ŞİİR: KARANLIKTA BİR DENİZ FENERİ
içimde hiçbir duygunun olmadığını söyleme,
sana seni sevdiğimi söylüyorum,
ne hissettiğimi hayal bile edemezsin,
günlerim sensiz geçse de,
seni hala seviyorum,insan farkına bile varmıyor sevince,
kaybolan bir düşünceymiş meğer bütün hayatım,
merhametsizce acı çekiyorum,sen, benim fırtınada yolumu aydınlatan,
karanlıkta bir deniz fenerimdin,
yolumu ışıkla aydınlatan ışığını kaybettikten sonra,
sular altında kaldı yüreğim,
ve ben okyanusun dibinde acıyla baş başa kaldım,yüzeye çıkmak için tutunacak hiçbir şeye sahip değilim,
ve içimde bir soğukluk hissediyorum,
bana ışığını ve tüm sıcaklığını ver,bocalayamam,
sıcaklık benden uzaklaşıyor,
yüzeye çıkmak için boğuşuyorum,artık kendimi bulmam gerekiyor,
hayatta mıyım yoksa değil miyim bilmiyorum,
gerçekten yaşadım mı yoksa yaşamadım mı bilmiyorum,
kalp atışlarımı hissedemiyorum,
düşüncelerimden emin olamıyorum,
anlaşılması çok zor,kendini kötü hissetme,
bu benim hayatımın hikayesi,
ben yarı deliyim biliyorsun,
eğer aklımı tamamen kaybedersem günün birinde,
adının hecelerini fısılda kulağıma,
seni unutmak ve sensiz olmak istemiyorum,
seni benimle olmaya zorlamıyorum,
seninle olabilmek için her şeyi yaptım,
garip bir denizci misali,
ışığını nereye götürdüysen,
bugün kalbim buna şahittir,yeni bir sabahın ışığını istiyorum,
fırtınanın sakinliği mi emin değilim,
ama dolunay veda ediyor geceye,
toparlanabilirsin,sana ulaşamadığım için ağlıyorum,
geçiyorum çok yakınından,
başka birisine yeniden doğacaksın,
ama bu sefer ben yakınında olmayacağım,eğer benimle değilsen,
ama nereye gidersem gideyim ışığını arayacak gözlerim,
ışığını bana bir kez gösterdiğin için teşekkür ederim,ben böyleyim,
hissetmekle ilgilenmiyorum,
fırtınanın bizi ayırmasını istemiyorum,
seni sonsuzlukta aradığım doğrudur,
ama her seferinde seni kaybolmuş buluyorum,
ışığını aç ve son kez bak gözlerime,
hayatım boyunca orada mıydın?