do you know of some fics where louis is innocent and stuff and harry is really protective?
Enjoy:
A Summer of Us by LouisandHarryandLove:
Summary: Louis couldn’t help that he was basically a bundle of nerves all the time. He had too many thoughts and too many worries, but too few friends to share them with.
So when Louis’ mom told him he could invite a friend to the beach house his family was renting for the summer, he couldn’t help but panic.
But this year was different. This year he knew exactly who he wanted to invite, if he could just get up the nerve to ask the pretty curly haired boy who had been so nice to him for the past four months.
Little does Louis know, he’s in for one of the best and most transformative summers of his life.
Word count: 47,809
As Cold as a Whisper by panda_bear21:
Summary: A fairy tale au where people in Louis’ village are disappearing and Louis is married off to uphold a centuries long agreement.
Word count: 48,063
I’ll Carry You by larrystylinson92:
Summary: Tumblr prompt: can you please write one where louis is so innocent and sweet and harrys his bad boy boyfriend and hes mean to everyone except louis he’s harry’s little angel but harry doesn’t go to his school so one day he goes to pick louis up and he see’s someone messing with louis and he goes crazy but i want it to be fluffy at the end or throughout the whole thing.
Word count: 2,180
Breathe Me by eternalxrry:
Summary: Omega Louis thinks he’s worthless, after being told thousands of times a day, he finally starts to believe the bullies. But no one is there to protect him, until Harry and his pack move to Louis’ hometown. Will Harry protect Louis? Or is it all too good to be true.
Word count: 69,781
Little Cub by aace1234:
Summary: Harry is head of the underground, he’s ruthless, possessive, feared and powerful.
Louis is a student, his dad works for Harry but Louis has no idea about the underground world.
What happens when Louis Dad causes trouble and Harry kidnaps Louis for revenge.
Word count: 68,809
Hold you when you sleep by hazbanglou:
Summary: The thing is, their anniversary is coming up and Louis doesn’t have anything to give to Harry. Harry would think it okay but for Louis it’s not okay, never ever okay. He and Harry have been dating for almost three years and Louis hasn’t ever given Harry a present.
Word count: 7,831
You Help Me Remember by 5ft9:
Summary: or the one where louis forgets everything except for when he’s with harry
Upon request, here is a rec list of innocent Louis fics. If you enjoy our rec lists, please be sure to like and reblog the post to help spread the word. Happy reading!
Note: This rec list has been updated as of May 2023! Newly added fics are marked with a 🍑.
1) Sweet Little Virgin | Explicit | 2034 words | 🍑
Harry and Louis are roommates and have been for years. Harry didn't know Louis was a virgin, until now.
2) Nobunny Like You | General Audiences | 5576 words | 🍑
Louis Tomlinson is a bunny hybrid. Louis Tomlinson is in love with Harry Styles.
Harry Styles is a human. He is also, clueless.
3) Infinitely All For Me | Explicit | 10630 words
The Alpha Louis' been betrothed to since he was 14 has finally come of age and Louis' been delivered to his home.
4) Call If You Need Me | Explicit | 10770 words | 🍑
If anyone asks later on, Louis plans to tell them that it’s all Niall’s fault.
5) Obsessive Love | Explicit | 11325 words | 🍑
"Are you scared, Kitten?" Harry's hold on him was harsh, keeping him locked close.
Louis looked him in the eye, "Would it be foolish if I said that you don't scare me?"
"Extremely foolish," Harry bit his earlobe to the point that it hurt, before sucking it gently and kissing down his neck.
"Well then, I'll happily be a fool. You don't scare me, Styles."
6) I'll Save You Right Back | Explicit | 12320 words | 🍑
Louis suffers from the demons of his past, they haunt him and make him have a breakdown every now and then, but Harry is there to save him, always.
7) New Places, New Possibilities | Explicit | 12568 words
Harry has always longed for Louis from afar, never sure exactly what Louis wanted, or if they could even have what they wanted. Even though Louis would sneak into Harry's bed every chance he could, they'd never gone further than cuddles and innocent kisses. But when the boys are finally away from home on their first visit to LA, things finally begin to change.
8) Keep It Sweet In Your Memory | Explicit | 17039 words | 🍑
‘How’d it go?’ Harry pushes them into Niall’s room and shuts the door behind him, so Georgia doesn’t overhear.
'It was good. We just caught up, mostly… I may have done something a little stupid, though.’
And Niall’s eyebrows are in his hairline at that.
'I mean. Okay, so I invited Louis out on Saturday.’
'Saturday? Your–’
'Yes, my bachelor party…’ and then Harry has to explain himself, 'I just felt guilty. I think. He was like. Telling me he wanted to hook up.’
'He WHAT!?’
'No. I mean, not with me. Like. He wants to go out and meet people.’
'He’ll hate that. He’s too much of a romantic.’
'Yeah, well. Whatever his name was messed him up a little, it would seem.’
9) Colder Weather | Mature | 19103 words | 🍑
When Harry comes around, it’s the coldest time of year. Louis, for once, just wants Harry to take him away from colder weather.
10) Thrown To The Wolves | Explicit | 21681 words | 🍑
Louis is a human living in the Styles' wolf pack who can't stop getting into trouble, and Harry is the soon-to-be alpha who thinks keeping Louis at arm's length is the safest option.
11) Force of Nature | Mature | 25672 words
Louis is a shy, young musician who doesn't want to go to Harvard. Harry is a confident, second year athlete who likes to have a good time.
When their paths cross while their families are vacationing at the same lake resort, what begins as a summer of fun becomes a defining journey that might just change everything.
12) Tarnished But So Grand | Explicit | 29370 words | 🍑
Prompt 51: An omegaverse AU inspired by Bridgerton with Louis as Daphne and Harry as the Duke of Hastings
13) Call Me By Your Name And I’ll Be Yours Forever | Explicit | 33005 words | 🍑
When the universe wants to let you meet the one person created for you, it'll happen. No matter the time no matter the consequences you will meet your soulmate when the stars and planets and galaxies collide.
14) Mark My Word (We Gon’ Be Alright) | Explicit | 35524 words
"He’s always known that there would come a time when Harry would bond with some beautiful, quiet omega, and they would have lots of curly-haired pups and live happily ever after.
Knowing it and living it are two very different things, though. Watching the object of your affection desperately search for a mate and completely disregard you as an option is all sorts of painful, but it is what it is, and Louis is just going to have to learn to live with that."
15) Stole My Heart | Mature | 51344 words | 🍑
Louis doesn't want much. A warm bed, and people who care about him.
Harry has everything he needs, despite his mother insisting he needs a mate. Money, status, and any omega he wants, why lock his heart down.
Until Louis comes along, and steals it.
16) Little Wolf | Not Rated | 63811 words | 🍑
Louis is an 18 year old omega who is three years overdue for his heat. He lives with his three overprotective Alpha brothers and their mates, who raised him after their parents died.
Harry Styles and Scott Wolf are two famous Alphas who meet Louis by chance.
They connect as soon as they see each other, however they cant confirm Louis is their soulmate until he has his heat. Is Louis really their mate and what secrets is Louis hiding.
17) Quite On The Contrary | Explicit | 63818 words | 🍑
Neighbors x High School AU where it all started with Harry moving next door to the Tomlinsons, a balcony break in, mixed feelings, a poorly thought-out initiation, several missing sweaters and a lot of non-platonic activities.
18) Electing Strange Perfections | Explicit | 84757 words
Back for the summer from university, 19-year-old Louis is faced with a massive problem: their new gardener is quite possibly the most gorgeous man he's ever met. Over the course of the summer, Louis and a 25-year-old Harry will learn that love can be found where you least expect it.
19) Dominus. | Explicit | 107885 words
Note: This fic has been deleted, but we have a PDF linked above.
Harry is of a superior species, rare and genetically untameable. He meets his missing piece in the form of Louis and they begin to share a life that came to them too soon.
20) Baby Heaven's In Your Eyes | Explicit | 120925 words
They couldn’t be more different if they tried. Louis Tomlinson is 17 years old and in his last year of the most prestigious private school in Doncaster. Everyone who attends his school knows him thanks to his incredibly rich family, sassy attitude and gorgeous girlfriend, Eleanor Calder. If there’s one thing that completely annoys him, it’s that there is a poor community college right across the street.
Harry Styles is 19 years old, and (once again) in his last year of college. He goes to community college in Doncaster. He never shows up to classes and if he actually bothers to, he’s either high or drunk; sometimes both. His skin is littered with tattoos and if there’s one thing he absolutely hates, it’s the snobby students attending the private school right across from his.
21) Collision | Not Rated | 226294 words | 🍑
Mythology/Fairytale!AU in which Louis is a dainty fairy with a temper who wants to be intimidating and Harry hurts people. Naturally, they hate each other.
22) Queen Of Arizella | Mature | 277919 words | 🍑
Stealing from Royalty is punishable by death.
Louis starts over, doing his best to keep his hands at his sides, but he is hungry and he tries stealing from the wrong royal.
Harry is King of Arizella, he needs a queen and who better than an omega on the run from death? Louis will learn to become the perfect queen - the perfect fake queen, but only for a few months.
A fake lover, a fake queen, but a real bond.
Check out our other fic rec lists by category here and by title here.
Opis: Niewinny, bogaty i chroniony Louis Tomlinson przyjeżdża do Londynu po nowe życie i w nadziei na przygodę, ale zamiast poznaje lokalnego badboya Harry'ego Stylesa. Louis nie miał pojęcia kim Harry naprawdę był albo co jest w stanie zrobić, ale gdy w końcu dowiaduje się, ze jego anioł nie jest w ogóle aniołem jest już trochę za późno, ponieważ Louis już poległ. Ale czy ciemność Harry'ego pochłonie go kompletnie? Bazowane na filmie z youtube Dark.
Od tłumaczki: Ja to mam tempo.
- Lou czemu dokładnie unikasz Stana? - Głos Harry'ego rozbrzmiewa w jego uszach - Myślałem, że chciałeś wrócić na trochę do swojego mieszkania, podczas gdy ja z Zaynem zajęlibyśmy się wieczorem paroma sprawami.
Louis ignoruje pytanie Harry'ego, kładąc ogromne torby ze swoich ramion na podłogę w sypialni.
Harry i Louis wrócili właśnie z zakupów, i Louis naprawdę chce dać prezenty chłopakom. To jest jego pewna cecha; sprawianie innym przyjemności sprawia mu przyjemność. Kolejną cechą jest fakt, że nie lubi jak się z nim cacka, co jest powodem czemu ignoruje Stana, ale jest to trudne, kiedy Harry ciągle o nim wspomina,
Louis nie jest głupi, może czasem naiwny - ale nie głupi. Wie, że Harry próbuje się go na jakiś czas pozbyć, z jakiegoś tam powodu. Jednakże, nie pójdzie sobie póki starszy wprost nie powie mu żeby to zrobił, słownie i jednoznacznie. To nie dlatego, że chce być irytujący, ale po prostu chce żeby starszy wiedział, że nie musi się z nim cackać lub ukrywać coś przed nim ze strachu.
Choć jednak, Louis naprawdę chce rozdać swoje prezenty. A przez to niecierpliwe spojrzenie, które zobaczył na twarzy Nialla, kiedy przechodził obok kanapy, wygląda na to że chłopak też jest gotowy na swój prezent.
- Ponieważ Harry, nie mam ochoty zajmować się Stanem w tym momencie, czuję się jakbym znowu żył z moimi rodzicami. - Louis szybko przerywa, zgarniając swoje rzeczy. - Przyjechałem do Londynu, bym mógł doświadczyć życia, popełniać błędy, żałować rzeczy i dowiedzieć się kim jestem, kiedy nie muszę być Louisem Tomlinsonem. A jeśli wrócę do mieszkania, to Stan nie pozwoli mi z niego znowu wyjść. - wypuszcza powietrze. - W sumie to znając go, prawdopodobnie przywiązałby mnie do łóżka.
- No nie wiem Louis; Nie sądzę, że to dobry argument na nie spotkanie się ze swoim kumplem. - Harry przypiera go do ściany by się podrażnić – Chyba nie zdajesz sobie sprawy jak gorąca jest myśl o tobie przywiązanym do łóżka – szczególnie mojego łóżka. Ale tak czy inaczej. Stanowczo uważam, że spotkanie z przyjacielem dobrze ci zrobi, będzie wiedział, że nie masz zamiaru po prostu porzucić go dla pierwszego typa jakiego poznasz. - Harry kontynuuje ale Louis go ignoruje. - Zresztą, sam to powiedziałeś, potrzebujesz więcej ubrań oraz wiedz, że nie będziesz mógł ze mną codziennie wychodzić. To biznes.
Harry kończy mówić i opiera czoło o to Louisa, po prostu pozwalając im wzajemnie siebie wdychać. To trochę przytłaczające dla Louisa, jeśli ma być ze sobą szczery. Wie tyle co nic o drugim chłopaku, ale jest w nim coś takiego, co sprawia, że Louis chce zbadać każdy cal jego istoty. To wciąż nie powstrzymuje go od nabijania się z Harry'ego. Odsuwa się od niego z chłopięcym śmiechem.
- Obaj wiemy, że mogę zwyczajnie nosić twoje ubrania, lub nie nosić ich w ogóle. - Obniża swój głos, by podrażnić Harry'ego. Starszy łapie przynętę natychmiastowo i pozwala swoim oczom wędrować po młodszym ciele. Louis tak naprawdę nigdy w życiu nie flirtował, ale drażnienie Harry'ego jest zbyt łatwe.
- Kto by powiedział, że taka rumieniąca się dziewica może być takim złośliwcem? - Harry jest błogo zaskoczony - Ale spokojnie, będę miał cie nagiego i to bardzo szybko, po prostu; po prostu później. Ten biznes nie jest czymś co mogę sobie po prostu odpuścić. Muszę być bardzo uważny, bo jak nie to mogą odbić się na tym poważne skutki. Nie bądź zły. - Harry nie jest nawet pewny, czemu dodał tę ostatnią część, wie że po prostu ten chłopiec przed nim wygląda tak młodo, taki czysto, taki nieskażony surowością rzeczywistości.
Chłopak przed nim wygląda tak ochoczo, wygląda jak coś czego Harry nie widział od bardzo dawna, i starszy chłopak stwierdza, że nie chce by Louis znikał z jego życia w najbliższym czasie. Więc spogląda jeszcze raz na tą twarz, przed sobą – twarz odrzuconego szczeniaczka; i pochyla się po pocałunek tylko po to by Louis odsunął się w ostatnim momencie.
Harry przez chwilę jest zszokowany, zastygły tam gdzie stoi, i wtedy Louis wykorzystuje okazje by uciec, głośno tupiąc nogami, podnosząc ostatnią torbę i biegnąc do salonu gdzie czekają chłopaki. To raczej dobrze, choć może nie, że Louis jest odwrócony plecami, bo w ten sposób przegapia całkowitą ciemność która pokrywa zielone oczy Harry'ego, nim nie wracają one do normalności. Nikt tak nie lekceważy Harry'ego.
Niall jako pierwszy wita się z Louisem. Chętnie zeskakuje na ziemie i staje u jego nóg z szeroko rozłożonymi ramionami i uśmiechem na twarzy. Jest to jednocześnie ujmujące jak i żenujące.
- Wybacz za tego Irlandczyka, minęło trochę odkąd ktoś dał mu prezent; nie wie jak się właściwie zachować. - Zayn wyjaśnia z delikatnym wyrazem twarzy.
Louis marszczy brwi na to stwierdzenie i pyta się ile dokładnie, i biedny chłopak prawie płacze kiedy dowiaduje się, że Niall nie dostał żadnego prezentu odkąd chłopaki nie zabrali go na zakupy w jego urodziny.
Louis wciąż się uczy, jest przyzwyczajony do regularnego dostawania prezentów w ciągu roku. Czasami prezenty są po prostu żeby utrzymać Louisa w ryzach, lub żeby przekonać go do zrobienia czegoś, czego nie chce. Czasami są po prostu dlatego, że jest poniedziałek i Louis chce prezent. Trochę zajmie Louisowi by odnowić jego sposób myślenia, ale to właśnie o to chodzi w jego przeprowadzce do Londynu.
- Może uda mi się to zmienić, kocham dawać prezenty. - Louis przyznaje gorliwie - To pomaga mi czuć się jakbym przyczyniał się do czegoś i to jest mój sposób na podziękowanie. Jesteście niesamowici i tacy mili dla mnie, więc Liam oto dla ciebie, a ten jest twój Zayn. - wyznaje, rozdając prezenty. Dopiero po daniu Zaynowi prezentu Louis czuje przy sobie czyjąś obecność, i skoro wciąż jest trochę zły na Harry'ego za próbowanie zmuszenia go do wyjścia dzisiaj z Stanem, Louis decyduje czynnie go ignorować.
To dziecinne i błahe, ale Louis nie potrafi się ani trochę tym przejąć.
Zayn jest zaskoczony, że Louis dał mu prezent, ale zdecydowanie go kocha. Dostał pakiet na 250 funtów w lokalnym salonie tatuażu, do którego, jak Harry go zapewnił, Zayn kocha chodzić. Niall zakochał się w swoim zestawie whiskey a Liam prawie go zadusił po założeniu swojego nowego zegarka, uznając, że nigdy go nie zdejmie chyba że pod prysznic lub do snu.
Louis szczerzy się jak jego przyjaciele, jeśli nimi są, zaczynają jednocześnie rozmawiać i mu dziękować. Cieszy się uwagą póki Harry nie kaszle w tle, uciszając tym pokój. Louis w końcu ryzykuje spojrzeniem na Harry'ego, który ma na twarzy mieszankę złości i czułości. Nos mężczyzna drga, teraz kiedy ma na sobie uwagę Louisa
- Nie lubię być ignorowanym Louis. - Harry ostrzega; głosem pozornie spokojnym, przynajmniej dla Louisa. Dopiero jak reszta się spina i unika kontaktu wzrokowego Louis zaczyna mieć dość mężczyzny przed sobą.
- A ja nie lubię być odrzucany jak dziecko Harry. - Louis odpowiada – Wiem, że musisz pracować, ale nie możesz zmusić mnie do zobaczenia Stana, lub pójścia do domu, jeśli tego nie chce. A, i nie podoba mi się, że myślisz, że możesz mówić mi co robić, jakbyś miał jakąś władzę nad moimi decyzjami, jak mój ojciec. To nie tak, że mogę do kogoś zadzwonić, skodo wciąż masz mój telefon – Krzyżuje ramiona na piersi i trzyma głowę wysoko w powietrzu pomimo jego wewnętrznej paniki. Louisowi podoba się to że Harry jest starszy i chętny go poprowadzić, tak jak powinien ojciec, ale nie pasuje mu jak ktoś kompletnie kontroluje go w taki sposób.
- Jeśli nie chcesz być traktowany jak dziecko, to się tak nie zachowuj. - Głos Harry'ego jest niski i stanowczy. - Nigdy nie powiedziałem, że jestem twoim ojcem ani nie próbuję cię kontrolować. Zwyczajnie wyjaśniłem ci wcześniej, że mam dzisiaj pracę i nie możesz pójść ze mną. Czymś czego powinieneś się o mnie nauczyć i to szybko, jest to że nie lubię czuć się jakbym był lekceważony, a kiedy tak sobie ode mnie odszedłeś po czym poświęcałeś uwagę wszystkim tylko nie mnie, to to był taki poziom braku szacunku za jaki ludzie umierali.
Louis burczy na Harry'ego i starszy gwałtownie robi krok do przodu co sprawia, że Louis robi dwa do tyłu, przez co potyka się o butelkę whiskey.
Na szczęście, Harry jest tam by go złapać zanim jego tyłek może uderzyć ziemię. To to działanie wydaje się otrząsnąć Harry'ego z jego transu. Potrząsa on głową, jego loki podskakują, i mruga kilka razy, przed ruszeniem do akcji; obklepując całe ciało Louisa, w poszukiwaniu niewidzialnych obrażeń, upewniając się że nic mu nie jest.
Louis musi przyznać że jest tym poruszony ale również uważny, jak szczeniaczek który podchodzi do swojego właściciela po zostaniu skarconym za nasikanie na dywan. Harry był inny przez pewien moment, jego krzykliwy ton był zimny i dominujący. Louis w tej chwili zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę ani trochę nie zna Harry'ego. I o co chodziło z tymi umierającymi ludźmi? Teraz rozumie czemu ludzie boją się Harry'ego, i mentalnie uderza się za nie wyjście z jego domu, tej pierwszej nocy, i za powrócenie do niego.
- Harry przestań tak wokół mnie skakać, nawet nie upadłem. - Louis wybiera zignorowanie poprzedniego komentarza Harry'ego o zabijaniu ludzi na rzecz bycia w mylnym zaprzeczeniu* (dop. tł. Jezus nienawidzę tego wyrażenia. Org. In denial. Nie da się tego sensownie przetłumaczyć. Chodzi o to że Louis woli nie wiedzieć, lub mieć mylne wyobrażenie tego co się dzieje zamiast wiedzenia całej prawdy. Zrozumiałe? Chyba tak). Zaprzeczenie jest miłe i bezpieczne i Louis nie jest gotowy żeby z niego zrezygnować. Dobrze się bawi po raz pierwszy w życiu i czuje takie rzeczy jakich nie wiedział, że kiedykolwiek będzie w stanie czuć. - A i zignoruje wszystko co powiedziałeś by dać ci twój prezent. Więc proszę, bierz. - Zresztą, Louis jest młody i trochę tępy. Ma prawo popełniać głupie błędy.
Harry chwyta torbę, nieco zaskoczony, i ignoruje komentarz Nialla: - Chciałbym móc zamknąć Hazę w taki sposób. - by otworzyć swój prezent. Ignoruje również tą chęć naskoczenia na chłopca przed sobą za bycie na tyle śmiałym, by w ten sposób zignorować jego słowa. Więc decyduje on otworzyć swój prezent i jego twarz wyraża pełną dezorientacje po wyjęciu torby pełnej piłeczek golfowych. Niall jako pierwszy zaczyna się śmiać.
- Ha! Louis próbuje ci powiedzieć, żebyś pokazał, że masz jaja, stary*, (dop.tł ang; balls = piłki jak i jądra). Niezłe. - komentuje, zabierając piłki z dłoni Harry'ego.
Harry natychmiast popycha Nialla na ziemie, nie sprawdzając, czy nic mu się nie stało
- Kupiłem je, ponieważ powiedziałeś, że masz problem ze złością a golf podobno ma pomagać z takimi rzeczami. - Louis daje mężczyźnie znać. - To powinno zapewnić ci zorganizowany i konstruktywny sposób na wyładowywanie energii i odciąganie umysłu od złości. Chciałem dać ci kije golfowe, ale to może innym razem. - mruczy, trochę zażenowany prezentem po usłyszeniu śmiechów innych.
- Jasna cholera, ile bym zapłacił za zobaczenie Harry'ego w ubraniach do golfa, rozrzucającego piłeczki po całym polu z tymi wszystkimi wstrętnymi pizdami – Zayn wtedy dołącza do śmiechu Nialla. Oni jedynie się nabijają, bez żadnej złej intencji w stronę Louisa, ale Harry nie odbiera tego jako niewinny akt.
Louis wygląda jakby miał złamane serce i to wkurwia Harry'ego więc uderza on swojego kumpla prosto w szczękę. Zaynowi udaje się wymamrotać ciche „co do jasnej cholery" nim Louis nie biegnie do sypialni Harry'ego; poszukując jakiejś formy pocieszenia.
Harry otwiera swoje drzwi od sypialni i ostrożnie wchodzi, nie będąc pewnym w jakim nastroju jest młodszy z dwójki. Louis siedzi na łóżku z złożonymi nogami, patrząc się na pościel, jak Harry siada obok niego. Starszy wciąż jest wkurzony na swoich kumpli za sprawienie, że chłopiec poczuł się źle, ale wie, że będzie musiał opanować swoją złość, jeśli nie chce przestraszyć Louisa.
- Ach Lou, twój prezent był piękny, bardzo przemyślany. - Harry szepcze delikatnym głosem, jak pociera swój nos o ten Louisa łagodnie, przed pocałowaniem jego różowych ust. Pocałunek jest dużo delikatniejszy niż te do których Harry jest przyzwyczajony, i zamiast zareagowania agresją, uspokaja swoją dominację, by Louis mógł działać w własnym tempie.
To wydaje się załatwić sprawę, ponieważ chłopak przyciska się od ust Harry'ego mocniej i jego wargi otwierają te starszego, językiem szukając wejścia. Kiedy duża dłoń zaczyna wędrować po udzie Louisa, młodszy szybko się odsuwa; pozwalając małemu i nieśmiałemu uśmiechowi spocząć na jego twarzy.
Louis nie jest gotowy zajść za daleko. Wciąż nic nie wie o Harrym poza faktem, że go do niego przyciąga, ale to wciąż nie jest wystarczające by z tą osobą się przespać się; Louis potrzebuje wiedzieć więcej. Widzicie, Louis wierzy w miłość, co jest ciężkie kiedy jest się tak wrażliwym i naiwnym jak on. Ale chłopak nie jest głupi, pod żadnym względem, ale jest nieświadomy jak prawdziwy świat działa. Wciąż wierzy w szczęśliwe bajkowe zakończenia, a co najważniejsze wciąż jest wrażliwy.
Czasami nienawidzi tego jak bardzo taki jest, bo nawet najmniejsze rzeczy go przejmują, ale jak na razie Louis nie potrafił nic z tym zrobić. Był wychowywany pod ciągłą ochroną, zamknięty w wieży swojego umysłu i teraz po raz pierwszy doświadcza wolności, ale nie chce też przesadzić i popełnić błędów. Musi zaadoptować się do wszystkiego co związane z Harrym.
- Mówię poważnie, myślę, że ten prezent był bardzo taktowny i w twoim stylu. - Harry znowu próbuje, po zrozumieniu, że cisza Louisa nie oznacza aprobaty. Ale Louis nie jest cicho bo jest zły, jest cicho, bo ma w spodniach coraz większy problem, a całowanie się z Harrym wcale nie pomaga. Ale wtedy robią to ponownie i Louis praktycznie roztapia się do pocałunku, i zanim wie co robi jego ciało, znajduje siebie wczołgującego się w górę łóżka, opierając się na łokciach, z Harrym unoszącym się nad jego ciałem.
- Kurwa Lou, naprawdę nie chcesz żebym cię zostawił? - Harry śmieje się figlarnie, wciąż nie ważąc się przerwać pocałunku który teraz przeradza się w pełną sesje obściskiwania, czego rezultatem jest Louis tracący swoją koszulkę. I to by było na tyle, jeśli chodzi o nieśpieszenie się. To jest nowe uczucie, nowy pęd. Wszystkie zmysły Louisa płoną w tym samym czasie i to jest tak jakby na nowo doświadczał swój pierwszy życiowy orgazm.
Louis chce coś powiedzieć, cokolwiek, ale jego umysł odmawia pracy, ponieważ usta Harry'ego są na jego sutkach, a dłonie na talii i to jest tak dużo. Każde spojrzenie, pocałunek, dotyk po prostu wzmaga uczucia w ciele Louisa i jego biodra unoszą się odruchowo. Chce więcej.
Oczy Harry'ego się rozszerzają i teraz twarz mężczyzny przecina diabelski uśmieszek, jak zaczyna wściekle całować szyję Louisa, używając swojej wolnej dłoni by potrzeć erekcję Louisa.
Niebieskooki nie może powstrzymać się od jęczenia pod ciałem i dotykiem Harry'ego. Nie może powstrzymać wyrzucania bioder w stronę jego dłoni, gorączkowo szukając więcej tarcia. Usta na jego szyi wydają się niepotrzebnie mokre ale jednocześnie och takie dobre i Louis nie może powstrzymać skomlenia na widok wypełnionych pożądaniem oczu Harry'ego
- Chcę cię dotknąć, cal po calu. Zbadać twoje ciało a potem zniszczyć je w najlepszy z możliwych sposobów, ale nie w ten sposób. - Harry mówi delikatnie ale jego ton jest również srogi; prawie jakby próbował bardziej przekonać siebie niż Louisa. - Twój pierwszy raz powinien być wyjątkowy i taki będzie. - Ostatnią rzeczą jaką Harry chce jest wykorzystanie Louisa. Ten chłopak nie jest jak inni, jest wyjątkowy i inny w najlepszy możliwy sposób.
Louis skomle na słowa mężczyzny, rozdarty pomiędzy byciem urażonym, że Harry nie chce skończyć i cieszeniem się, bo wie, że nie jest jeszcze w stu procentach gotowy by cały oddać się Harry'emu.
Są wciąż twardzi więc postanawiają wziąć razem zimny prysznic, w którym Harry masturbuje się obserwując jak Louis robi to samo. Starszy nawet pozwala Louisowi umyć swoje włosy, co jest czymś czego nie pozwala robić nikomu ponieważ nienawidzi uczucia oddawania komuś innemu kontroli nad swoim ciałem.
Po prysznicu Louis zakłada jeden z szarych swetrów Harry'ego, który jest tak duży, że zsuwa się z jego ramienia i wisi na jego ciele. Później zakłada stare dżinsy mężczyzny, które również są za długie więc musi podwinąć ich nogawki, co skutkuje tym, że musi pokazywać swoje kostki. Harry jest prawie pewny, że umrze od słodyczy widzenia Louisa w jego ubraniach i jego maleńkich kostek.
Teraz młodszy siedzi na kanapie z Liamem. Harry w końcu przestał próbować mówić Louisowi co ma robić, więc chłopak zdecydował się spędzić czas z Liamem, podczas gdy Harry, Zayn i Niall pójdą zająć się jakimś ich biznesem. Louis nie ma pojęcia nad czym pracują, ale wie, że to nie ma znaczenia, ponieważ lubi Harry'ego. Cholera, on nawet lubi Liama, Nialla i Zayna, i zaczyna podobać mu się jego nowe życie z nimi.
∞
Minęły tylko dwie godziny a Louis już wariuje z nudów.
- Liam mógłbym pożyczyć od ciebie telefon żeby napisać do Stana? Harry zabrał mój ze sobą. - Louis pyta, w ogóle nie przejęty faktem że Harry wciąż ma jego komórkę. Prawdopodobnie powinien być bardziej zmartwiony, ale teraz nudzi się jak cholera i ni chuja go to nie obchodzi.
Liam wzdycha ale podaje mu telefon. - Nie powinieneś pozwalać Harry'emu robić takie rzeczy – ostrzega i Louis wie, że mężczyzna ma rację.
- Zrobił to tylko dlatego że chce mnie chronić, tak jak wszyscy w moim życiu, ale z nim przynajmniej mi to nie przeszkadza. - Louis wyjaśnia, brzmiąc na prawie z tym pogodzonego, wzruszając ramionami.
To nie tak, że Louisowi nie przeszkadza to, że Harry zabrał mu telefon, ale wie, że to jest coś co Stan jak i jego tata, zrobiliby gdyby chcieli ochronić Louisa. Mężczyźni w jego życiu odbiegają się do ekstremalnych metod by go bronić.
Liam zaczyna rozumieć Louisa tak bardzo, jedynie po tym jednym zdaniu.
Louis jest oczywiście przyzwyczajony do ludzi kontrolujących jego życie i podczas gdy stwierdza, że chce doświadczyć czegoś nowego i innego, oczywistym jest że w głębi duszy powiązał bycie kontrolowanym i przywłaszczanym, jako miłość. To jest forma miłości, ale Liam naprawdę ma nadzieje, że Louis zda sobie sprawę, że bycie kochanym przez Harry'ego ma swoją cenę.
- Spójrz Louis, wiem że ty i Harry z miejsca się polubiliście, ale jest tak wiele rzeczy których o nim jeszcze nie wiesz. Harry ma kompletnie inne życie niż do którego przywykłeś i naprawdę nie chciałbym żebyś skończył skrzywdzony. - Liam próbuje, mając nadzieję, że Louis zrozumie iż Harry jest niebezpieczny.
- Nie mogę stwierdzić, że Harry nigdy mnie nie zrani, bo masz rację, tak naprawdę go nie znam, ale wiem, że chcę go poznać – Louis mamrocze. - Jest ekscytujący, nikogo takiego wcześniej nie poznałem i już mi pokazuje nowe rzeczy. Wiem, że będzie dla mnie dobry; i wiem, że też mógłbym być dobry dla niego, jeśli to jest to czego chce. Ale doceniam ostrzeżenie. Jeśli kiedykolwiek mnie zrani obiecuję, że go zostawię. - odpowiada, rzucając telefon Liamowi po zgodzeniu się na wpadnięcie na pole golfowe jutro ze Stanem.
Liam wzdycha, wyraźnie widząc, że ta rozmowa do niczego nie doprowadzi
- Po prostu nie mów że cię nie ostrzegałem okej? Jesteś fajnym facetem, a Harry? Harry potrafi być taki jeśli tego chce, ale ma w sobie mrok który nie zniknie.
Louis odwraca się do Liama i przez chwile zdaje sobie sprawę, że to jest jego sposób na ostrzeżenie go ponieważ młodszy chłopak zobaczył już tą ciemność w oczach Harry'ego; nawet jeśli przez bardzo krótki moment. Przełyka ostrzeżenie i odpycha te myśli, mrucząc w zgodzie.
- Zabierzesz mnie do klubu, proszę? - pyta zamiast rozpastwiania się nad Harrym
Liam spogląda na niego, zdezorientowany.
- Nie potrzebujesz mnie, żeby pójść do klubu Louis, masz 18 lat. - wyjaśnia i dezorientacja przecina twarz Louisa. To jedynie potwierdza, że Liam martwi się o niego. Mniejszy chłopak jest tak przyzwyczajony do bycia kontrolowanym, że nie jest nawet pewny co to tak naprawdę znaczy. Bycie z kimś tak panującym jak Harry jedynie tylko bardziej namiesza mu w głowie. Liam boi się, że chłopak wpadnie w jakąś pułapkę tak jak każdy w otoczeniu Harry'ego i nie będzie z niej wyjścia.
- Masz na myśli, że nie jestem zakładnikiem uwięzionym w tym domu i że nie jesteś teraz moją opiekunką? - Louis pyta, nie rozumiejąc czemu Liam się z niego teraz śmieje.
- Broń boże, nie mogę nie kontrolować. Tylko jak coś, upewnij się że wrócisz przed Harrym, bo jak nie to rozwali cały Londyn, szukając cię. - Liam mówi, próbując złapać oddech po śmiechu. Louis spogląda na niego jasnoniebieskimi oczami i natychmiast zeskakuje z kanapy.
- Cudownie! Zadzwonisz mi po taksówkę, jak będę się przygotowywał?
Liam zgadza się i trzydzieści minut później Louis znajduje się dokładnie w tym samym klubie w którym poznał Harry'ego.
Dzisiaj jest w nim o wiele ciaśniej i przy barze jest za dużo ludzi, więc Louis jest zmuszony by czekać cierpliwie za ślicznie wyglądającą dziewczyną z długimi brązowymi włosami, która odwraca się i uśmiecha wesoło po zobaczeniu go.
- Hej! Znam cię... - ćwierka i Louis spogląda na nią zmieszany. - Poznałam cię wczoraj nie? Jesteś chłopaczkiem Harry'ego? Jak ty masz na imię umm, Louis, taa, właśnie tak, jesteś Louis. To ja, Dani. - Wyjaśnia. - Byłam przez chwilę z Niallem przy stole.
Louis wyszczerza się kiedy uświadamia sobie fakty. Prawda, poznał Dani i jeszcze jakąś dziewczynę o imieniu Eleanor, po czym obie udały się do jakiegoś prywatnego pomieszczenia.
Oczy Dani są rozszerzone, widać że jest na jakimś haju, od czego Louis nie ma pojęcia, ale nie chce mieć z tym nic wspólnego – nie po wczoraj.
- Racja, teraz cię pamiętam. - Louis odpowiada, próbując przekrzyczeć muzykę.
- Gdzie Harry? Dziwię się że wypuścił takiego słodziaka jak ty ze swojego domu. - Dziewczyna zastanawia się z śmiechem tak głośnym, że Louis bez problemu słyszy go ponad muzyką.
- Pracuję dziś zresztą, więc jestem sam. - przyznaje nawet się nad tym nie zastanawiając. Życie pod kloszem spowodowało, że zbyt łatwo ufa, co nie długo okaże się nie być dobrą rzeczą
- W takim razie może powinnam do niego zadzwonić; im więcej ludzi wie, że jesteś z Harrym tym mniej bezpiecznie dla ciebie być tu samemu.
Louis irytuje się na jej komentarz. Co jest z tymi ludźmi, że ciągle chcą go chronić przez mówienie mu co robić? Jest wdzięczny, że chociaż Liam zaufał mu że się sobą zajmie.
- Nie potrzebuję Harry'ego by mnie chronił. Mam zamiar jedynie się napić, trochę potańczyć i i tak wyjść. - Krzyczy po dostaniu drinka. - Od kiedy znasz Harry'ego? - Louis pyta, po zostaniu zaciągniętym i usadzonym przy stole przez Dani.
- Prawdopodobnie z dwa lata. Tak jakby pracuje dla niego, a raczej z nim, można powiedzieć. Niedawno go poznałeś tak? Niall powiedział, że kilka dni temu? Wypieprzył cię już? - Dani pyta bez ogródek
- Nie, szanuje fakt, że chcę zaczekać. - Louis odpowiada, nagle czując się niekomfortowo przez sposób w jaki Dani ciągle się rozgląda prawie jakby próbowała z jakiegoś powodu go rozproszyć.
- Cóż, nie każ mu czekać za długo. Znam go od dwóch lat i najdłużej jak Harry przeżył bez seksu to chyba z trzy dni, może cztery, każdego dnia inny facet lub laska. Ale z drugiej strony może z tobą jest coś nie tak i nie chce zranić twoich uczuć. - Dani odpowiada i Louis stwierdza, że to jego sygnał do odejścia. Nie chce myśleć o swoich kompleksach ani o tym co lub z kim robi Harry.
Louis wie, że Harry pracuje, wie też że ledwo go zna i że nie ma żadnych praw do starszego chłopaka; ale wciąż jest w nim jakaś część, która ma nadzieje, że nie pieprzy on właśnie kogoś innego. Jest jakaś część która ma nadzieje, że to nie jest jakaś gra która skończy się złamanym sercem u Louisa.
- Czekaj, gdzie ty idziesz? - Dani pyta, chwytając jego nadgarstek. Louis ledwo wyrywa się z jej uścisku i sięga po swój telefon kiedy zdaje sobie sprawę, że go nie ma. Przeklina pod nosem przed wyjściem na chłodny dwór by zaczekać na taksówkę.
Zauważa starszego chłopaka wychodzącego na zewnątrz minutę później, czekającego z dłońmi w kieszeniach kilka kroków od Louisa.
- Też czekasz na taksówkę? - Brązowowłosy pyta, wydając się mieć przyjacielskie zamiary, ale Louis jedynie mruczy w odpowiedzi. - Jestem Nick, tak w ogóle, jak masz na imię? - dodaje podchodząc o krok do Louisa jak ten stawia krok do tyłu.
- Jestem zajęty, więc nie kłopocz się. - Louis odpowiada raczej podirytowany tym, że ten facet ciągle próbuje się do niego przybliżyć; śmierdzi alkoholem i zielskiem.
- Przez Harry'ego tak? Chyba widziałem cię z nim wczoraj...
Louis przestaje mu odpowiadać i nie wypuszcza powietrza póki nie wskakuje w pierwszą taksówkę jaką zauważa, zrzucając rękę Nicka ze swojego barku, która chwyciła go kiedy się do niej skierował. Jego dłonie się trzęsą i po prostu chce już być w ramionach Harry'ego gdzie wie że jest bezpieczny. Chce też Stana, ale wie że jeśli pójdzie się z nim zobaczyć to chłopak już nigdy więcej nie wypuści go z ich mieszkania.
Na początku zapomniał adresu Harry'ego więc zajmuje im chwilę by dojechać na miejsce. Płaci kierowcy więcej niż powinien po czym wychodzi gdzie zostaje przywitany silnymi ramionami.
- Lou gdzie ty do cholery byłeś? Przyszedłem tu i ciebie kurwa nie było, i już cię miałem kurwa szukać bo nie masz swojego pieprzonego telefonu bo jestem jebanym idiotą i cholera, trzęsiesz się. Czemu się trzęsiesz? - babla Harry ciągnąc Louisa na kanapę, gdzie reszta obserwuje ich intensywnie.
- Po prostu chciałem się trochę zabawić bo mi się nudziło, Harry... - Louis pociąga nosem i zostaje przerwany przez wkurzonego Harry'ego.
- Dlatego powiedziałem ci żebyś poszedł do domu, przynajmniej miałbyś Stana... - znowu rzuca i Louis zaczyna płakać, myśląc o tym jak bardzo był przerażony kiedy Nick go chwycił i nie chciał puścić.
- Harry tak bardzo się bałem, on po prostu mnie chwycił i nie chciał puścić – Louis zaczyna mówić i czuje jak Harry zastyga wokół niego.
- Kto? - żąda odpowiedzi swoim głosem typu „cisza przed burzą"
- Nick, to był jakiś facet o imieniu Nick.
Jak tylko to imię wychodzi z jego ust Louis czuje jak ramiona Harry'ego zaciskają się na jego ciele i pocałunek zostaje złożony na jego czole, a potem dłonie kompletnie go puszczają
- Gdzie idziesz? - Louis pyta, wycierając łzy jak Harry wstaje. Mężczyzna pociera swój nos.
- Idziemy z Liamem na przejażdżkę. Niedługo wrócę. - stwierdza natychmiastowo. - Byłbym bardzo wdzięczny gdybyś został tu z Zaynem, w porządku, i Zayn nie spuszczaj go z oczu.
Zayn kiwa głową i Louis spogląda na Harry'ego w zmieszaniu ponieważ starszy wydaje się być zadziwiająco spokojny. Mężczyzna wchodzi do swojej sypialni po czym wychodzi ubrany cały na czarno, a Liam założył czarne skórzane rękawiczki.
Louis nie przegapia kija baseballowego w rękach Harry'ego ani nie zapyta się po co on jest ponieważ w głębi duszy to wie. Pamięta ostrzeżenie Liama sprzed kilku godzin o ciemności istniejącej w Harrym i teraz ją widzi. Otacza ona chłopaka, dusi go od zewnątrz, a jednak, Harry nigdy nie wydawał się spokojniejszy - Louis wciąż się nie boi.
Jednak czuje się winny, szczególnie teraz, gdy minęły dwie godziny i Harry i Liam wracają i wskakują prosto pod prysznic. Louis wie, że właśnie przez niego komuś stała się krzywda. Czuje się za to okropnie a jednak nic nie mówi. Dalej nie wypowiada się na temat tego co Harry właśnie zrobił, nawet po tym jak mężczyzna wślizguje się do łóżka i owija posiniaczone dłonie wokół torsu Louisa. Chłopak bierze je w swoje i całuje jego kostki, mamrocząc ciche „dziękuję" w otchłani nocy.
Harry nie odpowiada werbalnie, jedynie zacieśnia swój uścisk na Louisie i to w tym momencie Louis czuje, że żyje i to o wiele bezpieczniej niż kiedykolwiek w jego życiu. Właśnie dlatego przyjechał do Londynu.
∞
Harry nie jest pewny czemu Louis nie zadaje pytań, nie jest pewny czy to fakt, że mniejszy mężczyzna wie i go to nie obchodzi czy że boi się dowiedzieć i przyjmuję postawę „niewiedza jest rozkoszą". W każdym razie Harry jest wdzięczny za to jak jest, ponieważ to nie tak, że może po prostu wyjść i powiedzieć „Razem z Liamem doprowadziliśmy człowieka do zapadnięcia w śpiączkę". Rzeczywistość będzie zbyt ciężka do zniesienia dla Louisa.
Louis budzi się czując się winnym, i z zmartwieniem na twarzy co bardziej wygląda jak dąs niż cokolwiek innego
- Dlaczego ciągle się dąsasz mój wyjątkowy chłopcze? Nie mogę znieść tej rozkoszy. - Harry nie może się powstrzymać, wygładzając usta Louisa kciukiem, musząc złapać oddech po tym jak Louis powoli zaczyna ssać jego kciuk.
Chłopak pozwala kciukowi Harry;ego przejechać po swoich zębach przed odpowiedzeniem.
- Przeze mnie wpadłeś wczoraj w tarapaty. - Louis mówi powoli, spoglądając na fioletowe kostki Harry'ego.
- Nie Lou, to nie jest twoja wina. - Mężczyzna uspokaja go. - Nick próbował cię skrzywdzić, więc to jest jego wina a nie twoja, nigdy twoja. - zaczyna całować całą szyję i twarz Louisa.
Louis jest usatysfakcjonowany tą odpowiedzą, ale teraz ciekawi go coś co mu się przypomniało. - Harry, ta dziewczyna, Dani – cichnie, kiedy stanowczy głos Harry'ego mu przerywa.
- Nie ufaj jej. Gdzie ona cię w ogóle widziała? Próbowała mnie ostatnio okraść, ale zniknęła zanim mogliśmy ją znaleźć, kiedy akurat mnie potrzebowałeś... coś ci zrobiła? - pyta, jego głos jest wypełniony zmartwieniem, ale jego zielone oczy ciemnieją.
- Nie, nie, nic nie zrobiła, ale myślę, że próbowała mnie jakoś rozproszyć, i kiedy wstałem żeby wyjść, złapała mnie za rękę. Wyszarpnąłem się i wyszedłem. Wtedy pokazał się Nick. Po prostu pomyślałem, że to dziwne i powinieneś to wiedzieć. - Louis przyznaje, nienawidząc tego jak słabo brzmi jego głos.
- Dobrze zrobiłeś Lou mówiąc mi to. Jesteś taki dobry, wiesz? Dziękuję. To świetne wieści, ponieważ wcześniej tego nie wiedziałem. - Harry szczerzy się i te dołeczki wracają. Tak jak i anioł Louisa. Kocha widzieć takiego Harry'ego i kocha fakt, ze może sprawić, ze Harry tak wygląda.
- A, Harry, zgodziłem się pójść na golfa z Stanem dzisiaj, więc chciałbyś może proszę pójść ze mną. Nie chce być sam. - Louis robi minę smutnego szczeniaka, co sprawia, że mężczyzna jęczy, ponieważ jak może odmówić tej buźce? Całuje Louisa jeszcze raz, mentalnie kopiąc się za pozwolenie chłopakowi owinąć się wokół palca w takim tempie. To ta cholerna niewinność tak przyciąga Harry'ego jak pieprzoną ćmę do światła. Jego ciemność żywi się niewinnością; wysysa ją póki nic nie zostanie - zawsze pragnąc zniszczenia i kompletnego pochłonięcia.
- Dobra, ugh, w porządku pójdę. Tylko pozwól, że pójdę przekazać Zaynowi nową informację, którą właśnie mi powiedziałeś, a potem się ubierzemy. - Harry mówi, wstając, ale Louis zatrzymuje go przy drzwiach.
- Tylko bądź gotowy na to, że będą na nas czekały w przebieralniach odpowiednie stroje. I możemy ci zaprojektować kije do golfa. Będzie tak super. - Louis mówi, próbując się opanować, nie może się doczekać, aż pochwali się swoim Harrym; ma nadzieje, że ostatecznie Stan zobaczy, że nie jest taki zły.
Oczywiście Stan nie widzi tego tak jak Louis; po tym jak chłopaki chwytają kije i się przebierają, Stan niecierpliwie czeka na Louisa przy pierwszym otworze. Ma surowy wyraz na twarzy po zobaczeniu Harry'ego paradującego po polu z uśmieszkiem na ustach i Louisem wiszącym na jego ramieniu jak jakaś zdobycz.
Louis nienawidzi faktu, że spodnie Harry'ego są takie ciasne, ponieważ patrzenie na niego w tak przylegających, białych golfiakach i różowej koszulce Polo poważnie oddziałuje na Louisa tak jak nie powinno się w miejscu publicznym. To że Harry ciągle się pochyla i wygina lub odgarnia włosy z oczu nie pomaga sytuacji. Poważnie, on praktycznie go prowokuje, a są dopiero przy pierwszym otworze.
Mężczyzna zaledwie podśmiewa się pod nosem, ponieważ wie, że Louis próbuje poprawić się w spodniach i myśl o nim mającym erekcje, w miejscu publicznym, jest zbyt przytłaczająca. Gdyby tylko wiedział, że Harry musi wyobrażać sobie gołe staruszki by opanować swoją własną erekcje, ponieważ tyłek Louisa w ciasnych spodniach do golfa jest fetyszem który Harry nawet nie wiedział, że miał.
- W końcu Louis, nigdy w życiu nie byłeś jeszcze spóźniony, co do cholery? - Stan pyta raczej ostro i Harry nie lubi jego tonu, szczególnie kiedy Louis delikatnie się wzdryga.
- Przepraszam – mamrocze i Harry unosi na to brwi, odwracając swój mroczny wzrok na Stana, który pozostaje niewzruszony a to nie podoba mu się jeszcze bardziej.
- Nigdy nie przepraszaj Lou, możesz się spóźniać jeśli chcesz, to tylko golf. - Harry zapewnia go i gdyby miał serce, na pewno by się rozgrzało na widok uśmiechu Louisa i gniewnego Stana.
- Josh czeka na nas przy drugim otworze, po prostu zacznijmy. Pójdę pierwszy. - Stan mówi odchodząc i Harry'emu nie podoba się fakt, że Josh również tutaj jest.
Pierwszy otwór trwa dłużej niż Stan się tego spodziewał, więc mężczyzna zostawia dwójkę w spokoju. To nie jest wina Louisa że Harry chwyta go za tyłek za każdym razem gdy ten pochyla się by uderzyć piłkę. I to nie wina Harry'ego, że nie może kontrolować swoich dłoni; to naprawdę zabiera całą jego siłę woli by nie wypieprzyć chłopaka w tej chwili tu przed wszystkimi.
- Harry zdobyłeś podwójnego-orła czyli po prostu trafiłeś za pierwszym razem jak niektórzy mówią* . Nie wiedziałem, że grasz. - Louis brzmi na tak zadowolonego Harrym, ściskając jego ramie, kiedy wspina się na palce po pocałunek, gdy idą do Stana i Josha.
- Mój ojczym nauczył mnie jakiś czas temu, ale przestał próbować się ze mną związać kiedy zdał sobie sprawę, że wolałbym strzelać z pistoletu zamiast uderzać w piłeczki. - odpowiada z wzruszeniem ramionami, ale jego uwaga jest skierowana prosto na Josha, który próbuje nie być oczywistym kiedy ukrywa się za Stanem.
- Szok – Stan odpowiada sarkastycznie i Harry musi się wyraźnie uspokoić.
- Bądź miły Stan – Louis ostrzega. - Kontynuujmy dobrze? - Więc to robią. Harry i Louis zostają wieczność przy każdym otworze ponieważ nie mogą przestać się dotykać, Stan wygląda jakby chciał zabić Harry'ego, a Josh jakby chciał uciec zanim Harry zabije go.
Stan i Harry prawie się pobili po odkryciu że Styles miał telefon Louisa i pisał z Joshem by ten się od niego odwalił. Louis musiał odciągnąć mężczyznę obietnicami zrobienia mu później loda, by starszy nie poszedł do więzienia za jakiś zarzut jaki wymyśliłby Stan.
Niedługo później wracają, i w drodze do domu Harry przeprasza za swoje zachowanie i obiecuje zabrać Louisa gdziekolwiek ten chce, jako przeprosiny. Louis jedynie gapi się na niego po tym i zastanawia się nad sposobami, jak może zaimponować Harry'emu. Wie, że nie musi tego robić, ale naprawdę chce. Nie chce być już widzianym jako osiemnastoletni dzieciak. Pragnie, żeby Harry wiedział, że potrafi być niegrzeczny tak jak ich reszta i że jest na tyle godny zaufania by przechowywać jego tajemnice.
Kiedy są w domu, Louis bierze Liama na bok i informuje go, że chce jakoś zaimponować mężczyźnie i że chce być bardziej wprowadzony w ich życie, ponieważ jest gotowy. Liam błaga go, żeby zmienił zdanie i odszedł póki jeszcze może, ale Louis jedynie kręci głową, ponieważ już nie należy do pola golfowego.
Teraz należy do Harry'ego i to jest jego nowe życie, i po dłuższym czasie przekonywania, Liam zgodził się pomóc Louisowi przełamać ściany starszego; ostrzegając go, że jak zobaczy co jest pod spodem nie będzie odwrotu. Louisowi zaskakująco to nie przeszkadza.
∞
Harry jest bardzo nieszczęśliwy, ponieważ tuż po wróceniu do domu z pola golfowego Liam i Louis odeszli bez mówienia gdzie idą. Nie było ich od prawie dwóch godzin i wciąż zero odzewu. Zrzędzi przez jeszcze kilka minut i to wtedy dwójka wchodzi do mieszkania, wykopując z niego Harry'ego bez właściwego ostrzeżenia czy wyjaśnienia.
Mężczyzna teraz jest z powrotem wpuszczony do mieszkania i już ma gotowy wywód na końcu języka, ale od razu ucicha kiedy otwiera drzwi do swojej sypialni. Krew spływa do jego kutasa, co sprawia że staje się trochę zamroczony.
Nie wierzy we własne oczy. Ma nadzieję, że nie śni ponieważ jeśli tak to nie chce się nigdy więcej obudzić. Na łóżku leży Louis, który ma na sobie wąskie bawełniane bokserki, pasujące do szelek i szarego krawata. Jest ubrany jak niegrzeczny uczeń i na całym jego ciele widnieje oliwka, sprawiając, że lśni, a lubrykant i kondomy leżą obok niego na łóżku.
Louis wygląda jakby się denerwował, jakby czekał aż Harry coś powie, lub wykona pierwszy ruch, ale mężczyzna jest zamrożony. Miał w swoim życiu tyle kochanków, że nawet nie wiedziałby gdzie zacząć, ale widzenie takiego Louisa? To jest coś co Harry chce zapamiętać do końca swojego życia. Louis sprawia że czuje, sprawia, że pragnie i chce.
- Lou... - krztusi się na swoim oddechu po zobaczeniu jak twardy jest Louis i jak się denerwuje. Ta niewinność jest tak widoczna, że Harry może jedynie jęknąć i chwycić swojego własnego twardego penisa przez dżinsy.
- Harry chodź tutaj – Louis kiwa na niego delikatnie, przygryzając swoją dolną wargę i obserwuje jak Harry przyczaja się drętwo w jego stronę. Zatrzymuje się u nóg łóżka, pomiędzy udami chłopaka, i po prostu wpatruje się w niego; zielone oczy spotykają te niebieskie. - Harry, wiem że dopiero się poznaliśmy i tak dalej, ale pragnę ci udowodnić że chcę tu być dla ciebie bez względu na wszystko. - zaczyna wyjaśniać drżącym głosem – Dla mnie, udowodnienie tego znaczy oddanie ci się kompletnie. Podobasz mi się, i podoba mi się to kim z tobą jestem. Podoba mi się to jak już się zmieniam, jak się staram i odnajduje siebie. - przestaje mówić na chwilę. - Nawet jeśli nie zadziałamy, wiem, że nie będę tego żałował, ponieważ kocham to jak sprawiasz, że się czuje i to jest dla mnie ważne. Wiem, że nazywasz mnie swoim wyjątkowym chłopcem, więc chciałem przebrać się za chłopczyka ze szkoły i to wszystko co udało mi się znaleźć. Jeśli jesteś gotowy mi się poddać Harry, to weź mnie proszę. Wiem, że nie jestem tak doświadczony jak inni w twojej przeszłości, ale mogę się nauczyć i ... - zostaje przerwany przez usta miażdżące te jego.
Pocałunek jest brutalny, zęby się zderzają, języki owijają wokół siebie; wargi są gryzione i żaden z nich nie może oddychać.
- Lou, chcę cię całego, i chcę podzielić się z tobą większą częścią mnie jeśli jesteś gotowy. Też podobasz mi się taki jaki jesteś, ponieważ zawsze będziesz moim specjalnych chłopcem, moją prywatną kolekcją czegoś rzadkiego i czystego. Teraz jesteś mój Louisie Tomlinsonie. - Sposób w jaki to mówi, pozwala Louisowi zrozumieć że to oznacza wieczność. Dokładnie tak jak Liam go ostrzegał, ponieważ kiedy raz zostaniesz wessany w ciemność, nie ma odwrotu.
- Więc weź mnie – kończy i mentalnie przeklina się za brzmienie tak kurewsko ckliwie, ale Harry się nie waha; ani raczej mu to nie przeszkadza, i natychmiast zdejmuje swoją koszulkę.
Całuje Louisa mocno zsuwając szelki z ramion mniejszego mężczyzny, po czym przykłada wargi do każdego sutka, na zmianę ssąc i pocierając każdy póki młodszy nie jest jęczącym bałaganem.
W końcu litując się nad nim, Harry rozbiera Louisa do naga, poświęcając minutę na obserwowanie i podziwianie małego smukłego ciała, nad którym wisi. Dla Harry'ego drugą ulubioną częścią ciała Louisa jest jego brzuszek; trochę większy na dole i tak cholernie uroczy, że nie może się powstrzymać od pocałowania i potarcia go delikatnie.
Louis skomle i rozkracza bardziej nogi. Harry pochłania widok chłopca i nie może powstrzymać się od jęknięcia na obsceniczny widok zarumienionego Louisa z bolącym kutasem i różową dziurką. Harry musi go posmakować, po prostu musi, więc po przygryzieniu wewnętrznej części ud chłopaka, liże pasek od bazy po czubek jego penisa.
Głowa Louisa jest lekko uniesiona, więc może widzieć co Harry robi, ale i tak zmusza swoje oczy do zamknięcia się po zobaczeniu jak mężczyzna bierze jego kutasa do swoich ust, zasysając policzki w trakcie. To za dużo, różowe wargi Harry'ego są rozciągnięte wokół jego penisa i Louis zaraz dojdzie ponieważ te głupie zielone oczy wpatrują się w jego niebieskie i te duże dłonie ściskają jego uda, tyłek, jądra i kurwa....
- Harry nie chce jeszcze dochodzić, chcę cię we mnie proszę... - Louis błaga i Harry przestaje siorbać jego kutasa i puszcza go, z mlaszczących odgłosem, po czym przystępuje do zdjęcia swoich własnych dżinsów i bielizny za jednym pociągnięciem.
Louis kocha kutasa Harry'ego. Jest idealnej długości, szerokości i wygląda cudownie. Mężczyzna unosi lekko nogi szatyna i rozkracza je szeroko, pozwalając mu przyciągnąć je bliżej do swojej piersi. Musi zwalczyć każdy instynkt który mówi mu by popchnąć go na brzuch i zerżnąć ten idealny tyłek, ale Louis na to nie zasługuje.
Więc Harry nie będzie się spieszył. Chwyta truskawkowy lubrykant, pokrywa nim swoje dwa pierwsze palce, a potem całuje delikatnie uda Louisa, przed włożeniem jednego palca do środka. Chłopak napina się, tak jak się tego spodziewano, ale wyraźnie się rozluźnia po tym jak Harry zaczyna pocierać jego kutasa i całować niechlujnie jego opuchnięte wargi.
Zanim Harry może uzyskać dobre tempo jednym palcem, Louis już pragnie więcej, napierając ciałem na niego.
- Kurwa, Lou, czy ty pieprzysz się na moim palcu? - pyta, jego głos jest bardziej chrapliwy niż zwykle. Louis kocha jego brzmienie. - Chciałbyś kolejny? - dodaje między pocałunkami i chłopak kiwa głową przy jego ustach, poświęcając moment, by złapać w dłonie jego loki, ciągnąc za nie delikatnie, kiedy kolejny palec zostaje dodany. Pieczenie jest przyjemne jak brunet je krzyżuje i kiedy znajduje jego prostatę, Louis jest pewny, ze umrze z nadmiaru przyjemności.
- Jestem gotowy – wydusza, potrzebując poczuć Harry'ego w sobie i będąc gotowym oddać się mężczyźnie, wiedząc, że on się nim zaopiekuje.
Więc Harry robi dokładnie to. Rozrywa opakowanie prezerwatywy zębami i zakłada ją na siebie, pokrywając się dodatkową porcją lubrykantu, przed ponownym nachyleniem się nad Louisem. Upewnia się by pochylić głowę, kładzie obie dłonie obok głowy szatyna, i całuje jego opuchnięte wargi mocno i niechlujnie, pozwalając ślinie żyć własnym życiem, jak czubek jego kutasa zaczyna wślizgiwać się do środka.
Louis natychmiast się napina i wbija paznokcie w plecy Harry'ego, który sapie przez nagły ból, ale nie mniej jednak przyjmuje to. Pociera kutasa Louisa, dalej go całuje, jednocześnie mówiąc mu by się zrelaksował i oddychał.Kiedy młodszy zaczyna się rozluźniać Harry jest wstanie pchnąć więcej swojego penisa do środka, pozwalając chłopakowi się do niego przyzwyczaić, przed wsunięciem się do połowy. On naprawdę chciałby wbić się do końca, ale to jest pierwszy raz Louisa i prawdopodobieństwo że coś mu się stanie lub zacznie krwawić jest już i tak zbyt wysokie; Harry chce być delikatny ze swoim chłopcem i zrobić to właściwie.
Louis nigdy w życiu nie czuł się bardziej pełny. Czuje to wstępne pieczenie, ale również czuje się kompletny od środka. To naprawdę przytłaczające uczucie. Dźga w swój brzuch, by zobaczyć czy rzeczywiście może poczuć penisa Harry'ego w sobie i starszy mężczyzna śmieje się co wysyła wibracje przez całe ciało Louisa; co jeszcze bardziej potęguje przyjemność.
Harry nie jest pewny czy znalazł prostatę Louisa czy chłopak jest po prostu taki wokalny, ale zdecydowanie podobają mu się dźwięki jakie on wydaje. On nawet nie próbuje spotkać pchnięć Harry'ego ani nic, nie ma pojęcia co robi, ale mimo wszystko świetnie się bawi. Harry dobrze się nim opiekuje i dotyka go wszędzie, jak jego kutas powoli wchodzi i opuszcza dziurkę Louisa.
Mężczyzna wyrzuca miednicę w przód i w tył w miłym, stałym rytmie. Robi biodrami małe kółeczka, zostawiając wewnątrz Louisa tylko czubek, przed ponownym wśliźnięciem się do połowy. Jęczy kiedy chłopak zaciska się wokół jego penisa i przyspiesza swoje pchnięcia, jak paznokcie wbijają się w jego plecy a pięty w jego tyłek.
- Kurwa Lou, nadal jesteś tak kurewsko ciasny i taki ciepły. - Harry chwali. - Jesteś idealny. Piękny i idealny. - Pochyla się bo jeszcze raz polizać sutek Louisa i jęczy kiedy jego włosy zostają pociągnięte. Unosi nogi chłopaka i zarzuca je sobie na ramiona, by uzyskać lepszy kąt.
- Haz... szybciej proszę, chcę dojść. - Szatyn wypuszcza i Harry jęczy w jego szyje po usłyszeniu przezwiska. Więc zobowiązuje się do żądania i pcha szybciej, sprawiając, że oczy Louisa wywracają się do tyłu jego głowy, i słyszą dźwięki zagłówka uderzającego repetytywnie o ścianę. - Chcę dojść, dotknij mnie... - błaga rozpaczliwie i Harry chwyta jego kutasa, głaszcząc go mocniej i szybciej póki Louis nie drży; jego ciało unosi się z łóżka a tyłek zaciska się wokół penisa Harry'ego, jak dochodzi mocno na oba ich ciała.
- Kurwa... kurwa... Lou – Harry ledwie wydusza, dając ostatnie pchnięcie, które kompletnie wypełnia prezerwatywę. Obaj dyszą ciężko i są zarumienieni, wzajemnie myśląc, że ten drugi jest piękniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Harry w końcu zdobywa siłę by wysunąć się z Louisa, wyrzucając od razu kondoma do kosza.
Owija ramiona wokół chłopca ochronnie szepcząc czułe słówka do jego ucha.
- Następnym razem chcę, żebyś wypełnił mnie, zamiast kondoma... - Louis mówi w pierś Harry'ego, po czym mamrocze coś, by pierwej zrobić testy.
- Cholera Lou... tak... kurwa tak. - Harry szepcze, całując brutalnie jego wargi i Louis jest stu procentowo zadowolony z decyzji jaką podjął o oddaniu swojego dziewictwa Harry'emu. Jest szczęśliwy tak jak jest, czyli owinięty jego ramionami.
___
* ni chuja nie mam pojęcia czy to o to chodzi w double-eagle i hole in one. Takie odpowiedniki i tłumaczenia tych fraz znalazłam w internecie, lecz nie mam żadnego pojęcia o golfie, więc nie wiem na ile są one adekwatne
Harry shrieked (not very manly at all) in fright, whipping around at the timid voice from behind him, only to successfully fling himself off the bed to the sounds of a startled squeak.
“I… Um. Is, Is you alright?” That timid (and rather melodic, if he’d let himself admit it) voice rasped out, the curly brunette blinking up in shock as a fluffy head popped over the bed, peering down at him with large worried orbs.
“Oops. I’m fine. I’m Harry, by the way.” He huffed out, winded by the unexpected change of events as he cautiously leaned himself up onto his elbows, the small sweater clad figure inching back carefully on his bed.
“Hi Ha-rreh.”
~
Harry sighed wearily as he closed his bedroom door behind him, muting the sounds of the party going on in his living room. It’d been Liam’s- his flatmate- idea to throw the party; a small housewarming party of sorts, them being in their final year at university and finally having the funds to move to a much nicer flat from their previous ones.
Harry would have been enjoying himself immensely more if not for the fact that he had a morning (incredibly early, might he add) class, led by an absolute witch of a lecturer (who he was somewhat terrified of, sue him), the next day and would rather not be hung over for it- which had therefor led to his absolute sobriety.
It was a shitty situation to be in, considering how much fun everyone else seemed to be having, but.
It was what it was.
He sat on the edge of his bed, running an exhausted hand over his face as he exhaled heavily, making to flop himself back on his bed when suddenly-
“E-Excuse me?”
Harry shrieked (not very manly at all) in fright, whipping around at the timid voice from behind him, only to successfully fling himself off the bed to the sounds of a startled squeak.
“I… Um. Is, Is you alright?” That timid (and rather melodic, if he’d let himself admit it) voice rasped out, the curly brunette blinking up in shock as a fluffy head popped over the bed, peering down at him with large worried orbs.
“Oops. I’m fine. I’m Harry, by the way.” He huffed out, winded by the unexpected change of events as he cautiously leaned himself up onto his elbows, the small sweater clad figure inching back carefully on his bed.
“Hi Ha-rreh.”
“Hi. Um. Who are you, and what are you doing here? In my room, I mean.”
“I’s Louis. Where is Li?” Harry scrunched up his face in contemplation, mind stalling on the adorableness of the tiny, tiny man-child before realizing who the so-called ‘Li’ might be.
“Li? Oh! Do you mean Liam?”
“Yes, Li!” The little- Louis chirped, bouncing excitedly from where he was perched in a lazy crouch on the bed, sapphire orbs glittering with happy recognition at the name.
“He’s outside, you know, where the party is. Which is also where you should be, I assume.” Harry poised with an inquisitive tinge to his voice, even though he’d been sure he wouldn’t have missed the (very admittedly gorgeous) being if he’d entered through the front doors.
“Party? What is party?” Louis questioned, head tilted to the side cutely.
Harry clenched his fist tightly at his sides, fighting the overwhelming urge to dash forward to wrap the lithe figure in a huge bear hug (that, or to keel over and die from cuteness overload- either was entirely possible at this point).
He also thinks he may have accidentally let out a small growl.
“Holy crap! What-! Are those… Are those ears?!” Harry yelped incredulously as the grey beanie slipped from Louis’ head, two fluffy caramel ears popping up from beneath the ruffled mop of hair, twitching at the exclamation as their owner hummed quizzically.
“Yes? Lou has ears, so does Harry!”
“Can I touch them?” He asked hesitantly, arm frozen between them where he’d reached out instinctively to touch- to check that they were real.
“Hmm… Harry will- hurt Louis?” The younger male poised tentatively, cowering almost imperceptibly into the duvet as Harry flinched in shock.
“What? No! No, I just… they look soft. I don’t want to hurt you, I promise.”
“Okay.” The lanky male crept forward cautiously, movements slow and hand gentle as it finally slid through those feathery strands; Louis melted into the touch, curling into his lap with a happy hum as he scratched tenderly at the base of those intriguing ears.
“Hey. You’re just like a little kitty, aren’t you, love.” Harry murmured in wonder, huffing out laughter as Louis preened and pushed up eagerly into his palm with a blissful purr, practically swallowed up into Harry’s much larger frame. He frowned at the heat radiating from the kitten-boy, sweeping a cool palm under his bangs to feel for his temperature.
“Are you feeling alright, Lou? You’re burning up.”
They jumped apart, startled as the door flew open, Liam’s head popping through the gap.
“Harry? Are you in there- Louis?”
“Li!”
“I- what? Louis, what are you doing here?” Liam gaped, gaze flickering between Harry and Louis in bafflement as Harry shrugged, casually reaching out once more to run his long fingers along the soft fur of the latter’s ears.
“He was looking for you and somehow ended up in my room.”
“He’s my brother- well, adopted, as you can probably guess, but... What are you doing all the way out here, Lou? Did you come alone?”
“Want Li, don’t feel good.”
“Aww babe, you’re sick again? Come on, love, you can sleep in my room, okay? I’ll call Mum and Dad to let them know you’re here too.” Liam soothed sympathetically, brows pinched curiously when both Harry and the hybrid protested; Harry in somewhat displaced protectiveness, because Louis just belonged there, snuggled in the warm cocoon of his bed; the latter whining and shaking his head sadly as he burrowed beneath the warm covers of Harry’s bed.
“Wanna stay with Ha-ree, please Li.”
“No, Li, don’t- He’s fine. He can have my bed; you don’t have to move him, especially when he’s not feeling well. And you go back to the party, Li, I’ll take care of him.”
“Oh no, I couldn’t-”Liam started, wavering when Harry waved off his protests with a mock stern look, Louis peeking out at him with pleadingly hopeful eyes.
“I want to.”
“I- If you’re sure.”
“We’ll be fine, Li.”
~
Harry pursed his lips worriedly, reaching out to smooth down the edges of the soft gel fever reducer he’d stuck on Louis’ forehead; Liam’d stuck his head in a few moments ago to bring him some medicines he could use, and Harry had given him them accordingly, but his fever was seemingly refusing to break.
He sighed, running his fingers through the younger male’s hair soothingly, attention flickering distractedly to his laptop where they had a (long forgotten) movie still going, and then back to his side, where the hybrid had been lightly dozing with his head on Harry’s shoulder.
He wasn’t sure when they’d fallen into such familiarity with each other; even though he’d felt a strange pull towards Louis and knew he was a goner right from the very first time he’d met those gorgeous eyes (and face, and then ears), but the next thing he knew, it was all gentle touches and soft words, accompanied by a cuddly kitten right by his side.
And he was gone.
Unrepentantly.
Harry smiled warmly when he noticed those bright baby blues staring up at him, reaching down to flick loose bangs away, grin widening as the other male pressed into his touch with a pleased hum.
“Hi love, how are you feeling? Can I get you anything?” Louis shook his head with a whine, pouting up adorably at Harry while tightening his grip on the curly haired male’s top, a silent signal for him not to leave.
Harry chuckled, leaning down to place a chaste kiss to his forehead, freezing at the intimate action that had come too naturally to him.
Where did that come from?? He pondered, internally freaking out at Louis’ possible reaction- there was something growing between them, for sure, but still, he couldn’t help but wonder if it was inappropriate on his part.
He was startled out of his thoughts by a sudden peck on his cheek, dimples pooling as Louis returned his affectionate gesture happily, slumping back into his comfortable perch beneath Harry’s arm with a contended purr.
He was so gone.
~
Liam shut the front door behind him with a strained smile, having just seen the last of his part guests out; Harry’d said that it was fine to have the party till whenever, and in return, he’d promised Harry that they would keep the noise down, considerate of the younger male’s early schedule- but he couldn’t stop worrying about Louis, now that he was here.
And sick.
It wasn’t the first time that Louis was sick- he had a rather fragile constitution after all; something to do with his biology perhaps, or maybe just years of ill treatment or somewhat resulting in his weakened system (Liam wasn’t really sure about this last point, the hybrid not having spoken of his past, but he had his suspicions)- but he did have a knack for playing things down more often than not; he made a 2 hour train journey all the way alone after all, and God knows how long his idiot of a brother was running around sick before that.
It was only natural that he worried.
Liam crept along the hallway, feet pattering silently down to Harry’s door, tapping in lieu of a knock to alert them of his presence (if they were awake, that is), before cautiously cracking the door open and sticking his head through the gap.
He smiled affectionately at the sight before him, cooing almost inaudibly as he snuck a photo to send to his parents.
Louis made a new friend! (Also his very own protector)
Harry laid sprawled on his bed, arm flung out to the side and yet still curled protectively around the tiny figure burrowed into his side, Louis’ head pillowed on his chest with two small fist clenched possessively around the larger male’s shirt, the two of them passed out with blissful smiles on their faces.
Maybe he wouldn’t have to worry so much anymore, if Harry was going to stick around.
-
Harry knocked on the door nervously, smoothing his hand through his curls in a futile attempt to tame them and tugging at the hem of his shirt just as the door swung open to reveal his puppy of a flat mate, one arm supporting what looked like a pile of blankets against his hip.
It’d been slightly under 3 months since he first met Louis, and a couple of months since he last saw him- one of the most excruciating periods in his life, because he wasn’t sure if he would get to see the hybrid again, and that was just.
No.
But then Liam had rung him, a week into their winter break, inviting him over to his family home in Wolverhampton to celebrate Louis’ birthday- a Christmas Eve baby; Harry always knew the younger male was something special- citing that Louis had specifically requested for his presence.
Louis wanted to see him again.
Harry couldn’t possibly say no to that-or to Louis- and so here he was, heart thumping furiously with eagerness for their (very long awaited, in his opinion) reunion.
“Hey H, thanks for coming.” Liam greeted with a warm smile, stepping aside as he nodded for the taller male to come in.
“It’s no problem at all, ‘m happy to be here. Thanks for inviting me.” Harry smiled, raising his brows in silent query at the lump in his arms.
“This little one here has, unfortunately, gotten himself a little cold. Harry’s here, babe, don’t you want to say hi to him?” Liam sighed, gently jiggling the warmly bundled hybrid to rouse him, Louis lifting his head blearily with a tired mewl.
“Hi Harry.”
“Hi love, and happy birthday.”
Louis ducked his head into Liam’s neck shyly, whispering something into the elder’s ear. Liam laughed, grinning widely at the younger male, his brown eyes gleaming with amusement as they darted to Harry, the latter observing the unfolding scene with undisguised curiosity.
Louis missed Harry.
Granted, he hadn’t even realized how much he missed the tall male until now; knew he’d missed him from the countless dreams of forest green eyes and long curly hair, gentle touches and honey slow drawls, but now that he had the real thing right in front of him… it was as if the tightness in his chest was finally relenting, allowing him to finally breathe.
Harry was like a breath of fresh air, he mused wonderingly, nice to have and to be around, and entirely necessary for survival.
“I’m sure he will, babe. Why don’t you ask him?” Louis peeped timidly, turning huge hopeful puppy eyes to the curly haired male when his older brother nodded encouragingly.
“P-Please, can, can Harry carry Lou?”
“Oh, uh, yeah, sure.” He blinked, pleasantly surprised at the request. He shuffled closer as Louis stretched out towards him as an infant would, one arm secured beneath the hybrid’s bum and the other sliding under his arms to rub calming circles into his back as the younger boy coughed delicately.
“Miss Harry.” Louis mumbled, nuzzling into his neck. Harry pressed a lingering kiss to his temple, holding on tightly as he murmured sweet nothings into his ear.
Liam gestured for his parents with a wink, one finger pressed to his lip as they stalked over curiously, eyes softening with fondness at the heartwarming sight.
“Missed you too, kitten, more than you know.”
~
Louis yawned softly, oblivious to the conversation around him as he languidly played with the heart shaped paper plane necklace that Harry’d gifted him for his birthday. He hadn’t expected anything from the older male- his presence was more than enough really- but this was something Harry got him; something that he’d chosen specifically for him, while thinking of him.
Louis doesn’t think he’s ever had anyone else treat him like this before- like he mattered.
He had Liam, and Geoff and Karen, who were undoubtedly the best family he could have hoped for, and he would eternally be grateful to them for taking him in all those years ago, but no one the way Harry meant to him.
Love Harry.
He thought drowsily just as he lightly dozed off, head still wooly from his low running fever, little purrs rumbling from his chest. He nuzzled closer towards Harry’s comforting warmth in his sleep, Harry instinctively moving to wrap his arm around his small frame, allowing him to rest comfortably against his shoulder.
“-let’s get Lou to bed, he must be exhausted; he’s still sick after all, the poor thing.”
“Um, would you like me to take him? I don’t want to wake him…”
“Oh, would you, Harry? That’d be lovely, the little love is attached to you.”
“Harry…” Louis mumbled unconsciously, shifting to latch on to the tall male as he was roused a little by the rocking motions, Harry glancing down at him with a doting smile.
“Sleep, baby kitten, I’ve got you.” He whispered, tucking the hybrid into bed and smoothing his bangs away from his face.
“Cuddle, Harry?”
“I…” Harry hesitated, peeking back unsurely to the door where Liam was waiting, having shown him the way. Liam waved him off with a nod and a cheeky wink, closing the door behind him, footsteps pattering back down the hallway.
“Please, Harry? Want cuddles with Harry.”
“Okay, kitten, come here.” Harry shuffled beneath the covers, gently curling Louis into his arms and pressing a warm kiss to his forehead.
“Now go to sleep, alright, baby? You need to get better.”
“…Night, Daddy…”
“I-…” Harry froze, eye wide and body tensed with surprise at the endearment.
It wasn’t that he minded it per say- far from it, actually- but he just wasn’t sure what Louis meant by the term.
Louis curled closer with a small questioning mewl, confused by the tension in his body; Harry sighed, softening as he watched the kitten hybrid rub his cheek serenely against the inked sparrows by his chest.
“Goodnight, baby.”
-
“Li, when will Harry visit Lou?” Louis whined, slinking across the room from where he’d been perched by the window in their family home, watching the steady crowd littering the street below in hopes of finally, finally catching sight of a head of familiar curls.
It’s been almost a month since the last time he saw the elder, having snuck back to London to visit them (especially Harry) early in the semester and fortunately allowed to stay for the rest of the week.
The day they- Liam and him- had left for their home in Wolverhampton where Liam had originally planned to spend his break, was sad.
No, scratch that, it was downright depressing, in Louis’ mind.
Liam sighed, squatting in front of his now recovered and heavily pouting brother.
“Lou, come on, it’s time to go now.”
“But Harry?” The hybrid requested sadly, hopeful expression shuttering as Liam shook his head negatively.
“Harry can’t come with us, Lou. He has to work.”
“Then Lou’s staying. With Harry.” Louis stated determinedly, stomping his foot and crossing his arms as Liam lifted a skeptical eyebrow at his rather unusual behavior- he’d never seen his younger brother throw a tantrum, and especially not over a person (not that there ever really was anyone else in their lives).
“You can’t, babe. Now come on, we’re leaving.” Liam sighed, bending down to toss the reluctant kitten over his shoulder and practically manhandling him into the car.
“NO! HARRY!” Louis shrieked frantically, reaching out with desperate arms, grabbing towards the helplessly on looking male. Harry hurried towards the struggling brother(s), placing a hand on Liam’s shoulder to grab his attention.
“Li, let me… I’ll talk to him.”
“Hey love.” Harry murmured, kneeling before the younger male to pull him into his arm as Louis sniffled, staring up at him with distressed watery eyes, bottom lip trembling violently.
“Don’t wanna leave Harry. Please, daddy.”
“Oh Lou, baby, I don’t want you to go either, but… you have to. And maybe I can come visit you, okay?”
“Lou will miss Harry.” The hybrid blubbered, ears flattened against his hair in sorrow; Harry exhaled deeply, burying his face in the soft mop of hair as he squeezed the small male comfortingly.
“I’ll miss you too, Lou, so so much. I’ll see you as soon as I can, alright?”
“Okay.”
And that was that, Liam getting into the driver’s seat and setting off, Louis turned around in the backseat, gazing out the window tearfully to wave at the curly haired male until he faded into a miniscule dot in the distance.
Which brought them to now.
Louis missed Harry.
Liam hummed distractedly, thumbing through the pages of his textbook in which he’d buried himself since a couple of hours ago.
University doesn’t understand the concept of a break. He mused despondently, eyes darting fervently over the heavy text in an attempt to untangle the strings of technical terms. He sighed, rubbing at his eyes wearily as he slumped forward to rest his head against the table, the loud cry of Liiiiiii his only warning before he was ambushed by a sudden weight on his back.
“Lou!” The elder groaned, shifting marginally to peer at his little brother through the corner of his eye, the mischievous hybrid wedged precariously in the gap between the top of his armchair and his hunched back.
“What do you want, Lou?”
“When will Harry visit Lou, Li?” Louis repeated, lips pursing into an unhappy pout. Liam sighed once more, the hybrid hopping off elegantly as he sat up and turned to face him with a solemn expression.
“Lou, who is Harry to you?”
“Harry is Lou’s friend!” The slim male exclaimed, tail swishing happily behind him as he thought of his curly haired friend.
“Just friends, love? Or do you like him? I mean, do you want to be more than friends with him?” Liam pressed, delicately, watching as the enthusiastic grin dimmed, thin lips pulling down sadly in its wake. Louis paused; tail drooped low as he fixed his gaze to the ground, voice low and soft as he answered.
“Lou doesn’t… Lou loves Harry very much, because Harry is nice and gentle, and warm, and gives the best cuddles, but knows that Harry cannot love Lou the way Lou loves Harry.”
“Why do you think that he cannot love you, babe?”
“Because Louis is Louis.” The kitten hybrid stated simply- as if it was a fact that he could not be loved, was unlovable just because of what (who? Liam considered silently, heart panging with sorrow for his adopted brother, unsure if Louis’ low self-perception ran deeper than just his genetic makeup) he was.
“Oh babe…”
“’Sokay, Li. Lou always knew that so, Lou will love Harry, quietly.” Louis smiled, eyes bright; Liam engulfed him into a tight embrace, heart breaking at the little tremors running through that lithe frame.
He wasn’t sure what Louis’d been through to make him think that way; to make him believe that that was the undeniable truth, but fuck if they weren’t going to change that- him and Harry both, because he saw them together and just knew.
“Oh Lou, you’re wrong. You’re so wonderful and lovely and anybody who can’t see that- anyone who doesn’t love you is absolutely daft and just doesn’t know what they will be missing out on.” Liam muttered fiercely, huffing through the tears he could feel burning at the back of his eyes as the small male sniffled pitifully.
“And Harry, he’s not like that, babe. He’s one of the greatest people I know, and he can love you, Lou, and you do deserve that- you deserve someone as great as him. It’s weird coming from me, I know, since I’m meant to be your big bro, but I just- I know Harry, and I know that he won’t hurt you; I trust him with you- and I want you to trust him with you too, okay love?”
“Okay, Li.” Louis agreed.
He wasn’t sure if he could, but he would try at least, and that’s all he knew his older brother was wanting of him.
But first…
“…Li? When will Harry visit?” Liam threw his head back, guffawing at the question, ruffling Louis’ hair as he squealed and duck under his arms to escape.
“I don’t know, Lou… I’m not sure that he’ll make it… But tell you what, how about I talk to Mum and Dad for you to come stay with us for a bit?”
“Oh, yes! Yes, yes, please, Li!”
~
Louis sighed wistfully, flopping onto his back as he pouted up at the ceiling.
He missed Harry.
And his cuddles.
And his warmth.
And his smell, and his pretty, pretty eyes, and the slow drawl of his voice whenever he spoke, and his gentle touches (always gentle with Louis, Harry was, and Louis missed it), and the way he would rub between his ears and smooth down his tail, and-
Louis missed Harry.
Louis sighed again, rolling onto his side to face the window pensively.
He couldn’t.
Or rather, he shouldn’t, really, but.
Harry….
Decision made, Louis threw the covers off, scrambling to pull on a large hoodie before sliding the window open and stealthily dropping to his feet on the other side- there were definitely benefits to being part cat after all.
~
Harry stirred, brows wrinkling slightly as he let out a deep exhale, lids fluttering lightly before sluggishly slipping open to reveal bleary emerald orbs.
It was definitely not the late afternoon he’d expected to have awoken in, faint tendrils of barely there sunlight trickling through the curtains, but he wasn’t sure what it was exactly that woke him up, just the feeling of something not-quite-right settling in his gut.
Harry frowned as his phone vibrated on his nightstand with an incoming call- why on earth was Liam calling him at arse o’ clock in the morning?
“’Lo?” He mumbled sleepily, eyes falling back shut.
“H, have you seen Louis by any chance? I can’t find him; he’s not in his room.”
“What do you mean you can’t find him, Li? Have you checked around the house? I haven’t-”
His back was (rather oddly) hot, he suddenly realized, a compact but comfortable weight attached to it, wiry arms snaked around his waist and clung on tightly, little contented purrs rumbling against his skin as-
Wait.
Harry’s eyes flew open once more, mind racing at the fact that someone was in his bed, purring while acting as the big spoon to his little one. He turned his head to face his intruder, suspicions confirmed at the sight of fluffy caramel hair and triangular ears peeking up cutely at him.
Louis.
“He’s here, Li; very happily sleeping too, in fact.”
He smiled, carefully shifting on to his other side and gently easing the peacefully sleeping hybrid into his arms, heart melting with fondness as he snuggled closer into his warmth with a quiet mewl.
“Oh thank God! That idiot had me all worried but I had a feeling… He missed you, you know? Been asking about you all day, so I guessed he might have gone to you.”
“He missed me? Really?” Harry checked, surprise coloring his voice.
“Yeah, oh my God, wouldn’t stop bugging me about when you were going to visit. You don’t mind if he stays with us for a bit, do you? Promised him I would since he was so upset about not being able to see you.”
“Oh, yeah, no, of course not; I’d love for him to, Li.” He yawned, lowering himself onto his side and pulling the smaller male even closer to him.
“Great! Well, I’ll let you get back to sleep, I guess. Just… take care of Lou, alright?”
“Of course, Li.”
~
When Harry next awoke, at a more appropriate time this round, it was to the sounds of gentle snuffling. Familiar cat ears tickled the soft dusting of stubble beneath his chin as their owner slept on peacefully, lithe body balling up to fit perfectly into the curves of his body. He smiled fondly at the hybrid, carefully extracting himself from his tight grip to prepare breakfast for them.
He loaded a tray up with the plates, feet padding softly on the carpet as he made his way back to the bedroom, peeking in to see the younger male sat up and searching around him desolately, small hands patting confusedly at the groove where he’d lay just moments ago.
“Good morning sunshine.” Harry greeted pleasantly, voice still low and rough with sleep as he lowered the tray before the curious kitten. He chuckled as Louis squeaked happily, leaning forward to lick a broad stripe along his nose.
“Heard you missed me, huh?”
“Lou always miss Harry.” Louis stated simply in response to Harry’s gentle tease, a tinge of cherry pink bloomed across his cheeks as his ears twitched shyly.
Harry melted, leaning forward to place a warm kiss on his forehead.
“I missed you too, kitten. Don’t tell Li this, but I’m glad you snuck out. Now come on, let’s eat before I have to run off to work.”
“Harry?”
“Can… Can Lou come to work with Harry?”
“Um? I don’t- I mean, I guess so? I’m sure it’ll be fine, it’s just that it can be quite crowded at times with, you know, people and I didn’t think you would want to?”
“Lou wants to be with Harry.”
“Okay then, kitten, we’ll go together.”
~
Harry pushed through the door of the bakery with a loud greeting, fingers tangled with Louis’, tenderly leading the hybrid on, the younger male gazing around with bright eyes and eager curiosity.
Barbara bustled through the small door leading to the back, eyes widening momentarily in surprise when she caught sight of the other male, before crinkling with a welcoming smile.
“Morning Harry, and who is this little love here?”
“This is Louis; he’s Liam’s younger brother. Lou, this is Barbara, she’s the owner of this bakery.” Harry introduced while nudging Louis from where he’d been hiding slightly behind him, presenting the beanie clad kitten like a proud parent would. Louis mumbled a shy hi, ducking beneath Harry’s arm to wrap both of his own around the tall male’s waist bashfully as Barbara cooed fondly at them.
“Hello, sweetie, it’s lovely to meet you.”
“I hope it’s okay that he came in to work with me; I didn’t want to leave him alone at home…” Harry asked with a sheepish smile, Barbara swatting at him with rolled eyes as Louis squeaked timidly with hopeful eyes.
“Don’t be silly, hun, it’s fine. I’ll be delighted to have him around.”
~
Bells tinkled lightly to signal the arrival of a customer, Harry popping his head up at the back where he’d been preparing the dough for a tray of scones while chuckling heartily at the disgruntled expression on Louis’ face when flour puffed up in his face as he tried to help.
He was a great help, even though Harry (or Barbara) had to teach him every single technique- the kitten didn’t even know how to whisk- but he tried, and Harry felt his heart melting every time he beamed widely, looking up at him with excited eyes when he got something right.
Harry wasn’t sure how much longer he could take it before his heart gave out on him, but if it was to the sound of Louis’ giggles, then, he thought, it would be worth it.
“I’ll be right back, Lou, just keep working at the dough for me?”
“Hi, what can I get you- Oh.” Harry faltered, plastering on a strained smile when he saw the blonde girl leaned against the counter, red lips tilting into a flirtatious grin.
“Um, hi Taylor. What would you like?”
“How about your number?”
Ew.
Harry thought with a hidden grimace, flinching internally (and probably externally too judging by the look on her face) as the blonde pressed forward even more, half on the counter, cleavage pushed together rather obscenely.
Harry was more of a bum guy.
Louis has a nice bum, his brain supplied unhelpfully, which.
He did, but that wasn’t the point right now.
Harry needed an out from this situation, mind whirling as he fumbled through an uncomfortable response to Taylor’s advances. He did try telling her that he was gay, but she had either not known the meaning of the word, or simply didn’t care.
He’s got a pretty good inkling that it’s the latter, and that she- honest to God- was convinced that she could persuade him.
“I, um, well. Look I don’t think that’s such a good idea.” He started, nearly letting out a frightened squeal as he stumbled painfully into the corner of the pastry fridge when her lips pouted together (Louis’ was much, much cuter) and she leaned over (on top of?) the counter even more with a whined why.
Help.
As if sensing his cry for help, the little back door swung open, Louis sticking his head through cutely.
“Harry?”
Harry spun to face him, relief evident on his face as the lithe male bounced over happily to him, hair dusted with sugar.
“Who is that?”
Oh.
Harry had almost forgotten about her, lost in the little giggles emanating from his kitten as he combed the white powder from his hair.
“Wait is that- Is he your boyfriend?” she cried disbelievingly, finger pointed at Louis, the small male cowering minutely under her harsh glare. Harry pushed himself to his full height, stepping forward to shield Louis from her, his eyes flashing dangerously as he hissed lowly.
“That’s none of your business, and I’ll thank you to stop frightening him. He’s done nothing to deserve that, and we’d like it if you left now, actually.” He looked over at the warm weight hovering behind him, Louis fisting at the hem of his shirt and cuddling up in his protective arms, reaching up to kiss his cheek in thanks.
“But-” Taylor protested, Harry repeating his demand with his eyes still trained on Louis, stomping her foot brattily as she marched from the bakery.
“Are you alright, baby kitten? I’m sorry that she wasn’t nice to you.”
“It’s okay. Lou has Harry.”
-
It was dark when he opened his eyes- the kind that was an absolute black just closing in on him, gnawing at his bones and sinking into his veins.
He rolled up further into himself.
He wasn’t sure where he was, or why he was here, though there was familiarity in the darkness; something far and vague, as if from a lifetime ago.
Dredging up his courage, Louis slowly uncurled himself, testing out his strength (weak, but existent), before carefully shuffling forward on his palms and knees. He made it a couple of steps before he was jerked backwards slightly, startled by the tug on his ankles; he gasped, heart racing, the sounds of his blood rushing in his ears breaking the otherwise suffocating silence as he waited for whoever-whatever- it was to drag him back.
To punish him.
He gasped, panting heavily as the realization struck him.
And suddenly, he knew where he was.
Louis reached out behind him, trembling fingers feeling around his ankle with growing dread, a sob tearing from his throat as they touched cold metal.
He was back there.
The facility.
He didn’t know what he did to land him in the cell this time, or where Harry was-
Oh God.
Harry.
Louis whimpered, panicked thoughts flooding his mind as he struggled helplessly against the chain binding him to the wall- he needed to find Harry.
Oh God, what if they hurt him?
He tugged harshly at the chain, a frustrated growl falling from his lips when it refused to budge, the hard steel biting into his skin; he slumped against the wall in defeat, violent sobs wrecking his small frame as he buried his head into crimson stained hands, accepting the horrific truth of his situation.
He wasn’t going to get out, and worse- he wasn’t going to be able to save Harry; all because he was too weak.
“Harry…”
“Harry!” Louis threw himself upright with a strangled cry, cool sweat soaking the back of his tee as he panted heavily, body trembling with the impact of his nightmare. He felt strong arms slip around his waist, the elder whispering soft assurances into his ear as he was pulled into a warm embrace.
“Daddy…” Louis whimpered, head stuffed into the crook where Harry’s neck met shoulder, taking in the sweet homely scent of the other male as he tried to calm his jagged breaths.
It was just a nightmare; he was alright- Harry was alright.
They were safe.
Harry shushed him, one large palm smoothing down his back in calming circles, the other cradling his head protectively as he sniffled pathetically.
“Daddy, safe?”
“Yes, baby, you’re safe. You’re okay, darling, it was just a nightmare.” Harry frowned, puzzled as Louis shook his head vehemently, burrowing deeper into him, clutching at his top desperately as he repeated his question over and over again.
He wasn’t sure how to respond; wasn’t sure if Louis was warning him of danger, of something he couldn’t sense, or-
Oh.
“Lou, kitten, I’m okay. I’m here, I’m okay.” He whispered, heart aching as the hybrid finally settled at his words, nodding slowly against his neck- Louis wasn’t asking for himself, he was scared for him.
~
“Lou? Do you…” Harry voiced hesitantly when Louis finally calmed, even though he was still clinging tightly to him.
“Do you want to tell me what your nightmare was about?” Louis’ breath hitched, large watery sapphire orbs staring up at him as their owner nodded timidly.
He took a deep breath, lacing his small fingers through Harry’s for courage before beginning his tale, starting with a recount of his nightmare- of being trapped back there, unable to break free to help Harry, and how terrified he was.
Harry listened attentively, squeezing Louis’ hand in his to offer comfort, eyes growing wet and breaths catching in horror as Louis went on to tell of his past at the facility- the place he was brought up in; the place he was experimented on.
He told him of their experiments; of how on good days, they would only do tests like forcing him to run until his legs gave out and he passed out from exhaustion; of how on bad days, they would force him into a cage with angry, vicious dogs, and expect him to fight, only pulling him out when he was severely mauled, fatally close to bleeding out.
Louis told him about the cell; of how he was thrown into the tiny cramped space if he didn’t pass certain tests, food and water withheld for days on end as he was locked and chained in the darkness; of how he begged and cried, and pleaded for them to let him out, for someone to save him- but no one did.
No one ever did.
Until that one fateful day, when the police had somehow gotten wind of a suspicious experimental lab and raided the place, and Louis had fled amid the chaos, knowing that he was finally free.
He’d no idea where he was going, only that he had to run; and so he did, the sweet taste of fresh air and freedom fuelling him, but then he’d stumbled into relatively crowded park, and terrified by the noise and people, he’d hidden among the bushes.
And that was where Liam’d found him (he’d been chasing after his soccer ball, he’d later told him), shivering and cowering in his torn clothing and scratched up feet, ears flattened against his head.
He’d looked surprised, blinking owlishly at him for a few moments, and Louis was so, so afraid, but then the older male had simply smiled at him, sticking out his hand for a handshake and then pulling his jacket and beanie over the hybrid, stealthily sneaking him out of the bushes and giving him a piggy back all the way home.
And the rest, as they say, was history.
“God…Lou, baby.” Harry breathed tearfully, reaching out to press frantic kisses all over Louis’ face, as if to reassure himself that the hybrid was indeed there, before gently but firmly securing the younger male into his arms.
He was never going to let go.
I’ll protect you.
-
Harry slumped back in his chair, giving up on the text he’d been futilely trying to read for the past few hours. He chewed on his bottom lip nervously, stealing furtive glances at his room where Louis’d been snoozing peacefully when he left him, then to Liam where he was sat, hunched over his laptop as he worked steadily on his assignment.
“Hey Li?” Harry hedged cautiously, wavering with uncertainty as the other male hummed distractedly in response.
“Do you… Would it be okay with you if I asked Lou to be my boyfriend?” Liam paused, fingers drawing to an abrupt halt. He turned slowly, brow lifted skeptically at the curly haired male as Harry stared back with wide eyed trepidation.
“Harry, are you asking me for permission to date my brother?” Liam deadpanned, lips tipping into an amused smirk as the younger male blushed.
“Well, I mean, yeah?”
“Of course, you idiot; I trust you. ‘Sides, I think Lou would kill me in my sleep if I dared to say no.” Liam rolled his eyes at him, swiveling back to his work, not bothering to suppress the manic grin he knew he was sporting.
It’s just- he was so happy.
It wasn’t as if he was surprised- anyone who saw them together wouldn’t be, really, not once they saw the way they look at each other; the way they revolved around each other, as if instinctually- and frankly speaking, he’d been waiting a long time for this to happen, ever since that very first time he’d seen Louis wrapped up in Harry’s arms, warm and peaceful.
He was glad that Louis had Harry, someone to love him and protect him, and to show him that it was okay- that he was able to be loved too, cat bits and all.
~
Louis beckoned at one of the shyer kittens surrounding him, cooing as he scooped it up into his arms, bopping it affectionately on its little nose. Harry sat beside him, heart melting with adoration as he watched Louis interact with the tiny fluff balls.
He’d thought that Louis would like this place- a small, lesser known cat café that he’d stumbled across one day while wandering- perfect for this very important occasion.
“Lou? I was wondering, if you would, maybe, that is…” He fidgeted, looking away momentarily before inhaling deeply, shoulders set with determination. He stared up into the hybrid’s large innocent orbs, beguiled by the absolute trust he saw there as Louis waited patiently for him to continue.
“Do you want to be my boyfriend?”
“Boyfriend? Lou? Harry likes Lou?” Louis blinked, head tilted with a confused frown, finger pointing needlessly at himself. Harry chuckled, pulling his small hand into his own larger palm, pressing a tender kiss to his knuckles.
“I do, kitten. I like you very, very much.”
“Okay.”
“Okay?” Harry repeated, lips stretching into an ecstatic grin- he’d thought that maybe the kitten hybrid did return his feelings; that he wasn’t the only one who felt the connection between them, right from that very first meeting.
He’d certainly hoped, but actually hearing it-
God.
It was far gone beyond a dream come true.
Louis shrugged somewhat nonchalantly, as if it were obvious that he would say yes, lowering the kitten back onto the ground and burrowing into Harry’s side with a contented sigh.
“Lou likes Harry too.”
~
Harry thanked the driver, hooking an arm beneath Louis’ thighs and lifting him easily out of the cab, the other arm wrapped around the kitten’s back and supporting his head against his shoulder as the younger male continued to nap peacefully.
He climbed the stairs to their apartment, deliberating in front of their door before softly kicking at the wood with his foot. Liam peeked out curiously at them, smiling in understanding as he stepped aside to let Harry in. He chuckled at how tiny Louis looked, the way he was clinging onto the tall male just as an infant would.
“How was your date?”
“Oh, it was fantastic, thanks. He agreed, by the way.” Harry sighed blithely, dimples pooling as he beamed widely at the other male, emerald eyes dancing with obvious elation.
“Of course he did, H. I’ll be surprised if he didn’t- Lord knows how infatuated he is with you.”
“…Daddy…” Louis murmured sleepily, rubbing his cheek against Harry’s shoulder, the elder freezing as Liam whirled around with narrowed eyes.
“Did he just-?”
“Yeah, but it’s not- I didn’t- he’s called me that a couple of times, but I honestly don’t know why, I didn’t…” Harry fumbled, words jumbled in his rush to placate his flat mate. Liam laughed, shaking his head at the flustered male.
“I know- well, I don’t but I’d hoped you wouldn’t defile my baby brother quite so soon. I was just messing with you.”
“I- I’m just going to bed now.”
With that, Harry spun around, face flushed with mortification as he all but sprinted into his room, Liam cackling evilly behind him.
~
“Here you go, baby.” Harry lowered a plate of full English in front of Louis, the younger male chirping a happy thank you Daddy at him.
Right in front of Liam.
And there went his hopes that the issue would be put at rest, Harry thought, sighing in resignation as he caught the amused gleam in his flat mate’s eyes.
“Why is Harry daddy, Lou?” Harry choked, spluttering senselessly as Liam grinned cheekily at him.
“Harry calls Lou baby, so Harry must be Daddy.” Louis stated simply, more involved in poking at his eggs and shoveling little bits of sausage into his mouth, oblivious to the sounds of Harry choking (again) at his answer and his brother guffawing obnoxiously at his furiously red face.
“Besides, Daddy takes care of Lou. Lou loves Daddy.”
-
Harry barged into their flat with an excited squeal, startling the two brothers from their lazy sprawl on the couch. He picked Louis up as he jumped into his arms in greeting, spinning him around in circles as the hybrid giggled in delight from his infectious excitement.
“They want me! Li, they are going to record my songs!”
“Holy shit, really? That’s great, Harry!” Liam leapt up, clapping Harry on his back with a thrilled grin.
“I know! Oh my God, it’s like a dream come true.” Harry sighed happily, humming mindlessly as he stroked his thumb along the pointy bone of Louis’ shoulder, his small boyfriend purring blissfully.
“I know! Seriously, congrats on that, I’m so proud of you!”
“What is Daddy and Li talking about?” Louis wondered aloud, ears perked up cutely with interest at their obvious exhilaration.
“You know how Harry writes songs, babe? Well, there’s a record label that wants to record his songs. You’re gonna be proper famous, aren’t you, H!” Liam teased; Harry and him both missing the way Louis frowned at his words.
It’s not till later that night, both of them settled snugly with a movie in bed, that Louis brings the topic up again.
“Daddy?” He called quietly, slim fingers tracing the outline of Harry’s butterfly tattoo idly.
“Yes baby?” Harry replied, eyes still focused on the movie even as he shivered under the feather light touches. Louis remained silent, thinking through his words carefully.
“Will Daddy forget Lou?” Harry whipped around, curls sent flying from the force, jaw slack as he gaped at Louis, horrified.
“What? No! No, baby, of course not!”
“But… but Daddy will meet lots of people. Maybe, Daddy will find someone else?” Louis posed timidly, small body curled as if to protect himself.
And it hurt.
It hurt to see his love so unsure about himself, about his worth that he thought that Harry would just- could possibly just- leave him.
Harry hurt.
Harry lunged towards Louis, tugging the small hybrid into a tight embrace as he whispered fierce assurances to him, promises intertwined with every kiss he painted across his skin.
“No! Lou, I don’t want anyone else, I promise. There won’t be anyone else. It’s just you, kitten, just you and me.”
~
“Lou? Baby, are you awake?” Harry whispered, fingers tracing gently across the hybrid’s arm, leaving a trail of goose bumps in its wake as Louis shivered from the feather light touch.
“Yes, Daddy.”
“I was thinking… I wanna show you something, kitten.” Harry murmured softly, ignoring the confused whine of protest from behind him as he slipped out of bed; digging through their closet, he pulled out his worn pair of boots, fishing out a small box hidden within.
“I-I got this for you a while back, but I just wasn’t sure- about timing, and all that, you know? But after tonight, I just thought- Well, it just seemed like the perfect time.” The tall male trailed off awkwardly, thumb smoothing over the velvet cover of the box in a tender caress. Louis pushed into a sitting position, slim fingers reaching out carefully.
“W-What is it, Daddy?”
Harry sighed, inhaling deeply to gather his courage before lifting his head and meeting his kitten’s curious but somewhat timid gaze. He flipped the lid open, eyes darting back down to stare fondly at the ring nestled within- a simple white gold band, traced with an intricate woven design- as Louis gasped in surprise.
“It’s a promise ring, baby; and one day, I hope that I will be able to replace it with a more official one- but for now, this is a promise from me to you, that no matter what happens from here on; no matter what job I find, or who I meet, you’re going to be the one I want. You’re always going to be my number one, Lou, and that’s not going to change.”
“Lou- I- D-Daddy.” Louis choked out in a silent whimper, eyes filling rapidly with the mess of overwhelming emotions swirling within him, shaky arms reaching to grasp at the hem of Harry’s shirt as the elder enclosed him into warm arms.
“Shh, it’s alright, baby. You’re okay; I love you so much, Lou. I just wanted you to know that.”
“Lou loves Daddy too- So much, very, very much.”
“Then I hope you will agreed to my next request, kitten; I know it might be a bit soon considering that we’ve only been dating for a few months, but… please move in with me, Lou?” Harry breathed, heart thudding with anticipation.
Louis smiled, tipping his head to seal their lips together in a gentle kiss.
Hi! Any fics about either Lou or Harry teaching the other about sex? So one is experienced and the other isn’t? Thanks!
Hello! Enjoy:
Bring Your Body Baby (I Could Bring You Fame) by theboyfriendstagram:
Summary: Eighteen year old Harry Styles just graduated high school and landed a summer job as a waterboy for his favorite football team. His job description is simple: be ready to hand water and towels to players if needed. That didn’t seem to include Louis Tomlinson though, a twenty-three year old, recently transferred Paris Saint-German player, who seems to like making Harry’s job much more difficult than it has to be.OR A self-indulgent AU that takes place over the summer of 2015. 18 year old Harry hates pining after people he can’t have, and 23 year old footballer Louis loves flirting with people even though it never means anything.
Word count: 84,134
A Summer of Us by LouisandHarryandLove:
Summary: Louis couldn’t help that he was basically a bundle of nerves all the time. He had too many thoughts and too many worries, but too few friends to share them with.
So when Louis’ mom told him he could invite a friend to the beach house his family was renting for the summer, he couldn’t help but panic.
But this year was different. This year he knew exactly who he wanted to invite, if he could just get up the nerve to ask the pretty curly haired boy who had been so nice to him for the past four months.
Little does Louis know, he’s in for one of the best and most transformative summers of his life.
Word count: 47,809
Go Downtown To Taste The Sweetness by valiumcolouredsky (orphan_account):
Summary: basically just self indulgent fic of louis getting eaten out for the first time and then sucking harry off for the first time. v self indulgent bc i love rimming.
Word count: 14,414
You’ll Breathe Me In (You Won’t Release) by LoadedGunn:
Summary: His first driving lesson with Louis takes place on a Saturday.
Harry stumbles out through the front gate in thrown-on baggy jeans and his ratty Ramones shirt, sees Louis leaning casually against the car, and his knees nearly give out. Apparently “not another surly teacher” meant a drop dead gorgeous twenty-something scruffy guy with shaggy brown hair and cheekbones sharp enough to chop a salad with. Clearly, Robin’s trying to get Harry killed at seventeen.
Or, the AU where Louis is a 25-year-old driving instructor and Harry is a 17-year-old virgin who’s really awful at seduction, except for the time he gets Louis to fall for him and fuck him senseless and take him on kinky adventures.
Word count: 95,482
let’s talk about making love by istajmaal:
Summary: “That’s my name, baby, I’m Louis.” The voice on the phone inhales sharply, then says, “Gonna take my cock now, princess?”Harry lets out a high-pitched mhmm and shudders as he pulls his fingers out of his hole, groping for the vibrator. “Nice to meet you,” he says, feeling a bit dizzy with how hard his untouched cock is.Louis is just a simple phone sex line operator, but to Harry, he’s Daddy.
Word count: 25,004
Let’s Embrace The Point Of No Return by sweaterpawstyles:
Summary: Louis was a whole new scale of beautiful, he was richer than Harry could’ve ever imagined, and he was the most powerful, dominant alpha that Harry had ever come in contact with. The only problem now is that Louis is also Harry’s boss.
Louis believed Harry was an alpha, and had no idea about how he had lied about his status just to get an interview with Louis. He was in too deep now and he couldn’t look back.
Or Harry is an omega intern at an all alpha company. Louis is his boss. There’s some complications.
Word count: 33,980
Kiss me on the Mouth and Set me Free (but please don’t bite) by seducedbycurls:
Summary: Harry is the CEO of Flora Corp, Louis is his new secretary.“…Louis wanted him so badly. Wanted Harry to pick him up, bite him, and break him. Make Louis his, make Louis cry, make Louis a beautiful, plump, pregnant omega…”
Word count: 41,686
ain’t had none like you in a while by istajmaal:
Summary: It kind of sucks that instead of using time travel to go back and kill Hitler, Simon Cowell chooses to use it to get his clients to advise younger versions of themselves. Sixteen-year-old Harry’s not bitter, it’s just that his relationship with Louis was complicated enough before he saw him with hot dad hair.
Word count: 12,179
once i figured it out (baby, it was easy) by istajmaal:
Summary: Louis kisses Harry’s temple and looks back at the older Louis and Harry. “What were we supposed to be talking about?”
“How Harry would really like you to tie him up and torture his nipples,” older-Louis says.
or, the orgy where louis teaches louis how to be harry’s daddy by demonstrating on harry. with the aid of a few props.
Word count: 17,643
The Sweet Escape by subhazza:
Summary: 16-year-old Harry Styles is Louis Tomlinsons next door neighbor. Harry is innocent, very innocent. Louis is the exact opposite. So, when Harry sneaks over and asks to spend the night Louis doesn’t know if he should agree..things go further than expected.
Baby Heaven's in your Eyes by theboyfriendstagram 24/24 (120k)
They couldn’t be more different if they tried. Louis Tomlinson is 17 years old and in his last year of the most prestigious private school in Doncaster. Everyone who attends his school knows him thanks to his incredibly rich family, sassy attitude and gorgeous girlfriend, Eleanor Calder. If there’s one thing that completely annoys him, it’s that there is a poor community college right across the street.
Harry Styles is 19 years old, and (once again) in his last year of college. He goes to community college in Doncaster. He never shows up to classes and if he actually bothers to, he’s either high or drunk; sometimes both. His skin is littered with tattoos and if there’s one thing he absolutely hates, it’s the snobby students attending the private school right across from his.
Or a sixth form!AU where Harry is the fucked up bad boy with too many problems, Louis is the perfect rich boy with too much money and their schools are right across from each other. They meet at a party and that’s the last (and maybe the only) thing they need.
““E-Excuse me?”
Harry shrieked (not very manly at all) in fright, whipping around at the timid voice from behind him, only to successfully fling himself off the bed to the sounds of a startled squeak.
“I… Um. Is, Is you alright?” That timid (and rather melodic, if he’d let himself admit it) voice rasped out, the curly brunette blinking up in shock as a fluffy head popped over the bed, peering down at him with large worried orbs.
“Oops. I’m fine. I’m Harry, by the way.” He huffed out, winded by the unexpected change of events as he cautiously leaned himself up onto his elbows, the small sweater clad figure inching back carefully on his bed.
“Hi Ha-rreh.””
Words: 8130, Chapters: 1/1, Language: English
Fandoms: One Direction (Band)
Rating: Not Rated
Warnings: Creator Chose Not To Use Archive Warnings
Categories: M/M
Characters: Harry Styles, Louis Tomlinson, Liam Payne, very brief mention taylor swift
Relationships: Harry Styles/Louis Tomlinson
Additional Tags: Hybrid Louis, Baby Louis, Daddy Harry, Fluff, Light Angst, Past Abuse, Brother Liam, Liam being a good brother, Insecure Louis, Sick Louis, Cute Louis, Alternate Universe, Protective Harry, Caring Harry, Innocent Louis, Songwriter Harry
via AO3 works tagged ‘Harry Styles/Louis Tomlinson’ http://ift.tt/2mkTCEr
