summary: walking on the street in the middle of the night was dangerous for a girl your age, but luckily you’re german tutor came for your rescue and saved you — or did he?
check this out: my masterlist <3 // my ko-fi to support me! <3 // my PayPal to support me! <3 // my Patreon to become a member! (get access to +55 works) <3 // Save a Life carrd made by me! <3
You felt eyes watching you. Or at least you imagined them, you weren’t sure.
But it felt like someone was watching you walking home with your heavy backpack, slightly scrapped knees from falling earlier and messy, unmade hair.
You turned around, briefly stopping in the middle of the sidewalk, narrowing your eyes at the darkness, kind of hoping you would maybe be able to make out a figure.
You weren’t crazy, right?
Cars were driving by, but none of them seemed suspicious, none of them slowed down or something like that. And it drove you insane as you just focused on arriving at your dorm which was only five minutes away from now.
You were swearing even though the air was cold, your mind was racing while your heart was beating like never before. You had a bad feeling about all of this.
And that feeling was right.
Suddenly, a old, silver BMW stopped right beside you, a man stepping out of it and making his way towards you.
Tears were already entering your eyes but you released a breath of relief as you saw your German tutor approaching you with quick steps, smiling at you with his typical German charm.
“Y/n?” He spoke up, “What are you doing out here so late? It’s cold and you shouldn’t be outside at that time anymore,” he said, obviously referring to the fact that man are scary.
Honesty, you were glad that he saw you and decided to approach you, you were getting paranoid.
You sighed, “I know,” you mumbled, “but somehow I need to get home don’t I?” You chuckled. “You don’t have a car?” The rather young german asked you, making you shake your head.
“Not yet,” you replied in a quiet tone before you adjusted your heavy backpack.
Why were german books so big and heavy?
No wonder german is so difficult.
Sebastian quickly walked closer to you, “let me-” he didn’t even finish his sentence, Sebastian just removed the heavy backpack from your body, carrying it in his hands now before he opened his car door and gently placed it onto his backseat.
You furrowed your brows before he turned around, looking at you again, “Get in y/n, c'mon… I neither want you to catch a cold nor I want that something happens to you,” he said in a more serious tone, making you raise your brows.
You’ve never heard your tutor talk like that before, “only if you’re comfortable of course, if you-” but you shook your head, cutting him off,
“No! I’m thankful, really! I was growing pretty paranoid — you know… walking around that late in a neighbourhood that is not the safest of all as a girl,” Sebastian nodded along, knowing exactly what you mean, smiling as he did so.
He slowly leaded you to the car, opening the passenger door for you before he got into the drivers seat, starting the engine before you spoke up again, playing with your skirt.
You cleared your throat, “I bet it was nothing but it felt almost like somebody was…watching me like stalking me!” You chuckled to make it seem not so depressing, “I don’t know,” you sighed, “but then you came to my rescue,” you giggled with a smile.
Sebastian's smile fell a bit though, he adjusted himself a bit more in his seat, slowly shoving the binoculars further down his seat with his foot, clearing his throat to cover up the noise a bit.
Obviously, he didn’t wanted to get caught.
“Guess I’m not only your tutor but also your hero now, huh?” He chuckled, showing off his perfect smile in the process.
You shrugged, “Guess so, yeah!” You mumbled with a grin.
Suddenly, the air shifted a bit though.
“Why did you trust me, y/n?” Sebastian asked you all of sudden, making you furrow your brows in confusion, where was this coming from now?
“Uhm,” you thought about your answer, “because I-I know you and you’re a-always nice to-”
“Am I?” Sebastian kept looking at the road as he asked you the question, making you gulp this time.
You only nodded before the German spoke up again, taking you by suprise, “You shouldn’t have trusted me y/n — like c'mon!” He suddenly raised his voice before he slammed his hand down onto the steering wheel, making you jump as tears welled up in your eyes, “why are you trusting a man you got to know like two months ago?” He asked you as if you were a dumb kid.
He sighed, making you briefly look at him, sniffling as you saw his now visibly darker eyes looking angrily at you before he looked ahead again, “You should have never even set a foot in my car, liebling,” Sebastian whispered in a deep tone before your vision went black.
- - -
Waking up with a headache and both of your wrists and ankles tied to a stool in the middle of quite a dark room, was something that every girl your age definitely feared.
Suddenly, you noticed how your German tutor, Sebastian, buttoned his pants back up, quickly jumping up from his stool in the corner of the room as he tucked his white dress shirt back into his dress pants, eyes fixated on you.
This man is utterly disgusting, you almost couldn’t believe it.
“You’re awake,” he said with an almost proud smile as he walked closer to you, making your figure shrink as you started to whine through the tie that’s tied around your mouth.
Sebastian tilted his head to catch your gaze, “finally,” he mumbled under his breath as you tried to get free from the ropes but it was obviously no use.
“Don’t do that!” He raised his voice a bit more, sounding not so gentle anymore, “you’ll hurt your wrists and ankles and I don’t want that, okay?” He raised his brows as you looked up at him with tears in your eyes.
Your tutor's smile slightly fell, “oh no princess,” he whispered in a soft tone, “none of that crying, okay?” He stroked your wet cheek with his thumb, making you gasp and jump, “don’t like to see my pretty little student cry,” he stated gently.
Then you noticed how you desperately whined through the back tie he tied around your mouth, Sebastian frowned a bit, “Oh wait, here! Let me help you, liebling,” the German said before he removed the tie, letting it slide down your neck.
You took deep breaths as he finally removed the small piece of clothing, sniffling with teary eyes as you stared up at your tutor,
“L-Let me go, please…I did n-nothing wrong!” You raised your voice, making him harshly grab your hair and pulling your head back, adjusting his posture a bit to look taller.
You gulped as he roughly pulled your hair, “you did nothing wrong?” He tilted his head to the side,
“You stepped cluelessly with a feeling of relief!, might I add, into my car,” he laughed at you, “seriously thinking that I just saved you! That I’m your hero!” Sebastian smiled wickedly.
You whined, letting your head slightly drop forward, or at least as much as his big hand on the back of your head allowed.
“You know exactly what you did wrong, princess,” he caressed your wet cheek with the back of his knuckles, wiping some of your fresh tears away, “none of that I said, c'mon…this would be all so much easier if you would listen to me,” Sebastian stated with a tiny frown.
You only whined as he pulled your head more upwards again, forcing you to stare up at his standing figure with tired, red eyes.
Sebastian wiped your tears as he looked down at you with no specific facial expression.
“It’s not safe out there, mein liebling,” Sebastian mumbled with a frown, “There are bad, bad man out there nowadays… and those bad man don’t want to to nice things to you, baby,” the young German mumbled quietly.
He cleared his throat before he bend down and opened the ropes of your ankles and wrists, slowly revealing your red and irritated skin.
You slightly furrowed your brows as he finally removed the ropes, grabbing your upper arm and slowly lifting your weak body up, catching you as you almost fell since you were tired, drained and scared.
“Careful, baby,” he muttered before he went on with his little speech from before, “They want very bad things from you… they want to do very bad things to you,” he whispered in a serious tone.
As the German redbull racing driver brushed your hair out of your face and wiped some new fresh tears off of your face, you trembled as you stood so close to him.
“That’s why it’s not safe out there for a pretty, young girl like you, darling,” Sebastian stated with raised brows, “and that’s why I have to keep you safe here— with me,” he nodded along his sentence as he cupped your cheeks, smile slowly forming on his face as your eyes widened.
“W-What?” You quietly gasped as you realised what he just said, gulping as your shaking hands grabbed his wrists, quickly pulling his palms away from your face but Sebastian wasn’t so fond of that.
He immediately threw your hands away before he harshly grabbed your wrists, holding them together with one of his big hands before he slammed your face forward into the wall, running his nose along your temple, lips only slightly touching your ear as he breathed into your ear from behind.
“None of that crying, and none of that bullshit either, haben wir uns verstanden?” you got me? He quietly spat at you from behind as he roughly pressed your arms into your back, making you hiss in pain.
Sebastian's lips touched your ear, scaring you as his hands held your wrists behind your back together, “I’m the only one that can keep you safe from this filthy, disgusting world full of nasty men, mein liebling,” he whispered before he started to kiss some of the tears on your temple away.
You whined and tried to turn your head away from the touch of his lips but he only raised one of his hands and roughly put your head back in place by your jaw.
“What did I say? None of that resisting bullshit, okay?” He mumbled deeply from behind, forcing more tears down your temple that he kissed away while he held your head in place.
Suddenly, you felt him putting both of his hands onto your hair, tying them messily together in a makeshift ponytail, roughly pulling your head backwards by your hair.
You gulped before you gasped as the pain hit you in your scalp, looking up at him now with wide, teary eyes. You couldn’t believe that he was currently smiling down at you.
After shedding a few more tears, you furrowed your brows before he let his hand run up your throat, rough fingers only slightly touching your throat before he placed his visibly bigger hand on your chin, fingers oh so close to your lips.
You bit your inner cheek as he raised his brows, same evil grin still on his face,
“why don’t you open your sweet little mouth for me?” Sebastian muttered quietly in a deep and raspy tone as he played with your bottom lip, making you a shiver run down your spine.
But you couldn’t obey, you were way to scared to do anything at the moment, too nervous that whatever you would do would be wrong.
Sebastian put his hand on your jaw, pulling on your hair as he pulled your head closer while his lips ran along your jaw, making you gasp, “open your mouth, baby — c'mon,” he quietly spat at you in a harsher tone, forcing you to obey this time.
And you did. You licked your lips before you nervously opened your mouth, waiting for him to do something. You just wanted to be over with at this point.
Sebastian briefly chuckled before he squeezed your small jaw with his big hand, slowly leaning forward before he spoke up again,
“Tongue out,” he muttered before he collected to some of his spit in his mouth and spit in your mouth, watching with dark eyes as it ran down your throat.
You felt so helpless, you couldn’t do anything else expect for squeezing your shirt and thinking about how this is not attractive at all, it’s sick and twisted and disgusting — right?
Then he placed his palm on your throat again, carefully watching his spit gliding down your throat while he squeezed your throat, making you gasp.
“Just like that, princess,” Sebastian said in an undertone to you, smile still not leaving his visage, “Gosh… f-fuck,” he mumbled under his breath before you felt him lazily rubbing his crotch area against your ass, making you gulp and gasp.
You stated to whine a bit… why were you feeling this way? You couldn’t explain it, you also didn’t really wanted to.
Sebastian laughed, “Don’t hide it anymore, little one… I know you like it more than you admit it,” he kissed the side of your head, fingers squeezing your throat even harder as he hears your groan and moan, “god please don’t hide those pretty sounds from me — never, okay?”
The day had finally come. The pitter patter of panicked footsteps approaching your crimson door, as you lay in bed, nearly lifeless. You could just barely make out the sound of shrill voices as they each shouted amongst one another about whom was to blame for your bare form.
“She’s not even dressed! Do you think this is acceptable? Get her ready NOW!” You heard someone – a woman – screeching as she gazed down in dismay at your limp form. “Lord Sukuna would kill us ALL if we brought this as an offering.” She rambles on, pacing in a panic while three other ladies scramble to lift you up, dragging your body from the bed, over to the vanity, that sat adjacent to your bed.
You didn’t understand why they had chosen to drug you, this was your entire life’s purpose. You had been born in this village and, raised in this very temple. From the time you were conceived, your entire purpose was to someday be an offering to Lord Sukuna. This was an annual thing that dated back for centuries. The people of this village both worshipped Sukuna as a god and feared him as a devil, they believed that by offering him a virgin girl to devour each year that they would be safe and protected. Hence why you and many other girls were brought up here.
To an outsider, the process may have seemed horrendous – raising someone as cattle. But this was the norm in your village, and those considered food to the god Sukuna were seen as honorable – saviors even. The people would rejoice when their families were chosen as sacrifices, and you were no different. Yet and still, despite your complete compliance, the monks of this temple still thought it best that they slip a large dosage of opium in your tea, leaving you to feel dazed, and almost entirely immobile.
Still, you could not protest and wouldn’t even if you were capable.
This was just tradition, you supposed.
So instead, you relax and let yourself be propped up by one of the ladies while the others adorn your face in make-up and dress you in fine, expensive, silk fabrics. It’s almost relaxing, being pampered in such a way.
“You look so beautiful.” One lady compliments as she drags a brush with red lip-paint along the shape of your lips. “I’m so proud of the woman you’ve become...Lord Sukuna will surely be pleased. You’ll make one hell of a meal.” She whispers softly as she puts the finishing touches on your face.
You manage to pull your head out of the fog a bit to recognize the woman who’s standing before you.
“M...mot..moth..” You try to sit up, but your body feels far too heavy to move. She only smiles as she watches your attempts to struggle out of your drug-induced complacency.
“Shhh...don’t squirm too much my dear. You don’t want these nice young ladies to have to feed you anymore of that tea, do you?” Her tone is sweet, and you notice how she plasters a large smile across her face, though it doesn’t quite reach her eyes.
You body immediately stills, not wanting to see your mother angry at you, especially not on your special day. She seems satisfied by your obedience and turns her attention back to the other girls, who were now standing off to the side, waiting for their next command.
“Take her to the shrine. She’s not nearly as graceful as last year’s sacrifice but this will have to do. It’s time....” She commands before turning away, leaving only the sound of her echoing footsteps behind as she marches out of the room, already yelling for everyone to get ready for the next stage of today.
The girls she left you with both glance at each other before looking at you. You’re not sure what exactly it is that they’re thinking but you can see in their eyes that it’s not something good. Though, your handmaidens have never really looked at you any other way...so it’s hard to have much to compare it to.
“I’m sorry..” one of them mutters, as they both hoist you up and begin carrying you out of the temple.
You’re confused at her sudden apology, was it for not properly dressing you? It wasn’t her fault. There’s a pause as if she’s waiting for you to respond, to say something or anything... but you do not reply, you couldn’t even if you wanted to.
For the first time in months, you’re hit with the burning light of the sun. You squint in dismay, flinching back as the sound of cheers echoes throughout the village and, as your vision starts to clear, you make out hundreds of people all gathered here before the temple cheering for you as you’re held there, limp and practically lifeless.
“People of Heiankyō Village! We shall be safe for yet another Winter, thanks to our chosen Savior!” The Emperor shouts, his booming voice carrying across the crowd, sending everyone into hopeful cheers and cries.
“Let us all rejoice! For tonight we shall all feast like beasts, in honor of our God Sukuna and his lovely Sacrifice!”
There are more cheers, and you watch through clouded vision as the sea of people slowly part, creating a path towards your destiny. The malevolent shrine.
For days you wandered from your village, towards the mountains. The girls had made sure to keep you nice and drugged, forcing more of the dizzying drug down your throat every chance they got. You had long lost the urge to protest, which was probably for the best as you neared the territory of Ryomen Sukuna.
You had heard tales about it, about the uneasy feeling people got when drawing near it, about the strong energy that radiated from the very columns of the building. You were warned in youth not to approach it, not until it was time, when you would be more ‘prepared’.
Still, despite all the warnings and teachings, nothing could have prepared you for the sensation that washed over your body the moment you got closer to what would soon be your end. Your body almost collapsed under the crushing weight of his presence. You hadn’t even seen him and yet, you could feel him everywhere. Like a shroud of darkness, crushing you. You know the others with you felt it too, as they whispered about turning back.
Still, you remained as compliant as possible, you were trained for this moment. It would be your honor to be devoured by him.
“What is this?”
Your blood runs cold in your body as a deep, ominous voice bellows above you. When had he even approached? You hadn’t heard footsteps. You feel the two women stiffen before immediately dropping on the ground, pulling you down with them into a formal bow.
“L- Lord Sukuna we’ve come to offer you this sacrifice in exchange for another year of peace...” one of the ladies says, her voice trembling violently while she grips onto your garments for dear life, as if you’ll somehow be the one to save her.
There is a long pause, and a sudden pain rips through you as Sukuna’s large hands grab at your hair, pulling you to meet the gaze of a beast. His four eyes focused in one your own, giving you the chance to see him up close. His face was strange to say the least, or perhaps you should say his faces as it seemed he had two. There were strange markings all along his face, arms – his multiple arms – and, body.
Was this Sukuna? He wasn’t at all how people described him in your village.
You avert your eyes, not daring to meet the ‘deities’ gaze again as he glosses over your features with a frown.
“Every year, you bring in worse and worse cattle to my Shrine.” He gripes, tightening his fist in your hair. “Do you honestly believe I would want spoiled meat?” He snaps, turning his gaze down at the two girls, trembling on the ground.
“P- please....we beg of you...” one girl sobs, the crushing weight of his aura far too much for her to bear.
“Pathetic...” he signed. You watch, completely limp, as he slides his fingers in a swiping motion, and in an instant, the girls head detaches from her body. The girl beside her jumps at that, screaming and kicking frantically as her friends head rolls beside her.
Her reaction manages to pull a laugh out of him. The other girl was scrambling now, trying to get up while screaming for Sukuna to stay away.
“Now this is more like it. I love when they have a little fight in them...” he howled, laughing as he caught up with the screaming woman, dropping you on the ground to focus on his hunt. You could only watch as he caught up with her and granted her the same fate as her friend.
Surely you would be next...right?
“Uraume!” He called out, beckoning forth a short-haired person with crimson eyes. The boy didn’t seem to notice you, or maybe he didn’t seem to care, as he grabbed the two bodies without being asked and darted straight inside. “I will have them ready for you before Sundown...” is all he says as he waltzes back towards the temple with the two bodies in tow.
“What should we do with this one...” he says, finally turning to acknowledge your presence, a disgusted look on his face.
The King of Curses gaze finally fell back to you and he took a moment to take in your features again. The people of your village had really done their best to break you. Your body was weak and frail, both from the drugs and the ‘diet’ the monks had kept you on. There were some fading scars here and there that peaked out from beneath you Kimono, ones from beatings long ago, when there was at least some kindling’s of a fire blooming in your soul. but only a few. You had a hollow look in your eyes, almost as if you were fully void of emotion at all.
It was those damned eyes that pissed him off so much. Part of the fun was watching his ‘offerings’ shake in fear or fight for their life. He craved chaos. He wanted violent screams and bloodshed. Just what was he supposed to do with a broken toy?
He grimaced for a moment, and then a sudden idea flourished.
You watched as he slowly closed in on you, calm and ready for him to take your head – just as he had done the others. Your eyes flutter shut, and for a short second you smiled, ready to bask in deaths cold embrace.
But death never came. No, instead, you feel a sharp pain to your jaw as he grabbed it with his large hand, forcing you to meet his gaze once again. He forces you head left and right, inspecting you closely. “She’s not half bad to look at...” he utters, as if contemplating something important.
“I bet you had to endure a lot of pain...” He says, voice soft. If you hadn’t known any better, you may have assumed that he actually felt sorry for you. But you were far from naïve, and the soft tone of his voice didn’t match the sinister grin on his face or the dark gaze in his eyes.
“What is your name?” he asked, though it felt more like a command than a question.
“I-I’m..not sure..” you answer back, with a voice too weak from lack of use. The people back at the temple had never given you one. There was never a need to give one to girls with your fate. Still, the look of displeasure on your gods face was enough to make you try and come up with something – you try to think back, as far as you can, for something – anything.
“人形...the ladies that use to care for me...they called me 人形..”
There was a long silence, before Sukuna suddenly let out another resounding laugh. A puppet. A lifeless doll. Whether you knew what it meant or not, it amused him to no end, just how stupid you truly were to call yourself that.
Still, his amusement gave you just enough courage to speak, “Will you, please give me the honor of being your first meal tonight?” you asked, causing his unhinged laughter to come to a sudden halt. He seemed certain of something now.
“Alright, then doll. I think I know exactly what to do with you.” He says, finally loosening his grip on your jaw, giving you just a brief second of relief before you were suddenly hoisted up over his shoulder.
“That stupid look on your face disgusts me, I would never put something so sullied into my gut.” He answered back, as he carried you back to the temple. “But,” he interjects, “I’ll have more than enough fun, wiping that shit look from your face. Maybe after I see you with a different expression, I’ll change my mind.”
For a moment you’re uncertain. You don’t fight, because your body had been groomed into compliance, it’s drilled into your mind already to take whatever Sukuna gives...however you were supposed to be given death. It’s all you had ever dreamed of, your very purpose on this earth. And, if he didn’t accept you as food, then...what would this mean for your village?
“Take this one to the hot spring.” He says, to whom you now know to be ‘Uraume’.
The boy only bows, as you’re dropped at his feet. “Once that make up is washed away, have her brought back to my chambers. I want to see how long she can keep that shit look on her face.” He says with a devilish grin, before heading back inside.
Once he’s gone, the once calm demeanor on Uraume warps into one of dismay as they glance over at you. For once, Uraume had not anticipated his actions. “You should consider yourself lucky that you’re not waste in his trashbin.” He griped, as he held onto the corpses of the two girls from before. “Come. I’ll prepare these before bathing you.” He added, seemingly irritated by your presence.
You hadn’t wanted to be alive anymore than what Uraume wanted you alive, but you kept that to yourself. Instead, you only answer back with a hollow, “Yes, Your Grace” and silently begin to follow behind him. You had called him that since he seemed rather close with Ryomen. However, Uraume was quick to correct you. “Just call me Uraume. I am not of any royal blood or background.” He said back, a little more friendly than before but, still hostile.
You sat quietly while submerged in the warm water of the hotspring, hugging your knees tightly as you wonder just what exactly Lord Sukuna has in store for you.
“You should do to take better care of yourself, if you plan to be a meal for Master Sukuna..” Uraume – whom you’ve now come to learn is a girl – rubs a sudsy towel up and down your back, scrubbing away all the dead skin and dirt from your travels.
“I’m sorry...” is all you say in response.
Despite your initial meeting, Uraume seemed to warm up to you quickly when she realized you had no intention of causing any trouble. You just wanted to be eaten, and she would be more than eager to kill you herself when the time came. Your interests aligned, and so whatever threat she had assumed you initially posed to her or Sukuna had dissipated.
Unlike Sukuna, she actually liked how obedient you were. You knew your place and that was enough to turn her hostile demeanor into a more tolerable one.
“Are you a virgin?” She asked, while cleaning you.
“I’ve been told so, yes.” You answer back. You hadn’t really known what a virgin was. However, you had never been informed on much of anything. You couldn’t read, nor write. Sacrifices didn’t have a need for any of those things.
That said – you definitely were one. The monks back at your temple had made sure of it, going so far as to tie your hands and feet to the frame of your bed the moment anyone suspected you of so much as touching yourself. Any desire for intimacy soon faded when it was met with harsh punishment.
Uraume seemed pleased with that answer, knowing that with your background, it was certain that it would indicate that you absolutely were.
“Good. Master Sukuna will like that..” she notes, causing you to form a smile of your own. “It’s my life’s purpose to please him..” is all you say in return, earning a hum in satisfaction from Uraume.
After your bath, you’re sprayed with some kind of mist – the scent reminding you of spider lilies, and dressed in a long silk-white robe with a cream white flower pattern stitched all over it. It was beautiful...but it felt wrong on you. All of this felt strangely wrong, truthfully.
Still, you follow Uraume along the corridors until your brought to a room with a bed. Your heart seems to stop, uneasy for only a moment as Uraume suddenly shoves you forward, causing you to tumble over onto the sheets.
“Sukuna will be here to see you after dinner. Play with him well so I can have you prepared on a plate by morning.” Is all she says, before closing the sliding door, and leaving you by yourself.
You weren’t sure what she meant by that, but if it meant living out your destiny you would do what needed to be done both for your village, and so you could die.
You wait patiently, twiddling with your thumbs, lost in thought about what exactly the King of Curses had in store for you. The question of your virginity still hanging above your head as you ponder on why that would matter. Surely, he just wanted to see you healthier, so you’d be tastier to eat...right?
It never dawns on you the true reason you’re here, not until the sliding doors open again, and standing before you is an eager Ryomen Sukuna, both sets of arms crossed as his robes loosely drape over his shoulders.
“Well...it would seem that there was a pretty face beneath all that make up.” He says, though you’re not sure if it’s a compliment to you or to himself.
Closing the door behind him, he strides towards you, kneeling just enough so you’d be in his reach before grabbing at your ankle, pulling your body closer to his own as he forces himself between your legs.
You try to keep still, to be as docile as possible but, that’s not the side of you Sukuna wants to see. You watch for a moment as he takes one of his hands, sliding them into his bottoms before pulling out – Oh. Oh.
You’re confused now, horrified even as you see two appendages get removed from his trousers. There’s something in you that’s telling you to run, but a stronger urge that’s keeping you utterly still. The constant fluctuating emotions makes your body start to tremble, but you’re doing your best to remain dutiful.
“Such a good pet.” He coos, while stroking himself nice and slow, giving you time to take it all in. “I can see you’re starting to get scared...but your body won’t let you run away from me, right?” he teases, while you try and brace yourself for whatever he’s got in store for you.
You watched in both horror and awe as the appendages grew in his hands, the two of them both as long as your forearm and as thick as a fist. As you watched him aim one of them directly at your core, your mind finally pieced together just what exactly his intentions were.
He planned on tainting you.
Sukuna seemed to key in on your realization and relished in the amusement of your expression as it finally made it’s way onto your face. However, nothing pleased him more than watching you try to twist away, your nails clawing at the sheets beneath you as you tried to plead with him to just kill you.
“Why are you screaming now?...” He asked, feigning ignorance as he started to push himself inside, not caring if you were ready to take him or not. “I haven’t even put it in yet..”
He starts to push his hips forward, forcing in the tip inside as he pushing his weight down to keep you in place.
Your teeth clench instantly, while you continue to claw at the sheets. He’s not gentle with you in the slightest as he keeps forcing his way in. It’s unbearable, the ache you feel as he practically rips you open for the first time.
“How cute, I can only get about half-way inside...” he practically purrs into your ear, his hips finally still.
You whine in response, the only sound you can make as you try and adjust to the sensation of being stretched so much. “Don’t worry, in due time, you’ll be able to take all of me.” He jokes, as he pulls his hips back pulling himself all the way out before shoving himself back in. He repeats this movement several times, hitting against your cervix with every push of his hips.
You can’t hold back your scream this time, tears falling from your eyes as you apologize profusely, begging him to show you any mercy. Your hands fall to his pelvis as you make feeble attempts to push him away, but it does little to stop him. Instead to your horror and surprise, your met with a wet sensation, as you bare witness to his abdomen splitting open revealing a tongue and teeth. Your hand draws back quickly, and he almost laughs at the expression that’s written along your face.
“Why are you pulling away from my mouth? I thought you wanted to be eaten?” He taunts while fucking you, pushing in a little more of his cock than before.
He changes your positions, pulling you onto his lap, your chest pressed against his own. He uses two of his hands to bounce you on his length, while the others grope and grab at any part of you they can reach. The sensation is wet and warm. Like lips tracing all over your body, licking, biting, and marking you in every spot he touches.
It’s overwhelming, all the different sensations, and it’s not long before the pain twists and mixes in with pleasure, and the squelch of you pussy starts to echo in the room, harmonizing beautifully with your moans and screams.
One of those sneaky hands finds their way to your backside, and your back arches instantly when the wet feeling of a tongue starts to press against your rim. “M-Master Sukuna!” you cry out, your body trembling as he quickens his pace.
You wrap your arms around his shoulders, body nearly limp from overstimulation but he doesn’t slow down.
You hear him growl in your ear, as he treats your frail body like it’s a cock sleeve, constantly trying to force himself deeper and deeper, while his fingers stretch you open in the back.
“Please, I don’t think I can take much more of thi- mmMPH!” He doesn’t let you talk, covering your mouth with one of his hands, forcing you silent with one of the strangest kisses you’ve ever imagined. You could almost gag at the feeling of his tongue as it squirmed around inside your mouth, licking around inside and forcing you to reciprocate.
His cock starts to twitch inside you, while your nails claw at his back. “You’re about to receive my seed, take it and be grateful...” he commands.
His movements get sloppy, and you wince as he starts fucking himself deeper, until finally the base of his cock is being pushed inside. The feeling is too much. However, you can only sit back and take it as he finally spurts his cum out inside of you. Loads of if pouring into you and spilling out. His hand gets removed from your lips and you let out a loud moan.
When his hips still, you finally relax and for a brief moment, you think it’s over. That is, until your hoisted up and forced down on his second dick.
“No... No Please! Master Sukuna, have mercy!” you beg while attempting to fight your way out of his hold.
He only chuckles at your feeble attempts, “What’s wrong? Isn’t it an honor to be used by your God?”
He’s mocking you, amused that you would sooner have him take your life than your virtue.
“You human’s are all the same. What would give you the right to tell me how to use my offering?” he tsks, shaking his head as he feigns annoyance...though you can sense he’s not kidding this time.
He waits for you to answer, but there was not one you could muster. He was completely right. It wasn’t your place to deny him, that’s what you were taught.
But for the first time since your childhood, you questioned whether what you were taught was fair. Why was this your destiny? It felt like years of emotions suppressed were overwhelming you all at once, spilling out of you like waves and fresh hot tears stained your cheeks.
Finally, it felt like a veil was lifted from your eyes as you peered back at the monster grinning psychotically in your face.
“Haha! Yes! This is exactly the reaction I was waiting for.” He shouted, fucking into you harder, faster, deeper.
“More! More! Show me more of that tragic face of yours!”
You sob, submerged in pain, pleasure, misery, and joy. Your god really had accepted you, but was that something that you ever wanted to begin with?
Too many sensations overtake you all at once, while he drills into you coming inside your cunt again..and again..and again.
The moon rises. The sun sets. Your body aches as he forces you to cream on both his cocks over and over and over. Until finally your body tired from exhaustion, and you woke up aching all over.
You were supposed to be food come morning, but morning was long gone and he hadn’t allowed you rest not even once.
You’re a shuddering mess when he’s done with you, practically numb from the waist down, and stuffed full of him, so much that you feel bloated. You had hoped that after all this, he would get bored and end you. That he’d put you out of your misery and send Uraume to collect your body.
But Uraume never came for you, and the darkness that enveloped you was only mental. When you had asked him what he intended to do with you, he had only brushed you off as if you had said something amusing.
When Uraume finally did come, she was not as friendly as before, roughly handling you as she dragged your limp body back to the hot spring to be cleaned again – per Sukuna’s Orders.
You had hoped she would be a light in the darkness but, as her face grimaced as you asked her “Is he going to kill me?..” you knew that his ‘play time’ with you wasn’t over just yet.
In fact, this would only be the start of your own personal hell.
Added note: I haven't written much of anything in what might be 4 or 5 years now, and English isn't my first language, so if there's any bad grammar or errors, please go easy on me.
Opis: Niewinny, bogaty i chroniony Louis Tomlinson przyjeżdża do Londynu po nowe życie i w nadziei na przygodę, ale zamiast poznaje lokalnego badboya Harry'ego Stylesa. Louis nie miał pojęcia kim Harry naprawdę był albo co jest w stanie zrobić, ale gdy w końcu dowiaduje się, ze jego anioł nie jest w ogóle aniołem jest już trochę za późno, ponieważ Louis już poległ. Ale czy ciemność Harry'ego pochłonie go kompletnie? Bazowane na filmie z youtube Dark.
Od tłumaczki: Ja to mam tempo.
- Lou czemu dokładnie unikasz Stana? - Głos Harry'ego rozbrzmiewa w jego uszach - Myślałem, że chciałeś wrócić na trochę do swojego mieszkania, podczas gdy ja z Zaynem zajęlibyśmy się wieczorem paroma sprawami.
Louis ignoruje pytanie Harry'ego, kładąc ogromne torby ze swoich ramion na podłogę w sypialni.
Harry i Louis wrócili właśnie z zakupów, i Louis naprawdę chce dać prezenty chłopakom. To jest jego pewna cecha; sprawianie innym przyjemności sprawia mu przyjemność. Kolejną cechą jest fakt, że nie lubi jak się z nim cacka, co jest powodem czemu ignoruje Stana, ale jest to trudne, kiedy Harry ciągle o nim wspomina,
Louis nie jest głupi, może czasem naiwny - ale nie głupi. Wie, że Harry próbuje się go na jakiś czas pozbyć, z jakiegoś tam powodu. Jednakże, nie pójdzie sobie póki starszy wprost nie powie mu żeby to zrobił, słownie i jednoznacznie. To nie dlatego, że chce być irytujący, ale po prostu chce żeby starszy wiedział, że nie musi się z nim cackać lub ukrywać coś przed nim ze strachu.
Choć jednak, Louis naprawdę chce rozdać swoje prezenty. A przez to niecierpliwe spojrzenie, które zobaczył na twarzy Nialla, kiedy przechodził obok kanapy, wygląda na to że chłopak też jest gotowy na swój prezent.
- Ponieważ Harry, nie mam ochoty zajmować się Stanem w tym momencie, czuję się jakbym znowu żył z moimi rodzicami. - Louis szybko przerywa, zgarniając swoje rzeczy. - Przyjechałem do Londynu, bym mógł doświadczyć życia, popełniać błędy, żałować rzeczy i dowiedzieć się kim jestem, kiedy nie muszę być Louisem Tomlinsonem. A jeśli wrócę do mieszkania, to Stan nie pozwoli mi z niego znowu wyjść. - wypuszcza powietrze. - W sumie to znając go, prawdopodobnie przywiązałby mnie do łóżka.
- No nie wiem Louis; Nie sądzę, że to dobry argument na nie spotkanie się ze swoim kumplem. - Harry przypiera go do ściany by się podrażnić – Chyba nie zdajesz sobie sprawy jak gorąca jest myśl o tobie przywiązanym do łóżka – szczególnie mojego łóżka. Ale tak czy inaczej. Stanowczo uważam, że spotkanie z przyjacielem dobrze ci zrobi, będzie wiedział, że nie masz zamiaru po prostu porzucić go dla pierwszego typa jakiego poznasz. - Harry kontynuuje ale Louis go ignoruje. - Zresztą, sam to powiedziałeś, potrzebujesz więcej ubrań oraz wiedz, że nie będziesz mógł ze mną codziennie wychodzić. To biznes.
Harry kończy mówić i opiera czoło o to Louisa, po prostu pozwalając im wzajemnie siebie wdychać. To trochę przytłaczające dla Louisa, jeśli ma być ze sobą szczery. Wie tyle co nic o drugim chłopaku, ale jest w nim coś takiego, co sprawia, że Louis chce zbadać każdy cal jego istoty. To wciąż nie powstrzymuje go od nabijania się z Harry'ego. Odsuwa się od niego z chłopięcym śmiechem.
- Obaj wiemy, że mogę zwyczajnie nosić twoje ubrania, lub nie nosić ich w ogóle. - Obniża swój głos, by podrażnić Harry'ego. Starszy łapie przynętę natychmiastowo i pozwala swoim oczom wędrować po młodszym ciele. Louis tak naprawdę nigdy w życiu nie flirtował, ale drażnienie Harry'ego jest zbyt łatwe.
- Kto by powiedział, że taka rumieniąca się dziewica może być takim złośliwcem? - Harry jest błogo zaskoczony - Ale spokojnie, będę miał cie nagiego i to bardzo szybko, po prostu; po prostu później. Ten biznes nie jest czymś co mogę sobie po prostu odpuścić. Muszę być bardzo uważny, bo jak nie to mogą odbić się na tym poważne skutki. Nie bądź zły. - Harry nie jest nawet pewny, czemu dodał tę ostatnią część, wie że po prostu ten chłopiec przed nim wygląda tak młodo, taki czysto, taki nieskażony surowością rzeczywistości.
Chłopak przed nim wygląda tak ochoczo, wygląda jak coś czego Harry nie widział od bardzo dawna, i starszy chłopak stwierdza, że nie chce by Louis znikał z jego życia w najbliższym czasie. Więc spogląda jeszcze raz na tą twarz, przed sobą – twarz odrzuconego szczeniaczka; i pochyla się po pocałunek tylko po to by Louis odsunął się w ostatnim momencie.
Harry przez chwilę jest zszokowany, zastygły tam gdzie stoi, i wtedy Louis wykorzystuje okazje by uciec, głośno tupiąc nogami, podnosząc ostatnią torbę i biegnąc do salonu gdzie czekają chłopaki. To raczej dobrze, choć może nie, że Louis jest odwrócony plecami, bo w ten sposób przegapia całkowitą ciemność która pokrywa zielone oczy Harry'ego, nim nie wracają one do normalności. Nikt tak nie lekceważy Harry'ego.
Niall jako pierwszy wita się z Louisem. Chętnie zeskakuje na ziemie i staje u jego nóg z szeroko rozłożonymi ramionami i uśmiechem na twarzy. Jest to jednocześnie ujmujące jak i żenujące.
- Wybacz za tego Irlandczyka, minęło trochę odkąd ktoś dał mu prezent; nie wie jak się właściwie zachować. - Zayn wyjaśnia z delikatnym wyrazem twarzy.
Louis marszczy brwi na to stwierdzenie i pyta się ile dokładnie, i biedny chłopak prawie płacze kiedy dowiaduje się, że Niall nie dostał żadnego prezentu odkąd chłopaki nie zabrali go na zakupy w jego urodziny.
Louis wciąż się uczy, jest przyzwyczajony do regularnego dostawania prezentów w ciągu roku. Czasami prezenty są po prostu żeby utrzymać Louisa w ryzach, lub żeby przekonać go do zrobienia czegoś, czego nie chce. Czasami są po prostu dlatego, że jest poniedziałek i Louis chce prezent. Trochę zajmie Louisowi by odnowić jego sposób myślenia, ale to właśnie o to chodzi w jego przeprowadzce do Londynu.
- Może uda mi się to zmienić, kocham dawać prezenty. - Louis przyznaje gorliwie - To pomaga mi czuć się jakbym przyczyniał się do czegoś i to jest mój sposób na podziękowanie. Jesteście niesamowici i tacy mili dla mnie, więc Liam oto dla ciebie, a ten jest twój Zayn. - wyznaje, rozdając prezenty. Dopiero po daniu Zaynowi prezentu Louis czuje przy sobie czyjąś obecność, i skoro wciąż jest trochę zły na Harry'ego za próbowanie zmuszenia go do wyjścia dzisiaj z Stanem, Louis decyduje czynnie go ignorować.
To dziecinne i błahe, ale Louis nie potrafi się ani trochę tym przejąć.
Zayn jest zaskoczony, że Louis dał mu prezent, ale zdecydowanie go kocha. Dostał pakiet na 250 funtów w lokalnym salonie tatuażu, do którego, jak Harry go zapewnił, Zayn kocha chodzić. Niall zakochał się w swoim zestawie whiskey a Liam prawie go zadusił po założeniu swojego nowego zegarka, uznając, że nigdy go nie zdejmie chyba że pod prysznic lub do snu.
Louis szczerzy się jak jego przyjaciele, jeśli nimi są, zaczynają jednocześnie rozmawiać i mu dziękować. Cieszy się uwagą póki Harry nie kaszle w tle, uciszając tym pokój. Louis w końcu ryzykuje spojrzeniem na Harry'ego, który ma na twarzy mieszankę złości i czułości. Nos mężczyzna drga, teraz kiedy ma na sobie uwagę Louisa
- Nie lubię być ignorowanym Louis. - Harry ostrzega; głosem pozornie spokojnym, przynajmniej dla Louisa. Dopiero jak reszta się spina i unika kontaktu wzrokowego Louis zaczyna mieć dość mężczyzny przed sobą.
- A ja nie lubię być odrzucany jak dziecko Harry. - Louis odpowiada – Wiem, że musisz pracować, ale nie możesz zmusić mnie do zobaczenia Stana, lub pójścia do domu, jeśli tego nie chce. A, i nie podoba mi się, że myślisz, że możesz mówić mi co robić, jakbyś miał jakąś władzę nad moimi decyzjami, jak mój ojciec. To nie tak, że mogę do kogoś zadzwonić, skodo wciąż masz mój telefon – Krzyżuje ramiona na piersi i trzyma głowę wysoko w powietrzu pomimo jego wewnętrznej paniki. Louisowi podoba się to że Harry jest starszy i chętny go poprowadzić, tak jak powinien ojciec, ale nie pasuje mu jak ktoś kompletnie kontroluje go w taki sposób.
- Jeśli nie chcesz być traktowany jak dziecko, to się tak nie zachowuj. - Głos Harry'ego jest niski i stanowczy. - Nigdy nie powiedziałem, że jestem twoim ojcem ani nie próbuję cię kontrolować. Zwyczajnie wyjaśniłem ci wcześniej, że mam dzisiaj pracę i nie możesz pójść ze mną. Czymś czego powinieneś się o mnie nauczyć i to szybko, jest to że nie lubię czuć się jakbym był lekceważony, a kiedy tak sobie ode mnie odszedłeś po czym poświęcałeś uwagę wszystkim tylko nie mnie, to to był taki poziom braku szacunku za jaki ludzie umierali.
Louis burczy na Harry'ego i starszy gwałtownie robi krok do przodu co sprawia, że Louis robi dwa do tyłu, przez co potyka się o butelkę whiskey.
Na szczęście, Harry jest tam by go złapać zanim jego tyłek może uderzyć ziemię. To to działanie wydaje się otrząsnąć Harry'ego z jego transu. Potrząsa on głową, jego loki podskakują, i mruga kilka razy, przed ruszeniem do akcji; obklepując całe ciało Louisa, w poszukiwaniu niewidzialnych obrażeń, upewniając się że nic mu nie jest.
Louis musi przyznać że jest tym poruszony ale również uważny, jak szczeniaczek który podchodzi do swojego właściciela po zostaniu skarconym za nasikanie na dywan. Harry był inny przez pewien moment, jego krzykliwy ton był zimny i dominujący. Louis w tej chwili zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę ani trochę nie zna Harry'ego. I o co chodziło z tymi umierającymi ludźmi? Teraz rozumie czemu ludzie boją się Harry'ego, i mentalnie uderza się za nie wyjście z jego domu, tej pierwszej nocy, i za powrócenie do niego.
- Harry przestań tak wokół mnie skakać, nawet nie upadłem. - Louis wybiera zignorowanie poprzedniego komentarza Harry'ego o zabijaniu ludzi na rzecz bycia w mylnym zaprzeczeniu* (dop. tł. Jezus nienawidzę tego wyrażenia. Org. In denial. Nie da się tego sensownie przetłumaczyć. Chodzi o to że Louis woli nie wiedzieć, lub mieć mylne wyobrażenie tego co się dzieje zamiast wiedzenia całej prawdy. Zrozumiałe? Chyba tak). Zaprzeczenie jest miłe i bezpieczne i Louis nie jest gotowy żeby z niego zrezygnować. Dobrze się bawi po raz pierwszy w życiu i czuje takie rzeczy jakich nie wiedział, że kiedykolwiek będzie w stanie czuć. - A i zignoruje wszystko co powiedziałeś by dać ci twój prezent. Więc proszę, bierz. - Zresztą, Louis jest młody i trochę tępy. Ma prawo popełniać głupie błędy.
Harry chwyta torbę, nieco zaskoczony, i ignoruje komentarz Nialla: - Chciałbym móc zamknąć Hazę w taki sposób. - by otworzyć swój prezent. Ignoruje również tą chęć naskoczenia na chłopca przed sobą za bycie na tyle śmiałym, by w ten sposób zignorować jego słowa. Więc decyduje on otworzyć swój prezent i jego twarz wyraża pełną dezorientacje po wyjęciu torby pełnej piłeczek golfowych. Niall jako pierwszy zaczyna się śmiać.
- Ha! Louis próbuje ci powiedzieć, żebyś pokazał, że masz jaja, stary*, (dop.tł ang; balls = piłki jak i jądra). Niezłe. - komentuje, zabierając piłki z dłoni Harry'ego.
Harry natychmiast popycha Nialla na ziemie, nie sprawdzając, czy nic mu się nie stało
- Kupiłem je, ponieważ powiedziałeś, że masz problem ze złością a golf podobno ma pomagać z takimi rzeczami. - Louis daje mężczyźnie znać. - To powinno zapewnić ci zorganizowany i konstruktywny sposób na wyładowywanie energii i odciąganie umysłu od złości. Chciałem dać ci kije golfowe, ale to może innym razem. - mruczy, trochę zażenowany prezentem po usłyszeniu śmiechów innych.
- Jasna cholera, ile bym zapłacił za zobaczenie Harry'ego w ubraniach do golfa, rozrzucającego piłeczki po całym polu z tymi wszystkimi wstrętnymi pizdami – Zayn wtedy dołącza do śmiechu Nialla. Oni jedynie się nabijają, bez żadnej złej intencji w stronę Louisa, ale Harry nie odbiera tego jako niewinny akt.
Louis wygląda jakby miał złamane serce i to wkurwia Harry'ego więc uderza on swojego kumpla prosto w szczękę. Zaynowi udaje się wymamrotać ciche „co do jasnej cholery" nim Louis nie biegnie do sypialni Harry'ego; poszukując jakiejś formy pocieszenia.
Harry otwiera swoje drzwi od sypialni i ostrożnie wchodzi, nie będąc pewnym w jakim nastroju jest młodszy z dwójki. Louis siedzi na łóżku z złożonymi nogami, patrząc się na pościel, jak Harry siada obok niego. Starszy wciąż jest wkurzony na swoich kumpli za sprawienie, że chłopiec poczuł się źle, ale wie, że będzie musiał opanować swoją złość, jeśli nie chce przestraszyć Louisa.
- Ach Lou, twój prezent był piękny, bardzo przemyślany. - Harry szepcze delikatnym głosem, jak pociera swój nos o ten Louisa łagodnie, przed pocałowaniem jego różowych ust. Pocałunek jest dużo delikatniejszy niż te do których Harry jest przyzwyczajony, i zamiast zareagowania agresją, uspokaja swoją dominację, by Louis mógł działać w własnym tempie.
To wydaje się załatwić sprawę, ponieważ chłopak przyciska się od ust Harry'ego mocniej i jego wargi otwierają te starszego, językiem szukając wejścia. Kiedy duża dłoń zaczyna wędrować po udzie Louisa, młodszy szybko się odsuwa; pozwalając małemu i nieśmiałemu uśmiechowi spocząć na jego twarzy.
Louis nie jest gotowy zajść za daleko. Wciąż nic nie wie o Harrym poza faktem, że go do niego przyciąga, ale to wciąż nie jest wystarczające by z tą osobą się przespać się; Louis potrzebuje wiedzieć więcej. Widzicie, Louis wierzy w miłość, co jest ciężkie kiedy jest się tak wrażliwym i naiwnym jak on. Ale chłopak nie jest głupi, pod żadnym względem, ale jest nieświadomy jak prawdziwy świat działa. Wciąż wierzy w szczęśliwe bajkowe zakończenia, a co najważniejsze wciąż jest wrażliwy.
Czasami nienawidzi tego jak bardzo taki jest, bo nawet najmniejsze rzeczy go przejmują, ale jak na razie Louis nie potrafił nic z tym zrobić. Był wychowywany pod ciągłą ochroną, zamknięty w wieży swojego umysłu i teraz po raz pierwszy doświadcza wolności, ale nie chce też przesadzić i popełnić błędów. Musi zaadoptować się do wszystkiego co związane z Harrym.
- Mówię poważnie, myślę, że ten prezent był bardzo taktowny i w twoim stylu. - Harry znowu próbuje, po zrozumieniu, że cisza Louisa nie oznacza aprobaty. Ale Louis nie jest cicho bo jest zły, jest cicho, bo ma w spodniach coraz większy problem, a całowanie się z Harrym wcale nie pomaga. Ale wtedy robią to ponownie i Louis praktycznie roztapia się do pocałunku, i zanim wie co robi jego ciało, znajduje siebie wczołgującego się w górę łóżka, opierając się na łokciach, z Harrym unoszącym się nad jego ciałem.
- Kurwa Lou, naprawdę nie chcesz żebym cię zostawił? - Harry śmieje się figlarnie, wciąż nie ważąc się przerwać pocałunku który teraz przeradza się w pełną sesje obściskiwania, czego rezultatem jest Louis tracący swoją koszulkę. I to by było na tyle, jeśli chodzi o nieśpieszenie się. To jest nowe uczucie, nowy pęd. Wszystkie zmysły Louisa płoną w tym samym czasie i to jest tak jakby na nowo doświadczał swój pierwszy życiowy orgazm.
Louis chce coś powiedzieć, cokolwiek, ale jego umysł odmawia pracy, ponieważ usta Harry'ego są na jego sutkach, a dłonie na talii i to jest tak dużo. Każde spojrzenie, pocałunek, dotyk po prostu wzmaga uczucia w ciele Louisa i jego biodra unoszą się odruchowo. Chce więcej.
Oczy Harry'ego się rozszerzają i teraz twarz mężczyzny przecina diabelski uśmieszek, jak zaczyna wściekle całować szyję Louisa, używając swojej wolnej dłoni by potrzeć erekcję Louisa.
Niebieskooki nie może powstrzymać się od jęczenia pod ciałem i dotykiem Harry'ego. Nie może powstrzymać wyrzucania bioder w stronę jego dłoni, gorączkowo szukając więcej tarcia. Usta na jego szyi wydają się niepotrzebnie mokre ale jednocześnie och takie dobre i Louis nie może powstrzymać skomlenia na widok wypełnionych pożądaniem oczu Harry'ego
- Chcę cię dotknąć, cal po calu. Zbadać twoje ciało a potem zniszczyć je w najlepszy z możliwych sposobów, ale nie w ten sposób. - Harry mówi delikatnie ale jego ton jest również srogi; prawie jakby próbował bardziej przekonać siebie niż Louisa. - Twój pierwszy raz powinien być wyjątkowy i taki będzie. - Ostatnią rzeczą jaką Harry chce jest wykorzystanie Louisa. Ten chłopak nie jest jak inni, jest wyjątkowy i inny w najlepszy możliwy sposób.
Louis skomle na słowa mężczyzny, rozdarty pomiędzy byciem urażonym, że Harry nie chce skończyć i cieszeniem się, bo wie, że nie jest jeszcze w stu procentach gotowy by cały oddać się Harry'emu.
Są wciąż twardzi więc postanawiają wziąć razem zimny prysznic, w którym Harry masturbuje się obserwując jak Louis robi to samo. Starszy nawet pozwala Louisowi umyć swoje włosy, co jest czymś czego nie pozwala robić nikomu ponieważ nienawidzi uczucia oddawania komuś innemu kontroli nad swoim ciałem.
Po prysznicu Louis zakłada jeden z szarych swetrów Harry'ego, który jest tak duży, że zsuwa się z jego ramienia i wisi na jego ciele. Później zakłada stare dżinsy mężczyzny, które również są za długie więc musi podwinąć ich nogawki, co skutkuje tym, że musi pokazywać swoje kostki. Harry jest prawie pewny, że umrze od słodyczy widzenia Louisa w jego ubraniach i jego maleńkich kostek.
Teraz młodszy siedzi na kanapie z Liamem. Harry w końcu przestał próbować mówić Louisowi co ma robić, więc chłopak zdecydował się spędzić czas z Liamem, podczas gdy Harry, Zayn i Niall pójdą zająć się jakimś ich biznesem. Louis nie ma pojęcia nad czym pracują, ale wie, że to nie ma znaczenia, ponieważ lubi Harry'ego. Cholera, on nawet lubi Liama, Nialla i Zayna, i zaczyna podobać mu się jego nowe życie z nimi.
∞
Minęły tylko dwie godziny a Louis już wariuje z nudów.
- Liam mógłbym pożyczyć od ciebie telefon żeby napisać do Stana? Harry zabrał mój ze sobą. - Louis pyta, w ogóle nie przejęty faktem że Harry wciąż ma jego komórkę. Prawdopodobnie powinien być bardziej zmartwiony, ale teraz nudzi się jak cholera i ni chuja go to nie obchodzi.
Liam wzdycha ale podaje mu telefon. - Nie powinieneś pozwalać Harry'emu robić takie rzeczy – ostrzega i Louis wie, że mężczyzna ma rację.
- Zrobił to tylko dlatego że chce mnie chronić, tak jak wszyscy w moim życiu, ale z nim przynajmniej mi to nie przeszkadza. - Louis wyjaśnia, brzmiąc na prawie z tym pogodzonego, wzruszając ramionami.
To nie tak, że Louisowi nie przeszkadza to, że Harry zabrał mu telefon, ale wie, że to jest coś co Stan jak i jego tata, zrobiliby gdyby chcieli ochronić Louisa. Mężczyźni w jego życiu odbiegają się do ekstremalnych metod by go bronić.
Liam zaczyna rozumieć Louisa tak bardzo, jedynie po tym jednym zdaniu.
Louis jest oczywiście przyzwyczajony do ludzi kontrolujących jego życie i podczas gdy stwierdza, że chce doświadczyć czegoś nowego i innego, oczywistym jest że w głębi duszy powiązał bycie kontrolowanym i przywłaszczanym, jako miłość. To jest forma miłości, ale Liam naprawdę ma nadzieje, że Louis zda sobie sprawę, że bycie kochanym przez Harry'ego ma swoją cenę.
- Spójrz Louis, wiem że ty i Harry z miejsca się polubiliście, ale jest tak wiele rzeczy których o nim jeszcze nie wiesz. Harry ma kompletnie inne życie niż do którego przywykłeś i naprawdę nie chciałbym żebyś skończył skrzywdzony. - Liam próbuje, mając nadzieję, że Louis zrozumie iż Harry jest niebezpieczny.
- Nie mogę stwierdzić, że Harry nigdy mnie nie zrani, bo masz rację, tak naprawdę go nie znam, ale wiem, że chcę go poznać – Louis mamrocze. - Jest ekscytujący, nikogo takiego wcześniej nie poznałem i już mi pokazuje nowe rzeczy. Wiem, że będzie dla mnie dobry; i wiem, że też mógłbym być dobry dla niego, jeśli to jest to czego chce. Ale doceniam ostrzeżenie. Jeśli kiedykolwiek mnie zrani obiecuję, że go zostawię. - odpowiada, rzucając telefon Liamowi po zgodzeniu się na wpadnięcie na pole golfowe jutro ze Stanem.
Liam wzdycha, wyraźnie widząc, że ta rozmowa do niczego nie doprowadzi
- Po prostu nie mów że cię nie ostrzegałem okej? Jesteś fajnym facetem, a Harry? Harry potrafi być taki jeśli tego chce, ale ma w sobie mrok który nie zniknie.
Louis odwraca się do Liama i przez chwile zdaje sobie sprawę, że to jest jego sposób na ostrzeżenie go ponieważ młodszy chłopak zobaczył już tą ciemność w oczach Harry'ego; nawet jeśli przez bardzo krótki moment. Przełyka ostrzeżenie i odpycha te myśli, mrucząc w zgodzie.
- Zabierzesz mnie do klubu, proszę? - pyta zamiast rozpastwiania się nad Harrym
Liam spogląda na niego, zdezorientowany.
- Nie potrzebujesz mnie, żeby pójść do klubu Louis, masz 18 lat. - wyjaśnia i dezorientacja przecina twarz Louisa. To jedynie potwierdza, że Liam martwi się o niego. Mniejszy chłopak jest tak przyzwyczajony do bycia kontrolowanym, że nie jest nawet pewny co to tak naprawdę znaczy. Bycie z kimś tak panującym jak Harry jedynie tylko bardziej namiesza mu w głowie. Liam boi się, że chłopak wpadnie w jakąś pułapkę tak jak każdy w otoczeniu Harry'ego i nie będzie z niej wyjścia.
- Masz na myśli, że nie jestem zakładnikiem uwięzionym w tym domu i że nie jesteś teraz moją opiekunką? - Louis pyta, nie rozumiejąc czemu Liam się z niego teraz śmieje.
- Broń boże, nie mogę nie kontrolować. Tylko jak coś, upewnij się że wrócisz przed Harrym, bo jak nie to rozwali cały Londyn, szukając cię. - Liam mówi, próbując złapać oddech po śmiechu. Louis spogląda na niego jasnoniebieskimi oczami i natychmiast zeskakuje z kanapy.
- Cudownie! Zadzwonisz mi po taksówkę, jak będę się przygotowywał?
Liam zgadza się i trzydzieści minut później Louis znajduje się dokładnie w tym samym klubie w którym poznał Harry'ego.
Dzisiaj jest w nim o wiele ciaśniej i przy barze jest za dużo ludzi, więc Louis jest zmuszony by czekać cierpliwie za ślicznie wyglądającą dziewczyną z długimi brązowymi włosami, która odwraca się i uśmiecha wesoło po zobaczeniu go.
- Hej! Znam cię... - ćwierka i Louis spogląda na nią zmieszany. - Poznałam cię wczoraj nie? Jesteś chłopaczkiem Harry'ego? Jak ty masz na imię umm, Louis, taa, właśnie tak, jesteś Louis. To ja, Dani. - Wyjaśnia. - Byłam przez chwilę z Niallem przy stole.
Louis wyszczerza się kiedy uświadamia sobie fakty. Prawda, poznał Dani i jeszcze jakąś dziewczynę o imieniu Eleanor, po czym obie udały się do jakiegoś prywatnego pomieszczenia.
Oczy Dani są rozszerzone, widać że jest na jakimś haju, od czego Louis nie ma pojęcia, ale nie chce mieć z tym nic wspólnego – nie po wczoraj.
- Racja, teraz cię pamiętam. - Louis odpowiada, próbując przekrzyczeć muzykę.
- Gdzie Harry? Dziwię się że wypuścił takiego słodziaka jak ty ze swojego domu. - Dziewczyna zastanawia się z śmiechem tak głośnym, że Louis bez problemu słyszy go ponad muzyką.
- Pracuję dziś zresztą, więc jestem sam. - przyznaje nawet się nad tym nie zastanawiając. Życie pod kloszem spowodowało, że zbyt łatwo ufa, co nie długo okaże się nie być dobrą rzeczą
- W takim razie może powinnam do niego zadzwonić; im więcej ludzi wie, że jesteś z Harrym tym mniej bezpiecznie dla ciebie być tu samemu.
Louis irytuje się na jej komentarz. Co jest z tymi ludźmi, że ciągle chcą go chronić przez mówienie mu co robić? Jest wdzięczny, że chociaż Liam zaufał mu że się sobą zajmie.
- Nie potrzebuję Harry'ego by mnie chronił. Mam zamiar jedynie się napić, trochę potańczyć i i tak wyjść. - Krzyczy po dostaniu drinka. - Od kiedy znasz Harry'ego? - Louis pyta, po zostaniu zaciągniętym i usadzonym przy stole przez Dani.
- Prawdopodobnie z dwa lata. Tak jakby pracuje dla niego, a raczej z nim, można powiedzieć. Niedawno go poznałeś tak? Niall powiedział, że kilka dni temu? Wypieprzył cię już? - Dani pyta bez ogródek
- Nie, szanuje fakt, że chcę zaczekać. - Louis odpowiada, nagle czując się niekomfortowo przez sposób w jaki Dani ciągle się rozgląda prawie jakby próbowała z jakiegoś powodu go rozproszyć.
- Cóż, nie każ mu czekać za długo. Znam go od dwóch lat i najdłużej jak Harry przeżył bez seksu to chyba z trzy dni, może cztery, każdego dnia inny facet lub laska. Ale z drugiej strony może z tobą jest coś nie tak i nie chce zranić twoich uczuć. - Dani odpowiada i Louis stwierdza, że to jego sygnał do odejścia. Nie chce myśleć o swoich kompleksach ani o tym co lub z kim robi Harry.
Louis wie, że Harry pracuje, wie też że ledwo go zna i że nie ma żadnych praw do starszego chłopaka; ale wciąż jest w nim jakaś część, która ma nadzieje, że nie pieprzy on właśnie kogoś innego. Jest jakaś część która ma nadzieje, że to nie jest jakaś gra która skończy się złamanym sercem u Louisa.
- Czekaj, gdzie ty idziesz? - Dani pyta, chwytając jego nadgarstek. Louis ledwo wyrywa się z jej uścisku i sięga po swój telefon kiedy zdaje sobie sprawę, że go nie ma. Przeklina pod nosem przed wyjściem na chłodny dwór by zaczekać na taksówkę.
Zauważa starszego chłopaka wychodzącego na zewnątrz minutę później, czekającego z dłońmi w kieszeniach kilka kroków od Louisa.
- Też czekasz na taksówkę? - Brązowowłosy pyta, wydając się mieć przyjacielskie zamiary, ale Louis jedynie mruczy w odpowiedzi. - Jestem Nick, tak w ogóle, jak masz na imię? - dodaje podchodząc o krok do Louisa jak ten stawia krok do tyłu.
- Jestem zajęty, więc nie kłopocz się. - Louis odpowiada raczej podirytowany tym, że ten facet ciągle próbuje się do niego przybliżyć; śmierdzi alkoholem i zielskiem.
- Przez Harry'ego tak? Chyba widziałem cię z nim wczoraj...
Louis przestaje mu odpowiadać i nie wypuszcza powietrza póki nie wskakuje w pierwszą taksówkę jaką zauważa, zrzucając rękę Nicka ze swojego barku, która chwyciła go kiedy się do niej skierował. Jego dłonie się trzęsą i po prostu chce już być w ramionach Harry'ego gdzie wie że jest bezpieczny. Chce też Stana, ale wie że jeśli pójdzie się z nim zobaczyć to chłopak już nigdy więcej nie wypuści go z ich mieszkania.
Na początku zapomniał adresu Harry'ego więc zajmuje im chwilę by dojechać na miejsce. Płaci kierowcy więcej niż powinien po czym wychodzi gdzie zostaje przywitany silnymi ramionami.
- Lou gdzie ty do cholery byłeś? Przyszedłem tu i ciebie kurwa nie było, i już cię miałem kurwa szukać bo nie masz swojego pieprzonego telefonu bo jestem jebanym idiotą i cholera, trzęsiesz się. Czemu się trzęsiesz? - babla Harry ciągnąc Louisa na kanapę, gdzie reszta obserwuje ich intensywnie.
- Po prostu chciałem się trochę zabawić bo mi się nudziło, Harry... - Louis pociąga nosem i zostaje przerwany przez wkurzonego Harry'ego.
- Dlatego powiedziałem ci żebyś poszedł do domu, przynajmniej miałbyś Stana... - znowu rzuca i Louis zaczyna płakać, myśląc o tym jak bardzo był przerażony kiedy Nick go chwycił i nie chciał puścić.
- Harry tak bardzo się bałem, on po prostu mnie chwycił i nie chciał puścić – Louis zaczyna mówić i czuje jak Harry zastyga wokół niego.
- Kto? - żąda odpowiedzi swoim głosem typu „cisza przed burzą"
- Nick, to był jakiś facet o imieniu Nick.
Jak tylko to imię wychodzi z jego ust Louis czuje jak ramiona Harry'ego zaciskają się na jego ciele i pocałunek zostaje złożony na jego czole, a potem dłonie kompletnie go puszczają
- Gdzie idziesz? - Louis pyta, wycierając łzy jak Harry wstaje. Mężczyzna pociera swój nos.
- Idziemy z Liamem na przejażdżkę. Niedługo wrócę. - stwierdza natychmiastowo. - Byłbym bardzo wdzięczny gdybyś został tu z Zaynem, w porządku, i Zayn nie spuszczaj go z oczu.
Zayn kiwa głową i Louis spogląda na Harry'ego w zmieszaniu ponieważ starszy wydaje się być zadziwiająco spokojny. Mężczyzna wchodzi do swojej sypialni po czym wychodzi ubrany cały na czarno, a Liam założył czarne skórzane rękawiczki.
Louis nie przegapia kija baseballowego w rękach Harry'ego ani nie zapyta się po co on jest ponieważ w głębi duszy to wie. Pamięta ostrzeżenie Liama sprzed kilku godzin o ciemności istniejącej w Harrym i teraz ją widzi. Otacza ona chłopaka, dusi go od zewnątrz, a jednak, Harry nigdy nie wydawał się spokojniejszy - Louis wciąż się nie boi.
Jednak czuje się winny, szczególnie teraz, gdy minęły dwie godziny i Harry i Liam wracają i wskakują prosto pod prysznic. Louis wie, że właśnie przez niego komuś stała się krzywda. Czuje się za to okropnie a jednak nic nie mówi. Dalej nie wypowiada się na temat tego co Harry właśnie zrobił, nawet po tym jak mężczyzna wślizguje się do łóżka i owija posiniaczone dłonie wokół torsu Louisa. Chłopak bierze je w swoje i całuje jego kostki, mamrocząc ciche „dziękuję" w otchłani nocy.
Harry nie odpowiada werbalnie, jedynie zacieśnia swój uścisk na Louisie i to w tym momencie Louis czuje, że żyje i to o wiele bezpieczniej niż kiedykolwiek w jego życiu. Właśnie dlatego przyjechał do Londynu.
∞
Harry nie jest pewny czemu Louis nie zadaje pytań, nie jest pewny czy to fakt, że mniejszy mężczyzna wie i go to nie obchodzi czy że boi się dowiedzieć i przyjmuję postawę „niewiedza jest rozkoszą". W każdym razie Harry jest wdzięczny za to jak jest, ponieważ to nie tak, że może po prostu wyjść i powiedzieć „Razem z Liamem doprowadziliśmy człowieka do zapadnięcia w śpiączkę". Rzeczywistość będzie zbyt ciężka do zniesienia dla Louisa.
Louis budzi się czując się winnym, i z zmartwieniem na twarzy co bardziej wygląda jak dąs niż cokolwiek innego
- Dlaczego ciągle się dąsasz mój wyjątkowy chłopcze? Nie mogę znieść tej rozkoszy. - Harry nie może się powstrzymać, wygładzając usta Louisa kciukiem, musząc złapać oddech po tym jak Louis powoli zaczyna ssać jego kciuk.
Chłopak pozwala kciukowi Harry;ego przejechać po swoich zębach przed odpowiedzeniem.
- Przeze mnie wpadłeś wczoraj w tarapaty. - Louis mówi powoli, spoglądając na fioletowe kostki Harry'ego.
- Nie Lou, to nie jest twoja wina. - Mężczyzna uspokaja go. - Nick próbował cię skrzywdzić, więc to jest jego wina a nie twoja, nigdy twoja. - zaczyna całować całą szyję i twarz Louisa.
Louis jest usatysfakcjonowany tą odpowiedzą, ale teraz ciekawi go coś co mu się przypomniało. - Harry, ta dziewczyna, Dani – cichnie, kiedy stanowczy głos Harry'ego mu przerywa.
- Nie ufaj jej. Gdzie ona cię w ogóle widziała? Próbowała mnie ostatnio okraść, ale zniknęła zanim mogliśmy ją znaleźć, kiedy akurat mnie potrzebowałeś... coś ci zrobiła? - pyta, jego głos jest wypełniony zmartwieniem, ale jego zielone oczy ciemnieją.
- Nie, nie, nic nie zrobiła, ale myślę, że próbowała mnie jakoś rozproszyć, i kiedy wstałem żeby wyjść, złapała mnie za rękę. Wyszarpnąłem się i wyszedłem. Wtedy pokazał się Nick. Po prostu pomyślałem, że to dziwne i powinieneś to wiedzieć. - Louis przyznaje, nienawidząc tego jak słabo brzmi jego głos.
- Dobrze zrobiłeś Lou mówiąc mi to. Jesteś taki dobry, wiesz? Dziękuję. To świetne wieści, ponieważ wcześniej tego nie wiedziałem. - Harry szczerzy się i te dołeczki wracają. Tak jak i anioł Louisa. Kocha widzieć takiego Harry'ego i kocha fakt, ze może sprawić, ze Harry tak wygląda.
- A, Harry, zgodziłem się pójść na golfa z Stanem dzisiaj, więc chciałbyś może proszę pójść ze mną. Nie chce być sam. - Louis robi minę smutnego szczeniaka, co sprawia, że mężczyzna jęczy, ponieważ jak może odmówić tej buźce? Całuje Louisa jeszcze raz, mentalnie kopiąc się za pozwolenie chłopakowi owinąć się wokół palca w takim tempie. To ta cholerna niewinność tak przyciąga Harry'ego jak pieprzoną ćmę do światła. Jego ciemność żywi się niewinnością; wysysa ją póki nic nie zostanie - zawsze pragnąc zniszczenia i kompletnego pochłonięcia.
- Dobra, ugh, w porządku pójdę. Tylko pozwól, że pójdę przekazać Zaynowi nową informację, którą właśnie mi powiedziałeś, a potem się ubierzemy. - Harry mówi, wstając, ale Louis zatrzymuje go przy drzwiach.
- Tylko bądź gotowy na to, że będą na nas czekały w przebieralniach odpowiednie stroje. I możemy ci zaprojektować kije do golfa. Będzie tak super. - Louis mówi, próbując się opanować, nie może się doczekać, aż pochwali się swoim Harrym; ma nadzieje, że ostatecznie Stan zobaczy, że nie jest taki zły.
Oczywiście Stan nie widzi tego tak jak Louis; po tym jak chłopaki chwytają kije i się przebierają, Stan niecierpliwie czeka na Louisa przy pierwszym otworze. Ma surowy wyraz na twarzy po zobaczeniu Harry'ego paradującego po polu z uśmieszkiem na ustach i Louisem wiszącym na jego ramieniu jak jakaś zdobycz.
Louis nienawidzi faktu, że spodnie Harry'ego są takie ciasne, ponieważ patrzenie na niego w tak przylegających, białych golfiakach i różowej koszulce Polo poważnie oddziałuje na Louisa tak jak nie powinno się w miejscu publicznym. To że Harry ciągle się pochyla i wygina lub odgarnia włosy z oczu nie pomaga sytuacji. Poważnie, on praktycznie go prowokuje, a są dopiero przy pierwszym otworze.
Mężczyzna zaledwie podśmiewa się pod nosem, ponieważ wie, że Louis próbuje poprawić się w spodniach i myśl o nim mającym erekcje, w miejscu publicznym, jest zbyt przytłaczająca. Gdyby tylko wiedział, że Harry musi wyobrażać sobie gołe staruszki by opanować swoją własną erekcje, ponieważ tyłek Louisa w ciasnych spodniach do golfa jest fetyszem który Harry nawet nie wiedział, że miał.
- W końcu Louis, nigdy w życiu nie byłeś jeszcze spóźniony, co do cholery? - Stan pyta raczej ostro i Harry nie lubi jego tonu, szczególnie kiedy Louis delikatnie się wzdryga.
- Przepraszam – mamrocze i Harry unosi na to brwi, odwracając swój mroczny wzrok na Stana, który pozostaje niewzruszony a to nie podoba mu się jeszcze bardziej.
- Nigdy nie przepraszaj Lou, możesz się spóźniać jeśli chcesz, to tylko golf. - Harry zapewnia go i gdyby miał serce, na pewno by się rozgrzało na widok uśmiechu Louisa i gniewnego Stana.
- Josh czeka na nas przy drugim otworze, po prostu zacznijmy. Pójdę pierwszy. - Stan mówi odchodząc i Harry'emu nie podoba się fakt, że Josh również tutaj jest.
Pierwszy otwór trwa dłużej niż Stan się tego spodziewał, więc mężczyzna zostawia dwójkę w spokoju. To nie jest wina Louisa że Harry chwyta go za tyłek za każdym razem gdy ten pochyla się by uderzyć piłkę. I to nie wina Harry'ego, że nie może kontrolować swoich dłoni; to naprawdę zabiera całą jego siłę woli by nie wypieprzyć chłopaka w tej chwili tu przed wszystkimi.
- Harry zdobyłeś podwójnego-orła czyli po prostu trafiłeś za pierwszym razem jak niektórzy mówią* . Nie wiedziałem, że grasz. - Louis brzmi na tak zadowolonego Harrym, ściskając jego ramie, kiedy wspina się na palce po pocałunek, gdy idą do Stana i Josha.
- Mój ojczym nauczył mnie jakiś czas temu, ale przestał próbować się ze mną związać kiedy zdał sobie sprawę, że wolałbym strzelać z pistoletu zamiast uderzać w piłeczki. - odpowiada z wzruszeniem ramionami, ale jego uwaga jest skierowana prosto na Josha, który próbuje nie być oczywistym kiedy ukrywa się za Stanem.
- Szok – Stan odpowiada sarkastycznie i Harry musi się wyraźnie uspokoić.
- Bądź miły Stan – Louis ostrzega. - Kontynuujmy dobrze? - Więc to robią. Harry i Louis zostają wieczność przy każdym otworze ponieważ nie mogą przestać się dotykać, Stan wygląda jakby chciał zabić Harry'ego, a Josh jakby chciał uciec zanim Harry zabije go.
Stan i Harry prawie się pobili po odkryciu że Styles miał telefon Louisa i pisał z Joshem by ten się od niego odwalił. Louis musiał odciągnąć mężczyznę obietnicami zrobienia mu później loda, by starszy nie poszedł do więzienia za jakiś zarzut jaki wymyśliłby Stan.
Niedługo później wracają, i w drodze do domu Harry przeprasza za swoje zachowanie i obiecuje zabrać Louisa gdziekolwiek ten chce, jako przeprosiny. Louis jedynie gapi się na niego po tym i zastanawia się nad sposobami, jak może zaimponować Harry'emu. Wie, że nie musi tego robić, ale naprawdę chce. Nie chce być już widzianym jako osiemnastoletni dzieciak. Pragnie, żeby Harry wiedział, że potrafi być niegrzeczny tak jak ich reszta i że jest na tyle godny zaufania by przechowywać jego tajemnice.
Kiedy są w domu, Louis bierze Liama na bok i informuje go, że chce jakoś zaimponować mężczyźnie i że chce być bardziej wprowadzony w ich życie, ponieważ jest gotowy. Liam błaga go, żeby zmienił zdanie i odszedł póki jeszcze może, ale Louis jedynie kręci głową, ponieważ już nie należy do pola golfowego.
Teraz należy do Harry'ego i to jest jego nowe życie, i po dłuższym czasie przekonywania, Liam zgodził się pomóc Louisowi przełamać ściany starszego; ostrzegając go, że jak zobaczy co jest pod spodem nie będzie odwrotu. Louisowi zaskakująco to nie przeszkadza.
∞
Harry jest bardzo nieszczęśliwy, ponieważ tuż po wróceniu do domu z pola golfowego Liam i Louis odeszli bez mówienia gdzie idą. Nie było ich od prawie dwóch godzin i wciąż zero odzewu. Zrzędzi przez jeszcze kilka minut i to wtedy dwójka wchodzi do mieszkania, wykopując z niego Harry'ego bez właściwego ostrzeżenia czy wyjaśnienia.
Mężczyzna teraz jest z powrotem wpuszczony do mieszkania i już ma gotowy wywód na końcu języka, ale od razu ucicha kiedy otwiera drzwi do swojej sypialni. Krew spływa do jego kutasa, co sprawia że staje się trochę zamroczony.
Nie wierzy we własne oczy. Ma nadzieję, że nie śni ponieważ jeśli tak to nie chce się nigdy więcej obudzić. Na łóżku leży Louis, który ma na sobie wąskie bawełniane bokserki, pasujące do szelek i szarego krawata. Jest ubrany jak niegrzeczny uczeń i na całym jego ciele widnieje oliwka, sprawiając, że lśni, a lubrykant i kondomy leżą obok niego na łóżku.
Louis wygląda jakby się denerwował, jakby czekał aż Harry coś powie, lub wykona pierwszy ruch, ale mężczyzna jest zamrożony. Miał w swoim życiu tyle kochanków, że nawet nie wiedziałby gdzie zacząć, ale widzenie takiego Louisa? To jest coś co Harry chce zapamiętać do końca swojego życia. Louis sprawia że czuje, sprawia, że pragnie i chce.
- Lou... - krztusi się na swoim oddechu po zobaczeniu jak twardy jest Louis i jak się denerwuje. Ta niewinność jest tak widoczna, że Harry może jedynie jęknąć i chwycić swojego własnego twardego penisa przez dżinsy.
- Harry chodź tutaj – Louis kiwa na niego delikatnie, przygryzając swoją dolną wargę i obserwuje jak Harry przyczaja się drętwo w jego stronę. Zatrzymuje się u nóg łóżka, pomiędzy udami chłopaka, i po prostu wpatruje się w niego; zielone oczy spotykają te niebieskie. - Harry, wiem że dopiero się poznaliśmy i tak dalej, ale pragnę ci udowodnić że chcę tu być dla ciebie bez względu na wszystko. - zaczyna wyjaśniać drżącym głosem – Dla mnie, udowodnienie tego znaczy oddanie ci się kompletnie. Podobasz mi się, i podoba mi się to kim z tobą jestem. Podoba mi się to jak już się zmieniam, jak się staram i odnajduje siebie. - przestaje mówić na chwilę. - Nawet jeśli nie zadziałamy, wiem, że nie będę tego żałował, ponieważ kocham to jak sprawiasz, że się czuje i to jest dla mnie ważne. Wiem, że nazywasz mnie swoim wyjątkowym chłopcem, więc chciałem przebrać się za chłopczyka ze szkoły i to wszystko co udało mi się znaleźć. Jeśli jesteś gotowy mi się poddać Harry, to weź mnie proszę. Wiem, że nie jestem tak doświadczony jak inni w twojej przeszłości, ale mogę się nauczyć i ... - zostaje przerwany przez usta miażdżące te jego.
Pocałunek jest brutalny, zęby się zderzają, języki owijają wokół siebie; wargi są gryzione i żaden z nich nie może oddychać.
- Lou, chcę cię całego, i chcę podzielić się z tobą większą częścią mnie jeśli jesteś gotowy. Też podobasz mi się taki jaki jesteś, ponieważ zawsze będziesz moim specjalnych chłopcem, moją prywatną kolekcją czegoś rzadkiego i czystego. Teraz jesteś mój Louisie Tomlinsonie. - Sposób w jaki to mówi, pozwala Louisowi zrozumieć że to oznacza wieczność. Dokładnie tak jak Liam go ostrzegał, ponieważ kiedy raz zostaniesz wessany w ciemność, nie ma odwrotu.
- Więc weź mnie – kończy i mentalnie przeklina się za brzmienie tak kurewsko ckliwie, ale Harry się nie waha; ani raczej mu to nie przeszkadza, i natychmiast zdejmuje swoją koszulkę.
Całuje Louisa mocno zsuwając szelki z ramion mniejszego mężczyzny, po czym przykłada wargi do każdego sutka, na zmianę ssąc i pocierając każdy póki młodszy nie jest jęczącym bałaganem.
W końcu litując się nad nim, Harry rozbiera Louisa do naga, poświęcając minutę na obserwowanie i podziwianie małego smukłego ciała, nad którym wisi. Dla Harry'ego drugą ulubioną częścią ciała Louisa jest jego brzuszek; trochę większy na dole i tak cholernie uroczy, że nie może się powstrzymać od pocałowania i potarcia go delikatnie.
Louis skomle i rozkracza bardziej nogi. Harry pochłania widok chłopca i nie może powstrzymać się od jęknięcia na obsceniczny widok zarumienionego Louisa z bolącym kutasem i różową dziurką. Harry musi go posmakować, po prostu musi, więc po przygryzieniu wewnętrznej części ud chłopaka, liże pasek od bazy po czubek jego penisa.
Głowa Louisa jest lekko uniesiona, więc może widzieć co Harry robi, ale i tak zmusza swoje oczy do zamknięcia się po zobaczeniu jak mężczyzna bierze jego kutasa do swoich ust, zasysając policzki w trakcie. To za dużo, różowe wargi Harry'ego są rozciągnięte wokół jego penisa i Louis zaraz dojdzie ponieważ te głupie zielone oczy wpatrują się w jego niebieskie i te duże dłonie ściskają jego uda, tyłek, jądra i kurwa....
- Harry nie chce jeszcze dochodzić, chcę cię we mnie proszę... - Louis błaga i Harry przestaje siorbać jego kutasa i puszcza go, z mlaszczących odgłosem, po czym przystępuje do zdjęcia swoich własnych dżinsów i bielizny za jednym pociągnięciem.
Louis kocha kutasa Harry'ego. Jest idealnej długości, szerokości i wygląda cudownie. Mężczyzna unosi lekko nogi szatyna i rozkracza je szeroko, pozwalając mu przyciągnąć je bliżej do swojej piersi. Musi zwalczyć każdy instynkt który mówi mu by popchnąć go na brzuch i zerżnąć ten idealny tyłek, ale Louis na to nie zasługuje.
Więc Harry nie będzie się spieszył. Chwyta truskawkowy lubrykant, pokrywa nim swoje dwa pierwsze palce, a potem całuje delikatnie uda Louisa, przed włożeniem jednego palca do środka. Chłopak napina się, tak jak się tego spodziewano, ale wyraźnie się rozluźnia po tym jak Harry zaczyna pocierać jego kutasa i całować niechlujnie jego opuchnięte wargi.
Zanim Harry może uzyskać dobre tempo jednym palcem, Louis już pragnie więcej, napierając ciałem na niego.
- Kurwa, Lou, czy ty pieprzysz się na moim palcu? - pyta, jego głos jest bardziej chrapliwy niż zwykle. Louis kocha jego brzmienie. - Chciałbyś kolejny? - dodaje między pocałunkami i chłopak kiwa głową przy jego ustach, poświęcając moment, by złapać w dłonie jego loki, ciągnąc za nie delikatnie, kiedy kolejny palec zostaje dodany. Pieczenie jest przyjemne jak brunet je krzyżuje i kiedy znajduje jego prostatę, Louis jest pewny, ze umrze z nadmiaru przyjemności.
- Jestem gotowy – wydusza, potrzebując poczuć Harry'ego w sobie i będąc gotowym oddać się mężczyźnie, wiedząc, że on się nim zaopiekuje.
Więc Harry robi dokładnie to. Rozrywa opakowanie prezerwatywy zębami i zakłada ją na siebie, pokrywając się dodatkową porcją lubrykantu, przed ponownym nachyleniem się nad Louisem. Upewnia się by pochylić głowę, kładzie obie dłonie obok głowy szatyna, i całuje jego opuchnięte wargi mocno i niechlujnie, pozwalając ślinie żyć własnym życiem, jak czubek jego kutasa zaczyna wślizgiwać się do środka.
Louis natychmiast się napina i wbija paznokcie w plecy Harry'ego, który sapie przez nagły ból, ale nie mniej jednak przyjmuje to. Pociera kutasa Louisa, dalej go całuje, jednocześnie mówiąc mu by się zrelaksował i oddychał.Kiedy młodszy zaczyna się rozluźniać Harry jest wstanie pchnąć więcej swojego penisa do środka, pozwalając chłopakowi się do niego przyzwyczaić, przed wsunięciem się do połowy. On naprawdę chciałby wbić się do końca, ale to jest pierwszy raz Louisa i prawdopodobieństwo że coś mu się stanie lub zacznie krwawić jest już i tak zbyt wysokie; Harry chce być delikatny ze swoim chłopcem i zrobić to właściwie.
Louis nigdy w życiu nie czuł się bardziej pełny. Czuje to wstępne pieczenie, ale również czuje się kompletny od środka. To naprawdę przytłaczające uczucie. Dźga w swój brzuch, by zobaczyć czy rzeczywiście może poczuć penisa Harry'ego w sobie i starszy mężczyzna śmieje się co wysyła wibracje przez całe ciało Louisa; co jeszcze bardziej potęguje przyjemność.
Harry nie jest pewny czy znalazł prostatę Louisa czy chłopak jest po prostu taki wokalny, ale zdecydowanie podobają mu się dźwięki jakie on wydaje. On nawet nie próbuje spotkać pchnięć Harry'ego ani nic, nie ma pojęcia co robi, ale mimo wszystko świetnie się bawi. Harry dobrze się nim opiekuje i dotyka go wszędzie, jak jego kutas powoli wchodzi i opuszcza dziurkę Louisa.
Mężczyzna wyrzuca miednicę w przód i w tył w miłym, stałym rytmie. Robi biodrami małe kółeczka, zostawiając wewnątrz Louisa tylko czubek, przed ponownym wśliźnięciem się do połowy. Jęczy kiedy chłopak zaciska się wokół jego penisa i przyspiesza swoje pchnięcia, jak paznokcie wbijają się w jego plecy a pięty w jego tyłek.
- Kurwa Lou, nadal jesteś tak kurewsko ciasny i taki ciepły. - Harry chwali. - Jesteś idealny. Piękny i idealny. - Pochyla się bo jeszcze raz polizać sutek Louisa i jęczy kiedy jego włosy zostają pociągnięte. Unosi nogi chłopaka i zarzuca je sobie na ramiona, by uzyskać lepszy kąt.
- Haz... szybciej proszę, chcę dojść. - Szatyn wypuszcza i Harry jęczy w jego szyje po usłyszeniu przezwiska. Więc zobowiązuje się do żądania i pcha szybciej, sprawiając, że oczy Louisa wywracają się do tyłu jego głowy, i słyszą dźwięki zagłówka uderzającego repetytywnie o ścianę. - Chcę dojść, dotknij mnie... - błaga rozpaczliwie i Harry chwyta jego kutasa, głaszcząc go mocniej i szybciej póki Louis nie drży; jego ciało unosi się z łóżka a tyłek zaciska się wokół penisa Harry'ego, jak dochodzi mocno na oba ich ciała.
- Kurwa... kurwa... Lou – Harry ledwie wydusza, dając ostatnie pchnięcie, które kompletnie wypełnia prezerwatywę. Obaj dyszą ciężko i są zarumienieni, wzajemnie myśląc, że ten drugi jest piękniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Harry w końcu zdobywa siłę by wysunąć się z Louisa, wyrzucając od razu kondoma do kosza.
Owija ramiona wokół chłopca ochronnie szepcząc czułe słówka do jego ucha.
- Następnym razem chcę, żebyś wypełnił mnie, zamiast kondoma... - Louis mówi w pierś Harry'ego, po czym mamrocze coś, by pierwej zrobić testy.
- Cholera Lou... tak... kurwa tak. - Harry szepcze, całując brutalnie jego wargi i Louis jest stu procentowo zadowolony z decyzji jaką podjął o oddaniu swojego dziewictwa Harry'emu. Jest szczęśliwy tak jak jest, czyli owinięty jego ramionami.
___
* ni chuja nie mam pojęcia czy to o to chodzi w double-eagle i hole in one. Takie odpowiedniki i tłumaczenia tych fraz znalazłam w internecie, lecz nie mam żadnego pojęcia o golfie, więc nie wiem na ile są one adekwatne
His voice was rough, filled with the sleep he was awakening from. My attempt to sneak away was cut and I was going to have to endure the awkward conversation of why I was leaving. He stared at the ball of clothes cradled into my arms, body still spread out onto the mess of white sheets.
“I was jus…Uhm.” It wasn’t in my nature to lie, let alone at the benefits of my own. His chestnut brown eyes were fixed onto me, awaiting for an answer, and one with substantial reasoning at that.
“I was gonna go ho—” I was cut off by the sharp suck of his teeth. He rolled onto his back and threw his legs over the edge of the bed before standing to his feet. Michael towered, height was one of the characteristics of being an archangel, though it was quite embarrassing for me when I get picked up like a crying infant.
“Don't pull that home crap with me. You're sneaking now, Nauh? Now you're bullshiting me. You said that the last time and disappeared for months.”. It wasn’t completely a fallacy, the last time I found myself in matters that were to be taken care of, leaving little to no time for Michael. Yet, there was discussion of this before of why we needed space, one of the important being that if anyone of our family were to find out, death would be a result. Michael just seemed to have selective hearing and a suicide wish, I assume.
The weak sense of security flowed both ways in the loosely defined relationship, so I was not surprised by his question, however I was taken back that he would just blatantly ask me. “Why are you doing this? We do this all the time. You know the limitations. You know them, Michael," I countered, hopeful that he’d catch the message and fall back from this unneeded argument.
"Because, Nauh..." he sighed and moved over to me, influencing a pit of butterflies in my stomach whenever he got near to me. As he pulled into an embrace, I tightened my arms on my clothes and his expression grew hard, but his eyes read a more hurt tale. He didn't finish his statement as though I knew what he was about to say. It was hard to remember that archangels had a sensitivity to emotions, they felt deeper and harder than any creature I’ve encountered, and that to me was dangerous.
“Michael, I have to go… I just need to be sure. I don’t want us to get in any trouble,” I assured. His countenance remained unaltered, yet he released his grip and I continued, “ This isn’t a forever thing.”
And on that note, I exited his apartment. Relishing on it, I was harsh, but sometimes I had to be that way to snap him from this fantasy world he lived in. The reality of things are that what we had was unethical as it is and dwelling in hopes for a future was just naive. We both had bigger things to worry about.
After doing the awkward task of getting dressed in my car, I pulled off and headed to the shop. Lucifer had given us refuge and an identity to maintain at the tattoo shop in the middle of the city. Like the elder generations of packs, we all had a sub task to be blend into the common skirts of society. We were given a tattoo shop, as well as a nightclub that Aiden supervised. It was simple, well for me it was, get up, go to work, and at night, hunt.
I arrived at the shop and Aiden was standing out front, dressed in all black with a joint resting on her ear that seemed to aid in her cool girl look. She held the blunt between her lips, inhaling with ease and exhaling the dense cloud through her nostrils, a bold gesture on the heavily populated streets.
"Hey Aiden. Shane in?" I questioned walking up to the front door of the tattoo shop.
For a moment, she took the blunt from her lips and held between her fingers, blowing the smoke in my direction, "Nope, her and Penelope went to get our dinner. It's been slow so you didn't miss out on shit. Lucifer called and he wants 5 souls by next week though. You and me will be making the run."
Though I'd rather be cooped up in bed for the rest of the week, I wouldn't dare miss out on a mission. I gave her a nod of acknowledgement and walked into the shop.
One rule in the world of honest lycanthropy: do what he tells you, and do it right. There was no alternative way of following directions no matter how nefarious or bizarre. I, of course, seemed to be the only one in this pack of fuckfaces to understand this basic concept. I’m the only one who enjoyed life and wanted to continue living. Yet, time after time, I'm the one saving their asses and catching the wind of wrath when they decide to take matters into their own hands.
Especially Penelope's ass.
Since the beginning of her reign as a wolf, she's caused nothing but mischief on purgatory, and hell as well. A long and healthy stroke of ego that one had. To think I changed and abetted her in the reach of her potential, to only get paid in torturous nights because she couldn't follow simple rules. Continuously she abused her gift for nothing but worse. Bodies left careless out in the woods, some victim to her hunger, others victim to her pleasure. I was there to clean up her mess and of course she'd show little sympathy, flutter those pretty lashes, and repeat the cycle.
We, the werewolves, and specifically my pack, have one job given to us, and that's collect the souls from purgatory and send them to hell. Purgatory being the nowhere and the nothingness between hell and heaven, or to many and more simpler minds, Earth. Lucifer values purgatory for it's supply of souls and recruits. When I was a child he explained the importance of the humans and their inner beings, the power they held inside was grand and more than anything I've ever known about.
The pack and I were chosen through a line of generations that trailed back into the beginning of time. When Lucifer had fallen, he wanted vengeance, warriors that sought nothing but the fall of the one that banished him for eternity and rise of their sullen king. So, he made beasts, stronger and more baneful than the soldiers of heaven. or as the humans refer to us as, werewolves. Our ancestors hailed in Africa as rich and powerful beings, Kings and Queens that knew the feeling of domination and survival. Of course, only those that knew of their gift were themselves and those they chose to confide in.
We are the sixth generation. Werewolves live for hundreds of years if done right. Many have died by the hands of nature, the archangels, and Lucifer himself. There was always work to be done so long as the humans roamed in purgatory, but there is no faith that there is no end to the lives of the supernatural.
So I kept it reclusive and made sure everyone kept themselves exclusive. The less, the better when it came to pack life. Shane and Nauh were the most mysterious pair of wolves I've ever met, which also meant they were obedient, and stuck to their job. Penelope, complete fucking opposite. The task of pulling my own teeth seemed simpler than handling that delinquent.
When Nauh showed up for work that day, I was relieved to see his face almost. He disappeared for days at a time and though it is my job to keep track of the pack, I assumed he was just exploring the playing field. There was nothing wrong with Wolves dwelling in the pleasures of humans, so long it doesn't interfere with Lucifer's plan ahead.
I finished the joint in 20 minutes tops and threw the bit left in the nearest trash. Walking into the shop, the constant buzzing sound of needle against flesh rung in my ears and I smiled with satisfaction. The tattoo shop was my priority. I considered it home in both the literal and nonliteral cases. Tattooing had grown to be my passion over the past 40 years, and as cliche as it sounds, the needle has grown to become an extension of my hand.
I looked over the counter and seen Lilith bent over a client, working an outline of prayer hands into their thigh. She was the assistant to both me and Lucifer. Not necessarily pack material, but she fell into the category of a fallen angel. Her story was buried deep and whenever it was questioned, it was quickly deflected.
"Hey Lily. Doing alright?"
She gave me a small nod in response, seeming to be too invested in her work to acknowledge me fully.
Then again the insistent buzzing sound took place of sound in the shop. Nauh came out of the back room, absorbed in a heated argument. I let out a sigh, deciding to involve myself in matters that seemed more entertaining than this. Walking into the back room that Nauh just exited from, I slipped one of the pre-rolled blunts from behind my ear, deciding to intensify the glim buzz that the one before had given me.
“What the fuck…” I dragged, this waiting starting to irritate me thoroughly. It was the end of what seems to be a social at a local high school, and these kids were drunk and dumb enough to walk home as though they were immortal. They were causing commotion, asking for altercations just to chew at the person with slick comebacks and harsh words. They were walking down the long road, basically asking for me to take a bite of their throat hickey painted throats, but Shane had other plans.
She of course wanted to go with the plan. Get dinner, go home. No if ands or buts.
I remember putting on the act of believing in the theory that life could never end for me. I partied, drank, popped pills, and was a menace for my parents. Now, I only went harder. Because I was really immortal. And nobody could touch me.
I caught eyes with one of the pubescent fuckers, a young boy with dark skin and keen hazel eyes. His walk was swaggered and long, it had to be the liquor. It was obvious that he was oozing with confidence from the way he boldly shot a crooked, yet charming smile at me. I laughed to myself and looked over at Shane, hoping to taunt the pitifully entertainer, but like always, she had her mind set on ignoring my friendly advances onto her.
Shane was one of the ones I liked the most in the pack, she seemed to know her priorities and didn’t mix her business with pleasure, but she had a tendency to be a bit dry. It was almost impossible to crack a smile onto this one’s face no matter how inappropriate my jokes are.
“Can we have one of them?” I watched how they laughed, falling over each other with haunting smiles.
Shane sighed softly, pushing from off the hood of the car, leaving my question unanswered.
“Shane, talk to me. I’m gonna have to start getting desperate,” I cooed, stepping into her personal space, my red stiletto nails grazing down her bare arm. She tightened her jaw and snatched from my touch, almost disgusted by my affection. I wasn’t surprised, she had this whole ‘don’t fuck with me’ vibe down to the tip.
“Ugh! You’re such a fucking bore.” I pushed past her, walking into the woods behind her. The trees were gigantic compared to my petite physique, the woods made me feel small and powerful all at once. Aiden told me many tales of wolves and the forests, how there was a bit of connection between us.
As I slid my nails against the ragged edge of a tree, the sounds of meddling teens grasped my attention once again, this time from another direction. They were in the center of the forest, probably crossing to reach their friends near the lone streak of asphalt that lead to the city. On the other side, about three miles out, there was the rival town. It made me wonder if they walked over here voluntarily as if there wasn’t access to such thing as a fucking vehicle. Children.
A more prominent thought dawned on me, like how it was a whole meal laid out to be eaten. It was the perfect timing and they were as vulnerable and frightened as they should be. I’ve always assumed that humans taste better when they are cowering under you.
Right when I was about to take off, Shane cleared her throat, staring at me with those round and brooding eyes. It was if she was reading my mind in that moment.
I rolled my eyes and placed my hands on my hips, whispering with fierce intention, “I’m fucking hungry, Shane! I’m tired of waiting for you. If I’m hungry, I’m gonna eat okay?”
“They are innoce-”
Throwing my hands up, I cut her off before she could even finish that vile sentence, “Don’t you even go there. You know that’s bullshit. You know it.”
“Penelope.”
We stared at each other, battling each others dominance. Shane looked like she could kill me, but honestly I would let her if it meant she would have her hands around my throat. So I cracked first, pouting in defeat, “How come in order to get you to talk to me I have to be five seconds from killing someone?”
She chuckled under her breath and nodded her head in the direction of the car, “Come on, he’s almost here anyways.”
With that piece of fresh advice, I followed her to the car. “Who’s coming?”
“Emmett.”
I furrowed my eyebrows, confused being that she said it as if I should know who Emmett was. I remained quiet however, not really interested in who this was.
When we touched the road again, shrieks and screams sounded off not too far down the road. We both turned our heads towards the eruption and Shane took off before I could register the situation in itself.
We charged in our long strides, making it in short time to the gas station just a mile down.
Under the dim lights, of the gas stations, bodies of the teens that passed before were scattered across the ground. Beaten like old packs of cigarettes. There was a mix of iron and oil in the chilled air. The scene was vile, even in my experience as a man-eating beast.The inside of the gas station was trashed and there was a number of them in there as well. Ribs were split and guts laid onto the sandy gravel. Some of the bodies had blood running from their eyes, others had them burnt from their skull.
Shane took cautious steps towards the entrance, scouting through the bodies for a living presence. Her expression read a frustration I’ve never seen before. She seemed confused, unable to pinpoint why and how this could slip past our fingers.
I just stood near the road, unable to find the courage to step forward and approach any of the bodies. In the most simplest definition, it was a massacre. There was no thought put into this act, only a vehemence I could never see myself touching.
Shane looked up at me, standing in the pool of blood leaking from the skull of the boy I’ve seen before, “This... was the work of an archangel.”
