Geen scheldwoord maar wederom een vorm van werken; keihard onderhandelen voor een zo gunstig mogelijke koers op de zogenaamde blauwe markt. Niet zwart maar zeker ook niet wit, ook al staat de politie zwaar bewapend en passief ernaast. Als je het goed doet geeft het je een reden om daarna heel erg lekker uit eten te gaan. Als je t niet goed doet, dan nog.
De laatste dagen in Brazilië en Paraguay heb ik op aanraden van de backpackende mensheid dagelijks een stapel dollars de muur uit getrokken. Dollars zijn - obviously - meer waard dan de Argentijnse peso’s en met dat het vertrouwen in hun eigen munt per dag daalt, maakt het voor zowel de toeristen als de Argentijnen een enorm plezier de grote wisseltrucs op straat uit te voeren.
De eerste keer dat ik met een kleine testhoeveelheid de straat op ging nam ik me voor om niet met de eerste de beste zakenman in de spreekwoordelijke zee te gaan.. en deed dat vervolgens wel. In de avond, in een donker hoekje op straat; pluis was t niet. Al doende leert men dus de keren erop was zonlicht een vereiste en sprak ik alleen de mannen aan die ouder, dikker en dus minder snel of lenig waren dan ik. In het geval je het opeens op een lopen moet zetten, je kan niet voorzichtig genoeg zijn.
Maar waar de eerste keren met enige zenuwen gepaard gingen, heb ik zojuist m’n laatste briefjes gewisseld bij een kerel van mijn lengte en leeftijd. Met de meest stoere maar charmanste glimlach die ik deze laatste dag in BA bij me had is het gelukt een hogere koers te eisen dan hij kon bieden.
Een beetje melancholisch maar tevreden zit ik daarom te genieten van een bakkie bocht op Florida street. Ik ga het hier missen.