. Dat geldt niet alleen voor bewoners.
Naast haar werk als geestelijk verzorger bij Amsta is Elske ook regelmatig betrokken bij nevenactiviteiten waar ze haar kennis deelt. Een voorbeeld hiervan is de Preek van de Loser (een variatie van Preek van de Leek) welke ik vorig jaar heb bijgewoond. De dienst werd medeverzorgd door mensen met een verstandelijke beperking, van wie Elske geestelijk verzorger is.
“Juist het verstand kan een blokkade zijn voor het ervaren van geloof, hoop en liefde. Mensen met een verstandelijke beperking leven vanuit hun wezen, zonder de drang om zichzelf of hun eigen waarde te moeten bewijzen.” - Elske bij de Preek van de Loser. Onlangs organiseerde ze nog een ontmoetingsdag bij Amsta Karaad, getiteld Confrontaties met de ziel. Waar mensen met en zonder beperking kennismaakten, workshops volgden en samen kwamen. Hier presenteerde zij ook haar boek ‘De ziel ontdekken’, over haar werk met mensen met een verstandelijke beperking, ook al gebruikt ze die aanduiding niet graag, want: ‘op zielsniveau zijn we allemaal gelijk.’ Bovendien kunnen anderen ook van hen leren. ‘Als ik zie hoe mensen in staat zijn om volledig op te gaan in waar ze mee bezig zijn en zich nergens voor schamen, vraag ik me wel eens af: wie heeft hier nou een beperking?’
p.s. Mocht je geïnteresseerd zijn in het boekje, klik hier! Mocht je geïnteresseerd zijn in dit onderwerp, contacteer me even via Facebook!
(als je het boekje eens in wilt zien, laat het me weten!!)
