Acı var ya… öyle herkesin anlattığı gibi basit bir şey değil. Gelip geçmiyor hemen. Hatta bazen gitmiyor bile, sadece şekil değiştiriyor. İlk başta keskin oluyor, nefes aldırmıyor. Sonra yavaş yavaş içine yerleşiyor, sanki hep oradaymış gibi İnsan en çok da kimse anlamıyormuş gibi hissettiğinde yoruluyor. Kalabalığın içinde bile yalnız kalıyorsun. Anlatmak istiyorsun ama kelimeler yetmiyor. Çünkü bazı acılar var, anlatınca küçülmüyor… aksine daha gerçek oluyor Bir de şu var; acı sana bir şeyler öğretir diyorlar ya… doğru ama kimse şunu söylemiyor: Öğretirken biraz kırıyor insanı. Eskisi gibi olamıyorsun. Daha sessiz oluyorsun, daha dikkatli… belki de biraz daha mesafeli. Ama garip bir şekilde, acı insanı derinleştiriyor da. Herkesin görmediğini görmeye başlıyorsun. Küçük şeylerin değerini, birinin içten bir “nasılsın” demesinin ne kadar büyük bir şey olduğunu…Şunu fark ediyorsun sonunda: Acı geçmiyor belki… ama sen onunla yaşamayı öğreniyorsun.
Ve bir gün, o acıyı taşıyan kişi olmaktan çıkıp, o acıyla güçlenen biri oluyorsun.