#dimitris lalos

[dare-g]

Kala azar (2020)

[thelalosarchives]

«Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη: Αυθεντικό θέατρο 

ΤΑ ΝΕΑ - Γεωργουσόπουλος Κώστας 05/07/2015 

τις αρχές του 1972 ο Κάρολος Κουν γιορτάζοντας τα τριάντα χρόνια του Θεάτρου Τέχνης παρουσίασε έλληνες νέους συγγραφείς που είχε πρωτοανεβάσει αλλά επ’ ευκαιρία του εορτασμού στρατεύτηκαν να παρουσιάσουν νέα εσοδεία. Ετσι παίχτηκαν το «Αντόνιο ή το Μήνυμα» της Αναγνωστάκη, «Οι Μουσικοί» του Σκούρτη και τα δύο μονόπρακτα «Η βέρα» και «Το τάβλι» του Δ. Κεχαΐδη. Αν και οι τρεις αυτοί σημαντικοί συγγραφείς είχαν διαφορετική τεχνική, στη δύσκολη εκείνη και σκοτεινή εποχή των επίορκων στρατιωτικών έσκαβαν βαθιά και αναζητούσαν την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας. Και σ’ αυτή την καταβύθιση στις ρίζες ο Κάρολος Κουν ήταν ο εμπνευστής, αφού δίπλα στους ξένους νέους συγγραφείς που μεταφύτευσε, κυρίως τους αμερικανούς ηθογράφους, στην Ελλάδα, πρώτος αυτός αναζήτησε στον βυθό της ελληνικής συνείδησης τα όνειρα, τις ονειρώξεις, τους εφιάλτες, τους τρόμους και τις ψευδαισθήσεις ιδιαίτερα της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Τι προϋπήρχε. Ηταν ο Ξενόπουλος, ο Χορν και ο Μελάς, ο Μπόγρης και το μεσοπολεμικό ελληνικό βουλεβάρτο, προσπάθειες, πολλές, γενναίες, να αρθρωθεί σκηνικός λόγος και να ηθογραφηθεί η νεοελληνική κοινωνία. Η «Στέλλα Βιολάντη», «Το φυντανάκι» και «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» αλλά και τα έργα του Λιδωρίκη, του Καγιά διαμόρφωσαν ένα σκηνικό ήθος που διένυε ένα τόξο από τη λαϊκή γειτονιά έως τα αστικά και μεγαλοαστικά σαλόνια και την επαρχιωτική ζωή, όπως στο έργο και του Καγιά και του Κουνελάκη. Από τον «Τοπικό παράγοντα» του πρώτου έως την «Απαγωγή της Σμαράγδας» του δεύτερου πήγαζε η φιλοδοξία των συγγραφέων να σατιρίσουν με κατανόηση τις αγκυλώσεις και τα ιστορικά βαρίδια μιας κοινωνίας που συνθλιβόταν ανάμεσα σε χρεοκοπικές εθνικές καταστροφές, ήττες, προδοσίες, εκτροπές του πολιτεύματος και δανειοσυντήρητες βιομηχανίες. Και εκεί, στο κέντρο της σύνθλιψης, ο έλληνας μετανάστης είτε στην Αμερική είτε στην Αυστραλία είτε στα ορυχεία του Βελγίου και στην ανασυγκροτούμενη Γερμανία.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ. Ο Κεχαΐδης, μετά τα πρωτόλεια μονόπρακτά του, στην πρώτη ολοκληρωμένη δραματουργία του με το «Πανηγύρι» που τίμησε πάντα ο Κουν, είδε με καθαρό μάτι αλλά και πικρό δάκρυ την εσωτερική μετανάστευση, το ρήμαγμα της υπαίθρου, την εγκατάλειψη της γεωργίας και τη φυγή νέων ανθρώπων προς επαγγέλματα του ποδαριού στη χοάνη της πρωτεύουσας. Ο πατροπαράδοτος καρποσυλλέκτης του θεσσαλικού κάμπου και ο παπλωματάς, λαχειοπώλης στην Ομόνοια και θυρωρός στα Ιλίσια. Ο Κεχαΐδης συνέπλευσε με σπουδαία παρέα: Καμπανέλλης, Ζιώγας, Μουρσελάς, Καρράς, Σκούρτης, Αναγνωστάκη, Ποντίκας, Μποστ, Μάρκαρης, Γ. Σταύρου, Διαλεγμένος, Μάτεσις, Χριστοφιλάκης, Αρμένης, Μ. Ευθυμιάδης, Μανιώτης, Χρυσούλης, Λυμπεράκη, Χασάπογλου, Τσικληρόπουλος. Δεν καταλογογραφώ για εντυπωσιασμό. Στήνω απέναντι στη νέα γενιά ηθοποιών και σκηνοθετών και στα νέα κυρίως μεταμοντέρνα υβρίδια έναν τοίχο για να κρύψουν την ενοχή τους. Εχουμε αυτή τη γενναία ομάδα, μόνο οι άγγλοι μεταπολεμικοί συγγραφείς συγκρίνονται ως ομάδα, και τους ξεχάσαμε. Οσο υπήρχε επιχορηγούμενο θέατρο και ευαίσθητη πολιτική, όσο ευαίσθητοι σκηνοθέτες όπως ο Κουν ανίχνευαν τα χειρόγραφα που δέχονταν και ανακάλυπταν διαμάντια, όσο υπήρχε το θέατρο του Αρμένη, του Βουτέρη και η Πειραματική Σκηνή του Ν. Παπανδρέου, όσο ο Παπαγεωργίου και η Πρωτοψάλτη αναζητούσαν και έβρισκαν νέα ελληνική δραματουργική μαγιά το θέατρό μας ανάσαινε.

Οταν βγήκαν «Οι πυραμίδες» του Ρίτσου ο Παλαμάς έγραψε δημόσια: «Παραμερίστε να περάσει ο Ρίτσος». Πέθανε ο Μάτεσις –είδατε π.χ. να τον τιμά το Φεστιβάλ Αθηνών των νεοελληνικών σκυβάλων; Τώρα το μήνυμα είναι: «Παραμερίστε να περάσει ο Δημητριάδης».

Χίλιες φούσκες του Δημητριάδη δεν μπορούν να αντισταθμίσουν δύο ατάκες του Κεχαΐδη. Είδα σ’ έναν έξοχο χώρο, πολυχώρο, στην Ακαδημία Πλάτωνος και στο ομώνυμο εκεί θεατρικό στέκι το «Τάβλι» του Κεχαΐδη και γύρισα πίσω 43 χρόνια της θεατρικής δικής μου διακονίας και αφοσίωσης στη νεοελληνική διαχρονική δραματουργία. Το «Τάβλι» έχει κάνει γενναία καριέρα από τότε, είναι έργο δημοφιλές ιδιαίτερα σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς που αναζητούν κείμενα με ψαχνό όσον αφορά το θέμα και με βάθος όσον αφορά τη χαρακτηρολογία.

Πάνω απ’ όλα όμως μετράει η γλώσσα, και εννοώ η θεατρική γλώσσα, η σύλληψη και απόδοση του νεοελληνικού ρυθμού. Γιατί ο ρυθμός στο θέατρο είναι όπως ο σφυγμός του οργανισμού.

ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ. Υστερα είναι τα σύμβολα του Κεχαΐδη. Παραπέμπω στους τίτλους του: Πανηγύρι, Βέρα, Τάβλι, Δάφνες και Πικροδάφνες. Κανένας, έγραφα το 1972, όσο ο Κεχαΐδης δεν είδε πως, το τάβλι, αυτή η νεοελληνική ενασχόληση μπορεί να περιέχει όλη τη «φιλοσοφία» της νεοελληνικής ζωής. Αυτός ο επιτραπέζιος παιγνιδιώδης διάλογος, αυτός ο ανταγωνισμός που ξεκινάει από το έναυσμα μιας «τυχαίας» ζαριάς για να εξελιχθεί σε μια μάχη προσωπικής δεξιοτεχνίας, απεικονίζει εν πυκνώ όλον τον αυτοσχεδιασμό της νεοελληνικής πραγματικότητας.

Ο θαυμάσιος ηθοποιός Δημήτρης Λάλος που πέρασε στη σκηνοθεσία συνέλαβε πρωτίστως τον ρυθμό του Κεχαΐδη και απ’ εκεί προχώρησε στον βυθό των ενστίκτων, των απωθημένων, των στερεοτύπων της νεοελληνικής λούμπεν και μικροαστικής συμπεριφοράς. Και η έκπληξη!! Καθοδήγησε δύο αφρικανούς έλληνες εκ γενετής ηθοποιούς που διδάσκουν ελληνική χειρονομία και ελληνική λαλιά. Εκεί, σε μια γειτονιά της Αθήνας ο Σαμουήλ Ακινόλα και ο Στέφανος Μουάγκιε αποδεικνύουν αφοπλιστικά ότι η ηθογραφία, το θέατρο ηθών του Κεχαΐδη είναι τουλάχιστον θέατρο της μεσογειακής ψυχής και πιο βαθιά ακόμη. Μη χάσετε την εμπειρία, σ’ έναν χώρο σημειωμένο με τις αναμνήσεις ιθαγένειας του Μιχάλη Σαπλαούρα και τους θαυμάσιους φωτισμούς του Παν. Λάμπη.

INFO

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος

Παίζουν:Σαμουήλ Ακινόλα, Στέφανος Μουάγκιε

Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος,τηλ. 210-4830.330

[thelalosarchives]

Το Τάβλι του Δημήτρη Κεχαϊδη

Το Θέατρο «Ακαδημία Πλάτωνος» (αυλή)

παρουσιάζει «Το Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη

σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου.

Πρεμιέρα: Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

Κλείνοντας 10 χρόνια από τον θάνατο του συγγραφέα, η κορυφαία νεοελληνική σάτιρα παίρνει σάρκα και οστά, από τις 12 Ιουνίου στην ειδικά διαμορφωμένη αυλή της Ακαδημίας Πλάτωνος. Ο Δημήτρης Λάλος στη πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα και οι ηθοποιοί Σαμουήλ Ακίνολα και Στέφανος Μουαγκιέ, έχοντας κρατήσει αυτούσιο το κείμενο του συγγραφέα, καταθέτουν την προσωπική τους ματιά πάνω σε ένα από τα σπουδαιότερα έργα του νέου ελληνικού θεάτρου.

Καλοκαίρι. Απόγευμα. Ο Φώντας και ο Κόλλιας, φίλοι και κουνιάδοι, παίζουν τάβλι στην αυλή του σπιτιού τους και συζητούν ακατάπαυστα. Ονειρεύονται να πιάσουν την καλή. Καθηλωμένοι, πάνω σε μια ατέλειωτη παρτίδα, σκαρώνουν με το μυαλό τους όνειρα και κομπίνες, καταστρώνοντας το «μεγάλο κόλπο» που δεν θα έρθει ποτέ. Σε μια αέναη φυγή από την πραγματικότητα, διεκδικούν με αξιώσεις μια περίοπτη θέση στο βαθύ όνειρο του Νεοέλληνα να τη βγάλει καθαρή.

Πρωτοανεβασμένο το 1972 από τον Κάρολο Κουν στο Θέατρο Τέχνης, «Το Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη (σε συνεργασία με την Ελένη Χαβιαρά), με την ιδιότυπη γραφή του καθημερινού λόγου και τον αιχμηρό πολιτικό προβληματισμό, μέσα στην γλαφυρότητα της ελληνικής πραγματικότητας φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.

Στην παράσταση του Δημήτρη Λάλου, το έργο επαναπροσδιορίζεται μέσα από μια θεατρική πρόταση που υπενθυμίζει ότι το πιο δυνατό στοιχείο ενός λαού είναι η νοοτροπία του. Αυτή που δεν γνωρίζει τάξεις και χρώμα. Αυτή που ενσωματώνει, αφομοιώνει και εξισώνει τα πάντα. Αυτή που καλείται, τελικά, να οικειοποιηθεί όποιος επιθυμεί να επιβιώσει.

Κείμενο: Δημήτρης Κεχαϊδης

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος

Σκηνογραφία – Κοστούμια: Μιχάλης Σαπλαούρας

Φωτισμοί : Παναγιώτης Λαμπής

Βοηθός Σκηνοθέτη: Kristel Kaperoni

Φωτογραφίες: Pan Lam

Παίζουν: Σαμουήλ Ακίνολα & Στεφανος Μουαγκιε

[thelalosarchives]

O Δημήτρης Λάλος από το Α ως το Ω: “Είμαι υπό κατασκευή” 

 COSMOPOLITI - Βασίλης Παπαβασιλείου  10 Φεβρουαρίου 2017 Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας

Είναι πολυτάλαντος, άκρως δημιουργικός και αγαπά με πάθος το θέατρο, γι’αυτό έχει να δώσει-και θα δώσει- πολλά και καλά στο μέλλον! Άλλωστε, η θεατρική διαδρομή του, τα ‘’πιστεύω’’ του και το ‘’δικό του στίγμα’’ το αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα. Ήθελε να γίνει αρχιτέκτων αλλά ακολούθησε το δρόμο της καρδιάς του και έγινε ηθοποιός. Ο χαρισματικός Δημήτρης Λάλος υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας ΝΑΜΑ, η οποία με προεξάρχουσα την άξια Ελένη Σκότη ανεβάζει υψηλού επιπέδου και αισθητικής παραστάσεις .Οι ερμηνείες του στους ρόλους που καλείται να υποδυθεί κάθε φορά συγκλονίζουν με αποτέλεσμα το 2012 να αποσπάσει παμψηφεί το βραβείο ‘’Δημήτρης Χορν’’ για την ερμηνεία του στο έργο του Μάριο Βάργκας Λιόσα ‘’La Chunga’’.Διδάσκει υποκριτική και τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη σκηνοθεσία σημειώνοντας μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία. Πρόσφατα δημιούργησε τη δική του ομάδα Tempus Verum και ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου Εν Αθήναις με σκοπό να στεγάσει εκεί τα όνειρα και τους στόχους του. Για πέντε μόνο παραστάσεις μεταφέρεται στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ, η τελευταία του δουλειά ‘’Η αρρώστια της νιότης’’ του Φερντινάντ Μπρούκνερ, η οποία εστέφθη με διθυραμβικά σχόλια από κοινό και κριτικούς. 

Ανακαλύψτε τον Δημήτρη Λάλο από το Α ως το Ω!

Αποδοχή: «Είσαι όσο είσαι και αυτό είναι αρκετό»

Βιβλιογραφία:  Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα.

Γενναιοδωρία: Η χρυσή τομή ανάμεσα στη τσιγκουνιά και τη σπατάλη.

Δημήτρης Λάλος: Υπό κατασκευή.

Έμπνευση: Κυκλοφορεί, αρκεί να είσαι πολλές ώρες στο θέατρο και να τη συναντήσεις.

Ζενίθ: Χίμαιρα.

Η αρρώστια της νιότης: Όνειρο ετών.

Κόλαση: Λήθη

Λήθη: Κόλαση

Μοναξιά: μου όλα

Νέα γενιά: Ελπίδα.

Ξένοι συγγραφείς: Ο Μπρεχτ

Όνειρα: Μαζί.

Πειραματισμοί: Τόπος ζωής. Ναι τόπος.

Ρεπερτόριο: Ταξίδι.

Σκηνοθεσία: Ολοκλήρωση.

Τέχνη: Εργαλείο.

Ύπαρξη: Εύθραυστη.

Φερντινάντ Μπρούκνερ: Μελλοντολόγος- Μέντιουμ.

Χώρος: Χρόνος.

Ψυχογράφημα: Η αρρώστια της νιότης

Ωραίο φινάλε: Μακάρι.

[thelalosarchives]

Δημήτρης Λάλος : Ενας ωραίος άνθρωπος 

ΤΟ ΒΗΜΑ - Μαριλένα Αστραπέλλου 19.12.2012

Πρώτος μπαίνει περπατώντας περήφανα ο Λάμπης. Το μικρό σκυλάκι επιμένει να κάθεται στα πόδια του «κυρίου» του Δημήτρη Λάλου αλλά δεν αναστατώνει την αυλή του θεάτρου Επί Κολωνώ ούτε διακόπτει την κουβέντα «των μεγάλων». Δεν είναι ανασφαλές και κακομαθημένο. Λένε ότι τα σκυλιά παίρνουν το χαρακτήρα των αφεντικών τους. «Η μέρα που έγινα καλύτερος ηθοποιός ήταν όταν παραδέχτηκα ότι δεν είμαι καλός ηθοποιός», θα πει με φυσικότητα ο 12ος και τελευταίος για την ώρα νικητής του βραβείου Χορν για το ρόλο του Χοσεφίνο στο Λα Τσούνγκα του Μάριο Βάργκας Λιόσα. Είναι και αυτή μια άποψη. Γιατί στο βαθμό που μπορεί να είναι αντικειμενική μια αλήθεια, αυτή υπαγορεύει ότι ο Δημήτρης Λάλος είναι καλός ηθοποιός. Είτε ως οργισμένος σκίνχεντ στο Ροτβάιλερ του Γκιγιέρμο Έρας είτε ως Τάβιο στο φετινό Κίεβο του Σέρχιο Μπλάνκο είτε, τελικά, ως απλός συνομιλητής σε μια συζήτηση με στριφτά τσιγάρα και κρύο καφέ όπου διαπιστώνεις ότι διαθέτει αυτό που διατείνεται ότι απέκτησε μόλις στα 33 του: «Επίγνωση». Δηλαδή; «Ένα βραβείο είναι σαν να σου λένε «συνέχισε, καλά πας». Πιστεύω ότι ένας ηθοποιός δεν πρέπει να περιμένει μια επιβράβευση για να διαπιστώσει κάτι τέτοιο. Πρέπει να το καταλαβαίνει από μόνος του. Αυτή είναι η φύση του ηθοποιού. Αν δεν μπορεί να ορίσει τον εαυτό του στο χώρο, θα σκοντάφτει πάνω στα αντικείμενα».

Εξαρτάται. Από τα βιώματά σου, από το DNA σου, από την εποχή σου, από την τύχη. Απ’ όλα αυτά τα κομμάτια του παζλ τα οποία εσύ έχεις στα χέρια σου αλλά μόνο οι άλλοι μπορούν να συνδέσουν μεταξύ τους νηφάλια.

ΜΕ ΔΥΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Στην περίπτωσή του οι «γωνίες» του παζλ βρίσκονται αμέσως: πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή του έχουν παίξει δύο οικογένειες. Η μία είναι αυτή της ομάδας ΝΑΜΑ, του θεάτρου Επί Κολωνώ. Η πρώτη παράσταση που είδε, εξάλλου, ήταν μια δική τους δουλειά, το Suburbia, που ανέβηκε στο Φούρνο το 1999. Μέχρι τότε ήταν άλλος ένας 19χρονος που δεν ήξερε τι θέλει να κάνει στη ζωή του και σπούδαζε ηλεκτρονικός υπολογιστών, αποπροσανατολισμένος, θαμπός, «ο χειρότερος της τάξης». Θεωρεί λοιπόν το θέατρο αλλά και την τέχνη γενικότερα ως «το μεγεθυντικό φακό ο οποίος σου δείχνει πράγματα που περνούν καθημερινά μπροστά σου. Είναι ένας σπόρος που βάζεις στο χώμα. Μπορεί να μη φυτρώσει ποτέ. Αλλά μπορεί να κάνει λίγο καλύτερο άνθρωπο ένα 19χρονο που θα δει μια παράσταση. Και ποιος ξέρει; Σε 30 χρόνια μπορεί να γίνει πρωθυπουργός…»

Μέχρι να γίνουν οι πολιτικοί καλύτεροι άνθρωποι υπάρχουν οι δημιουργικοί που ωθούν τους άλλους να βρουν τον εαυτό τους. Όπως η σκηνοθέτις Ελένη Σκότη η οποία «έχει πολλή φωτιά και το χάρισμα να ενεργοποιεί τους ανθρώπους γύρω της». Μαζί με τον αρχιτέκτονα Γιώργο Χατζηνικολάου, την αρχιτέκτονα και ηθοποιό Δάφνη Λαρούνη και τον αυτοδίδακτο Δημήτρη Λάλο σχημάτισαν το σκληρό πυρήνα της δημιουργικής ομάδας του Επί Κολωνώ. Και ύστερα ήρθε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, φέτος και η Φιλαρέτη Κομνηνού, οι οποίες παίζουν σε διπλή διανομή τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κίεβο. «Η Καρυοφυλλιά είχε δει τον τρόπο που παίζαμε στο Ροτβάιλερ και θέλησε να συνεργαστεί μαζί μας. Συχνά το ακούω από συναδέλφους μου ότι θέλουν να μπουν στην παράσταση και να παίξουν και αυτοί». Η αναζήτηση της αλήθειας στο ψυχολογικό θέατρο του Επί Κολωνώ θέλγει λοιπόν τους επισκέπτες του και εξελίσσει τους μόνιμους «κατοίκους» του. «Μέσα από το θέατρο έχω έρθει σε επαφή με τον εσωτερικό μου κόσμο», ομολογεί. «Στους άνδρες απαγορεύονται τα συναισθήματα πλην του θυμού. Αυτό είναι το μόνο αποδεκτό συναίσθημα. Αν θυμώνεις, είσαι ωραίος. Το θέατρο απενοχοποίησε μέσα μου αυτά τα ταμπού σε σχέση με τα συναισθήματα. Να μπορώ να αγαπήσω, να θαυμάσω, να συναισθανθώ χωρίς να πιστεύω ότι είναι αδυναμία. Θα ήμουν πιο σκληρός άνθρωπος χωρίς το θέατρο».

Η δεύτερη οικογένεια του Δημήτρη Λάλου είναι η βιολογική. «Εισέπραξα πολλή αγάπη και οι γονείς μου με στήριξαν πολύ», λέει. Και χάρη στη μεταναστευτική ιστορία της, η πορεία του στο χάρτη της Ευρώπης σχηματίζει μια τεθλασμένη γραμμή. Κατάγεται από τη Λάρισα, γεννήθηκε στο Βόλο, πήγε στο Βέλγιο, επέστρεψε στη Λάρισα, στα 8 του μετανάστευσε στη Γερμανία. Στα 18 του γύρισε στην Ελλάδα. Η γραμμή σταματάει εδώ. Πεισματικά. «Γύρισα για τον ήλιο. Γύρισα όμως και για τη γλώσσα». Γιατί να μη μείνει στο εξωτερικό; Τα γερμανικά εξάλλου είναι σαν μητρική του γλώσσα. «Σαν», τονίζει την παρομοίωση. «Μητρική γλώσσα είναι αυτή που σου μιλάει η μητέρα σου όταν βρίσκεσαι στην κοιλιά της. Εκεί όπου δεν ακούς «αέρινα» αλλά «οστέινα». Το να μοιράζεσαι τη σκέψη σου στη γλώσσα σου είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα».

*Κίεβο, στο θέατρο Επί Κολωνώ ως τις 28 Απριλίου 2013

[thelalosarchives]

Ο Δημήτρης Λάλος αφηγείται τη ζωή του στη LIFO 

Ηθοποιός. Ζει στον Κολωνό. Παίζει τον ρόλο ενός σκίνχεντ στο Ροτβάιλερ και ζει με ελάχιστα. Ήρθε στην Αθήνα για τον ήλιο και νομίζει ότι ζει κάθε μέρα σαν να κάνει διακοπές.

M. Hulot | 14.1.2010

Γεννήθηκα στον Βόλο, πέρασα τα πρώτα 8 μου χρόνια στην Ελλάδα και μετά πήγα στη Γερμανία. Έζησα εκεί μέχρι τα 18. Δέκα χρόνια. Ο λόγος που επέστρεψα ήταν ο ήλιος.

• Απ' τη Γερμανία θυμάμαι το κρύο, το κάστρο της Νυρεμβέργης, τη σύσφιξη των σχέσεων με τους ανθρώπους που μιλάνε την ίδια γλώσσα, την ανάγκη που νιώθεις, όταν είσαι έξω, να επικοινωνήσεις στη γλώσσα σου.

• Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση είναι ότι στη Γερμανία ένιωθα Έλληνας. Εδώ δεν νιώθω τίποτα. Απλώς, άνθρωπος.

• Ποτέ δεν ήθελα να γίνω τίποτα. Όταν έφτασε η στιγμή που έπρεπε να αποφασίσω, ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας, μου άρεσε πάρα πολύ το σχέδιο. Μέχρι που μια μέρα είδα στον Φούρνο το Suburbia του Ερίκ Μπογκοσιάν που είχε σκηνοθετήσει η Ελένη Σκότη και σκέφτηκα ότι αυτό θέλω να κάνω. Έδειχνε νέους που έψαχναν τι να κάνουν στη ζωή τους και με έπιασε ακριβώς στη φάση που ήμουνα. Από τότε ακολούθησα την Ελένη, έκανα μαθήματα μαζί της, βρήκαμε τον χώρο και φτιάξαμε το Επί Κολωνώ.

• Είμαι περήφανος που έχω χτίσει το Επί Κολωνώ. Βρήκαμε αυτό το διατηρητέο και το φτιάξαμε από την αρχή. Δούλευα επί ενάμιση χρόνο 15 ώρες τη μέρα και χαίρομαι που εδώ μέσα έχουν βρει πολλοί άνθρωποι ουσία, έχουν γνωριστεί μεταξύ τους, έχουν παντρευτεί κι έχουν κάνει παιδιά. Είναι ένας τόπος συνάντησης κοινού που διαπραγματεύεται την τέχνη. Είναι πολύ σημαντικό στην εποχή μας που όλα γυρίζουν γύρω απ' τα φράγκα και το πώς θα γίνουμε πιο πλούσιοι να υπάρχει κάτι που δεν προσανατολίζεται στα λεφτά, αλλά στην ουσία. Που δεν καταστρέφει τον κόσμο.

Είμαι περήφανος που έχω χτίσει το Επί Κολωνώ. Βρήκαμε αυτό το διατηρητέο και το φτιάξαμε από την αρχή. Είναι ένας τόπος συνάντησης κοινού που διαπραγματεύεται την τέχνη. Είναι πολύ σημαντικό στην εποχή μας που όλα γυρίζουν γύρω απ' τα φράγκα και το πώς θα γίνουμε πιο πλούσιοι να υπάρχει κάτι που δεν προσανατολίζεται στα λεφτά, αλλά στην ουσία. Που δεν καταστρέφει τον κόσμο.

• Ο Μετρ και η Μαργαρίτα του Μπουλγκάκοφ είναι ένα αριστούργημα που μπορώ να πω ότι άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι καλλιτεχνικά. Κυρίως όμως ο Κασσαβέτης. Έχω δει τις ταινίες του πέντε φορές την κάθε μία - τα Πρόσωπα μπορεί να τα έχω δει και τριάντα. Μου αρέσει το πώς πειραματίζεται με την ψυχολογία των ανθρώπων. Είναι από τους λίγους που ασχολήθηκαν με αυτόν που ακούει.

• Με έχει επηρεάσει πολύ ο Μπράντο στην υποκριτική μου. Ήταν καρκίνωμα στην εποχή του γιατί δεν ήξερε να παίζει. Το μόνο που ήξερε ήταν να είναι ο εαυτός του και να λέει την αλήθεια. Ούτε τσαλίμια ούτε τεχνικές, μόνο στυγνή αλήθεια. Δεν είχε τελειώσει σχολή.

• Ο τρόπος που προσεγγίζεις έναν ρόλο δεν έχει να κάνει με το πόσο ωραία λες τα πράγματα, ή το πόσο όμορφος είσαι. Σημασία έχει πόσο το εννοείς αυτό που κάνεις και πόσο σημαντικός είναι ο συμπαίκτης σου. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πραγματικοί acting codes, ούτε πραγματικοί σκηνοθέτες υποκριτικής.

• Ο Επίκουρος, λίγο πριν πεθάνει, έλεγε ότι «το μόνο που με παρηγορεί είναι οι κουβέντες που έχω κάνει με τους φίλους μου». Έτσι, βάζω τους φίλους μου σε πολύ ψηλό βάθρο. Φίλοι είναι αυτοί που έχουν αντέξει στον χρόνο. Αυτοί που είναι συμπολεμιστές σου.

• Το θέατρο με έχει κάνει πιο «συγχωρετικό». Να καταλαβαίνω τον άλλον πιο εύκολα, να τον συμπονώ. Σου αυξάνει τη συναισθηματική νοημοσύνη. Όταν βλέπεις τον άλλο να υποφέρει, μπαίνεις πιο εύκολα στη θέση του. Παλιότερα θύμωνε κάποιος και θύμωνα κι εγώ, ενώ τώρα αρχίζω σιγά σιγά και τον καταλαβαίνω. Βλέποντας πίσω απ' όλον αυτό τον θυμό και τον σαματά, βλέπεις την ψυχή η οποία προσπαθεί να εκφραστεί αλλά δεν βρίσκει τρόπο.

• Δεν θα άλλαζα τίποτα, αν μπορούσα να γυρίσω πίσω στον χρόνο. Προσπαθώ να ζω κάθε στιγμή έτσι όπως θέλω, τίποτα δεν γίνεται ερήμην μου. Ακόμα και τις κατραπακιές που έχω φάει τις έφαγα επειδή ήθελα. Προσπάθησα ν' αντέξω και είμαι ευγνώμων ακόμα και για τα λάθη μου.

Το θέατρο με έχει κάνει πιο «συγχωρετικό». Να καταλαβαίνω τον άλλον πιο εύκολα, να τον συμπονώ. Σου αυξάνει τη συναισθηματική νοημοσύνη. Όταν βλέπεις τον άλλο να υποφέρει, μπαίνεις πιο εύκολα στη θέση του. Παλιότερα θύμωνε κάποιος και θύμωνα κι εγώ, ενώ τώρα αρχίζω σιγά σιγά και τον καταλαβαίνω. Βλέποντας πίσω απ' όλον αυτό τον θυμό και τον σαματά, βλέπεις την ψυχή η οποία προσπαθεί να εκφραστεί αλλά δεν βρίσκει τρόπο.

• Ό,τι έχω θυσιάσει μέχρι τώρα άξιζε τον κόπο. Έχω θυσιάσει πολλή από αυτή που ονομάζεται «προσωπική ζωή», διασκέδαση, το να πάω να πιω έναν καφέ, ένα ποτό, επειδή από τα 19 μου βρήκα έναν συγκεκριμένο στόχο. Δεν το βλέπω σαν θυσία γιατί μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω. Έχει πιο πολύ πλάκα το να κάτσω να γράψω ένα σενάριο. Ζώντας έξω ένιωσα έντονα όλους γύρω μου να περιμένουν πότε θα έρθει ο Αύγουστος για να έρθουν στην Ελλάδα. Δεν το άντεξα, ήρθα στην Ελλάδα και ζω κάθε μέρα σαν να κάνω διακοπές.

• Ήμουν τις προάλλες στη Νίσυρο και περνώντας από ένα δρομάκι είδα μια γιαγιά μπροστά στην τηλεόραση. Απορροφημένη, να ακούει για τον «Πλανητάρχη». Ποιον Πλανητάρχη; Σου πιπιλίζουν το μυαλό. Νομίζεις ότι πράγματι υπάρχει και είναι ο Πρόεδρος της Αμερικής.

• Δεν βλέπω τηλεόραση, καθόλου. Αν σου πω «σκέψου οτιδήποτε εκτός από μια μαϊμού» είναι αδύνατο να μην τη σκεφτείς, γιατί έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλος. Στην τηλεόραση υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σπουδάσει ακριβώς πώς να σου προγραμματίσουν το κεφάλι. Με εξοργίζει το ψεύτικο lifestyle. Τα πράγματα που πουλάνε και σε κάνουν να πιστέψεις ότι τα έχεις ανάγκη, ενώ δεν τα έχεις. Κι αυτό σε κάνει να νιώθεις φτωχός. Οι ανάγκες που έχεις είναι πολύ συγκεκριμένες, μπορείς να είσαι αυτάρκης με ελάχιστα.

• Ζω με λίγα. Με πολύ λίγα. Και προσπαθώ να ζω μόνο με τα ουσιαστικά. Πετάω ό,τι δεν χρειάζομαι, κι είναι πολλά αυτά. Κι όχι μόνο υλικά.

• Τη βρίσκω τέλεια την Αθήνα. Γουστάρω πολύ αυτό το χάος. Όλοι θέλουν να τα μαζέψουν και να φύγουν από εδώ, να πάνε κάπου αλλού. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν είναι μέσα τους καλά. Σκοπός δεν είναι να μαζέψεις τις βαλίτσες και να φύγεις, γιατί όπου κι αν πας θα είναι το ίδιο.

• Την ευτυχία μπορείς να τη βρεις μέσα σου. Αν συμφιλιωθείς με αυτό που είσαι, αν δεν αρνηθείς τους φόβους σου. Αν συνειδητοποιήσεις ότι είσαι μαλάκας, έχεις περάσει το στάδιο και δεν είσαι.

• Το σχολείο είναι το μεγαλύτερο κακό που έχει γίνει στην ανθρωπότητα γιατί μετατρέπει τη γνώση σε κάτι εξαναγκαστικό και βαρετό. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα απ' τη γνώση.

• Δεν αντέχω την ξενολατρία. Πιστεύω ότι πρέπει να απαγορευτούν εκφράσεις όπως «εδώ στην Ελλάδα», «εμείς οι Έλληνες» και «στην Ελλάδα δεν γίνεται αυτό». Καθόμαστε και μιζεριάζουμε. Πώς δεν γίνεται, ρε φίλε; Όλα γίνονται, είναι όλα μέσα στο κεφάλι μας.

• Η ζωή με έμαθε να είμαι όσο πιο αληθινός γίνεται, να μη λέω ψέματα. Κάθε φορά που το έχω κάνει μου έχει γυρίσει πίσω δεκαπλάσιο.

[thelalosarchives]

 «Δημήτρης Λάλος, λάλον ύδωρ επί  Κολωνώ»…

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου ,15 Ιουλίου του 2010

Λάλος σημαίνει ομιλητικός, λαλίστατος. Μάλλον κάποια ονόματα δεν δίνονται τυχαία. Ο Δημήτρης Λάλος είναι ένας άνθρωπος που έχει άποψη σχεδόν για τα πάντα. Χαίρεται να μιλάει για φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, θέατρο,  κινηματογράφο, λογοτεχνία, ποδόσφαιρο, φιλοζωία. Χωρίς κλισέ και μεγαλοστομία.

Λάλον ύδωρ και πηγή λαλέουσα. Μελετάει Πλάτωνα,  προσωκρατικούς φιλοσόφους, Στανισλάφσκι. Από το σακίδιό του ανασύρει Αϊζενστάιν και με ζήλο μου διαβάζει αποσπάσματα. Αεικίνητος, εύστοχος, εύγλωττος, ετοιμόλογος.

Αναφέρεται στη συνεργασία του στο “Λα Τσούνγκα” με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τη θεατρική σχέση ζωής που έχει με την Ελένη Σκότη. Εξηγεί τη μέθοδο εργασίας με την ομάδα “Νάμα”. Με ζωηρό ενθουσιασμό μου περιγράφει το σενάριο αλλά και το θεατρικό έργο που γράφει. Μιλάει με θέρμη για τους συναδέλφους του επί σκηνής, τους οποίους αποκαλεί συμπαίχτες. Εικονογραφεί τα λόγια του ζωγραφίζοντας στον αέρα με κινήσεις των χεριών.

Άλλωστε και το θέατρο γι’ αυτόν είναι μια “ζωγραφιά στον αέρα”. Η συνάντησή μας πραγματοποιήθηκε ένα ζεστό απομεσήμερο. Στο γραφικό αύλειο χώρο του διατηρητέου Επί Κολωνώ. Στη σκιά μιας ομπρέλας, με παγωμένο καφέ στο τραπεζάκι. Ο Φροίξος στα πόδια μας, στοργικά περιφρονητικός, να κλέβει ματιές θαυμασμού.

Υπέροχο το μικροκλίμα του θεάτρου εν ώρα δημιουργίας. Αποσπασματικές φράσεις από τις πρόβες, ήχοι μετέωροι, σκηνοθετικές οδηγίες, ηθοποιοί να κάνουν διάλειμμα. Κυψέλη πολύβουη. Η ευγενέστατη κυρία Σκότη να μας χαρίζει το γλυκό της χαμόγελο. Ο Δημήτρης Λάλος; Βλέμμα πράσινο διεισδυτικό, εκφραστικότητα αισθητή. Στη σκηνή σκληρός σαν χαρακιά. Στη ζωή ένα γοητευτικό rottweiler που επιπλέον λατρεύει και τις γάτες. Μπορείτε να διανοηθείτε τίποτα καλύτερο;

Προς το παρόν απολαύστε τη συνέντευξη:

«CATS, DOGS & RATS ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ»

* Αυτές τις μέρες τελειώνω τα γυρίσματα της ταινίας «Cats, dogs & rats εν δράσει» του Ανδριανού Γεωργαντά. Η υπόθεσή της έχει να κάνει με το πώς ένα παιδί που ασχολείται με το ποδόσφαιρο εμπλέκεται με τον αντιεξουσιαστικό χώρο.

«Ο ΣΚΥΛΟΣ»

* Πρόσφατα έπαιξα στην ταινία «Ο σκύλος» του Νίκου Labot, μια ιστορία εκδίκησης. Η ταινία αυτή απέσπασε στο Φεστιβάλ του Μαρόκου το βραβείο Καινοτομίας.

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ

* Το 2004 είχα ξεκινήσει να γράφω ένα θεατρικό έργο. Μπήκε στο συρτάρι τότε, αναστήθηκε τώρα. Είναι ψυχολογικό θέατρο. Με τέσσερα άτομα επί σκηνής. Η παρέα των τριών φίλων και ένας ειδικός ο οποίος έρχεται τάχα για να τους λύσει τα προβλήματα, στην ουσία όμως τα περιπλέκει περισσότερο.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

* Επιδιώκω, μέσα από το έργο αυτό, να σχολιάσω μέχρι πού μπορεί να φτάσει η τέχνη. Αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν θέλω να γίνει σκληρό έργο. Είναι περισσότερο μια μαύρη κωμωδία. Στο τέλος μάλιστα λύνεται ο μύθος χωρίς να πάθει κανένας τίποτα. Δεν πεθαίνει κάποιος. ΄Εχει αίσιο τέλος.  Ένα αίσιο τέλος νομίζω ότι είναι ένα θετικό στοιχείο.

ΣΥΝ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

* Το να παίξω και να σκηνοθετήσω ταυτόχρονα είναι πολύ δύσκολο. Αλλά επειδή έχω γράψει το έργο το ξέρω πολύ καλά. Το ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά. Οι άλλοι δύο συνάδελφοι είναι ο Γιάννης Λεάκος και η Ηλιάνα Μαυρομάτη που παίζουμε μαζί στο «Λα Τσούνγκα», επομένως θα είναι και αυτοί συν-σκηνοθέτες μαζί μου.  Όλοι μαζί θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε κάτι. Είναι ένα ομαδικό project. Δεν γίνεται αλλιώς, να μη σε βοηθήσουν οι άνθρωποί σου.

Η ΕΛΕΝΗ ΣΚΟΤΗ

* Έχω εκπαιδευτεί και ανατραφεί έτσι στο θέατρο, ώστε να ακούω τους συνεργάτες μου. Δουλεύοντας με την Ελένη Σκότη, συν-σκηνοθετούμε με κάποια έννοια. Η Ελένη, το καλό που έχει είναι ότι είναι ανοιχτή προς όλους. Μπορεί να περάσει τυχαία κάποιος την ώρα της δοκιμής και να τον δει διστακτικό με κάτι, θα ρωτήσει τι είναι αυτό που δεν του άρεσε. Τα εξετάζει όλα και στο τέλος παίρνει την τελική απόφαση έτσι ώστε να καταλήξει σε αυτό που θέλει. Και αυτό είναι το ουσιαστικό και το μεγαλείο της Ελένης. Είναι τόσο ανοιχτή. Δεν είναι από τους σκηνοθέτες που τα σκέπτονται στο σπίτι τους όλα και έρχονται μετά σαν απο-φασίστες να πούνε «λοιπόν, πήγαινε εδώ εσύ, πήγαινε εσύ εκεί…». Η Ελένη ακούει πολύ τους ηθοποιούς της. Και επειδή έχω εκπαιδευτεί πολύ όλα αυτά τα χρόνια, θέλω και αυτό το πρότζεκτ όταν το αρχίσω να κινηθώ προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή να ακούω πολύ τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι.

ΑΓΑΠΑΩ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ

* Στη ζωή μου κάνω μόνο θέατρο. Και το κάνω χωρίς να κουράζομαι. Το αγαπάω και με αγαπάει.

Ο Δημήτρης Λάλος σε σκηνή από το «Rottweiler»

ΓΙΑ ΤΟ ROTTWEILER ΕΨΑΞΑ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

* Πιστεύω πως όλοι έχουμε μέσα μας τα πάντα. Το καλό, το κακό, το μίσος, την αγάπη, τη ζήλια, το φθόνο, το θαυμασμό. Εμείς ως ηθοποιοί αυτό που καλούμαστε να κάνουμε είναι να ανακαλύψουμε σε ποιο βαθμό τα έχουμε αυτά μέσα μας και να προσπαθήσουμε να τα αναπτύξουμε ακόμα πιο πολύ. Για μένα η έρευνα για το «Rottweiler» του Γκιγιέρμο Έρας ήταν από τις πιο άχαρες και επώδυνες έρευνες που έχω κάνει γιατί έπρεπε να μπω μέσα μου. Έπρεπε να βρω το μίσος μέσα μου. Έπρεπε να ανακαλύψω τι είναι αυτό που εγώ μισώ για να το βάλω σε αντίκρισμα αυτού του χαρακτήρα. Έτσι ώστε να πλάσω ένα «Rottweiler» που δεν είναι καρικατούρα.

ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

* Ως ηθοποιοί δεν πρέπει να αρνούμαστε αυτό που είμαστε. Είμαστε άνθρωποι με τις αδυναμίες μας, με τις δυνατότητές μας. Υπ’ αυτή την έννοια όλοι οι χαρακτήρες είναι μακριά από μας και όλοι οι χαρακτήρες είναι μέσα μας. Γιατί είμαστε άνθρωποι. Δεν ανακαλύπτουμε κάτι καινούργιο.

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ

* Οπωσδήποτε πρέπει να ψάξω μέσα μου γιατί αλλιώς δεν μου κοστίζει. Κι αν δεν κοστίζει σε μένα δεν κοστίζει και στον θεατή. Δεν τρέχει τίποτα. Βλέπουμε μια παράσταση όλοι καθισμένοι στις καρέκλες μας. Μετά πάμε να φάμε και δεν συνέβη τίποτα. Πρέπει να δεις ότι ο άνθρωπος υποφέρει πραγματικά. Πραγματικά μισεί, πραγματικά αγαπά. Τότε θα πει και ο θεατής: Άξιζε τον κόπο, κάτι ένιωσε αυτός ο άνθρωπος στη σκηνή, κάτι ένιωσα κι εγώ.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ

* Το θέατρο είναι θεραπεία και για τον ηθοποιό και για τον θεατή, αλλιώς δεν θα υπήρχε τόσες χιλιάδες χρόνια. Ευτυχώς που υπήρχαν οι πάνσοφοι αρχαίοι Έλληνες – και αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα στις μέρες μας – που σήμερα βάλλονται συνεχώς, βάλλεται η ακεραιότητά τους, σχεδόν επικρατεί πως εάν διαβάζεις Πλάτωνα και Αριστοτέλη είσαι βλάκας, είσαι γραφικός. Μετράμε 2.500 προσωκρατικούς φιλοσόφους. Είναι οι άνθρωποι που ανακαλύψανε την έννοια της ιδέας.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

* Οι Γερμανοί έχουν φθάσει εκεί που έχουν φθάσει επειδή είναι ουσιαστικοί λάτρεις της ελληνικής φιλοσοφίας. Μέχρι που τα γερμανικά λειτουργούν με την αττική σύνταξη. Βάζουν το ρήμα στο τέλος. Τι σημαίνει αυτό, όταν βάζεις το ρήμα στο τέλος αναγκαστικά υποχρεώνεις τον συνομιλητή σου να προσέξει αυτά που λες γιατί βάζοντας το ρήμα στο τέλος αποκαλύπτεται όλη η πρόταση.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑ

* Υπάρχει το ασφαλές ρίσκο. Υπάρχει όμως και κάποιος που λέει να κάνεις τουλάχιστον μία φορά την ημέρα κάτι παράτολμο, ώστε να νιώθεις ότι ζεις. Η επικινδυνότητα λοιπόν υπάρχει σε πολλά πράγματα. Το να περάσω το φανάρι με πορτοκαλί είναι κι αυτό ένα ρίσκο, αλλά δεν είναι ουσιαστικό, έτσι το να ρισκάρεις στην καθημερινή σου ζωή είναι ένα πολύπλοκο πράγμα. Το να ρισκάρεις την τέχνη σου ακόμη πιο πολύ. Εμένα μου αρέσει να ρισκάρω επάνω στη σκηνή πάρα πολύ. Δηλαδή όταν βλέπω ότι όλα πάνε σε ασφάλεια και αυτό που παίζεται δεν μου αρέσει.  Ό, τι έχουμε πει στην πρόβα, αυτό που κάναμε χτες, το κάνουμε και σήμερα και όλα βαδίζουν καλά. Όλα πάνε ρολόι. Αυτό με κάνει να γίνομαι λίγο κατεργάρης, λίγο πονηρός, να… κινώ λίγο τα πράγματα.

ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

* Μου αρέσει συχνά να δημιουργώ καταστάσεις εγρήγορσης πάνω στη σκηνή. Αλλωστε αν δεν παίξουμε και λίγο, αν δεν χαρούμε… Δεν με ενδιαφέρει να έρθω και να επαναλάβω την παράσταση που έκανα χθες το βράδυ, όσο καλή και να ήταν…

ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

*Το θέατρο – και το συνειδητοποιώ τώρα με τα χρόνια – είναι σαν να ζωγραφίζεις στον αέρα. Εγώ αν με ρωτήσετε τι παραστάσεις έχω κάνει ως τώρα δεν έχω τίποτα να σας δείξω. Δεν μπορώ να ανοίξω το συρτάρι και να σας πω ότι έχω κάνει αυτό και αυτό. Μια ζωγραφιά στον αέρα.

Η ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΙΑ

*Συνήθως αυτό που συμβαίνει με τις γυναίκες ηθοποιούς είναι ότι αρνούνται, όταν φτάνουν σε μια ηλικία που αλλάζει η γκάμα τους, που πρέπει αντί για τις γυναίκες να παίξουν τις μάνες, και το τρενάρουν αυτό. Ενώ η Καρυοφυλλιά το έκανε αυτό πριν φτάσει στην ηλικία της μάνας. Έπαιξε μια γυναίκα που σε ηλικία είναι πάνω από τη δική της. Γιατί τώρα πατάει και στα δύο. Μπορεί να παίξει τη γυναίκα, να παίξει και τη μάνα.

ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

* Η Καρυοφυλλιά μας κέρδισε κατά κράτος. Την αγαπήσαμε όλοι εδώ. Δούλεψε σαν τη χελώνα. Αργά αργά. Χωρίς να έχει κάποιο ιδιαίτερο άγχος να αποδείξει αυτό που είναι. Πολύ γενναιόδωρη και πάνω στη σκηνή αλλά και ως άνθρωπος.

Η ΟΜΑΔΑ «ΝΑΜΑ»

* Το ζητούμενο για μας εδώ στην ομάδα «Νάμα» είναι να μην παριστάνουμε πως είμαστε αλλά να είμαστε. Όταν παίζω το «Rottweiler», δεν λέω είμαι ο «Rottweiler», λέω είμαι εγώ. Όταν στο «Λα Τσούνγκα» του Μάριο Βάργκας Λιόσα παίζω τον Χοσεφίνο, πάλι λέω εγώ. Η μέθοδος Στανισλάφσκι σ’ αυτό συνίσταται. Το κάνεις δικό σου. Μέσα από τις πρόβες και ερευνώντας μέσα σου ανακαλύπτεις κάτι το οποίο είσαι εσύ. Είναι η αλήθεια σου. Πάνω εκεί ρίχνεις μια σταγόνα και βγαίνει ο χαρακτήρας. Για μένα ο χαρακτήρας δεν είναι ένας κουβάς γεμάτος. Είναι μια σταγόνα που κάνει τη διαφορά.

ΟΤΑΝ Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ

* Μερικοί ηθοποιοί δεν ξέρουν πώς να βάλουν τα χέρια τους, πώς να σταθούν. Αυτό γίνεται γιατί τους απασχολεί ο εαυτός τους. Αν σε απασχολεί όμως ο άλλος, τότε αυτομάτως λύνεται το πρόβλημα. Αν ακούς τον άλλον, τότε το σώμα σου ακούει κι αυτό. Ακούς σωστά. Όταν ακούς σωστά δεν μπορείς να κάνεις λάθος πάνω στη σκηνή.

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ

Διαβάζω πολύ. Μεγάλοι δάσκαλοι για μένα είναι ο Κονσταντίν Στανισλάφσκι στο θέατρο και ο Σεργκέι Αϊζενστάιν στον κινηματογράφο. Η μέθοδος Στανισλάφσκι είναι η ιδανικότερη μέθοδος για τον κινηματογράφο. Από τότε που ανακαλύφθηκε ο κινηματογράφος μέχρι σήμερα. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτός ο τρόπος ερμηνείας. Όπως μου κινεί το ενδιαφέρον και ο κινηματογράφος. Τον θεωρώ πολύ ουσιαστική τέχνη. Είναι από τις τέχνες η πιο νέα, ογδόντα – εκατό χρόνων. Και έχει και την ιδιαιτερότητα να καταγράφει τον χρόνο στην αιωνιότητα.

ΜΕΓΑΛΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

* Μεγάλα κείμενα, όπως έναν Οιδίποδα, έναν Αμλετ, σίγουρα θέλω να παίξω. Ψάχνω όμως να βρω τις κατάλληλες συνθήκες για να παίξω κάτι τέτοιο. Δεν πρόκειται να μπω σε μιαν ομάδα για να παίξω ένα ρόλο. Δεν με ενδιαφέρει. Προτιμώ να είμαι με τους ανθρώπους μου και να κάνω το θέατρο που αγαπώ. Όταν κάνεις επί έξι μήνες πρόβα με κάποιους, το καλύτερο είναι να είσαι με ανθρώπους που καταλαβαίνεις και σε καταλαβαίνουν κι αυτοί. Που τους εκτιμάς. Με την Ελένη έχουμε πια φτάσει στο σημείο που κοιταζόμαστε απλώς και καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο.

ΣΑΝ ΜΥΘΟΣ

* Το θέατρο είναι τοπικό γεγονός. Το να παίξω μια παράσταση εδώ ή σε ένα άλλο θέατρο είναι τοπικά και χρονικά περιορισμένο. Σαν μύθος.

“Ο σκύλος” του Νίκου Labot

ΣΥΓΓΡΑΦΗ

* Αυτή την περίοδο προσανατολίζομαι πολύ προς το γράψιμο και τη δημιουργία. Πέρα από τη δημιουργία της υποκριτικής, αισθάνομαι την ανάγκη να δημιουργήσω και κάτι που να είναι πιο απτό, όπως η συγγραφή. Η συγγραφή και η σκηνοθεσία. Σίγουρα φαντάζομαι τον εαυτό μου μελλοντικά εδώ, στο θέατρό μου. Να δρω και να εργάζομαι εδώ.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

* Θέλω να κάνω και βήματα προς τον κινηματογράφο, που ενώ έχει μεγάλη δυναμική πάσχει πολύ στην Ελλάδα. Αυτό που κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί είναι πως ο κινηματογράφος είναι μια επιστήμη από μόνος του. Με τη γνώση του θεάτρου μόνο δεν μπορείς να κάνεις κινηματογράφο. Θέλει έρευνα από την αρχή. Να τον αντιμετωπίσεις σαν να μην ξέρεις τίποτα. Γιατί πραγματικά δεν ξέρεις τίποτα. Τις νόρμες, τα εκφραστικά μέσα, ποιος είναι ο μονταρισμένος ρόλος. Γιατί στον κινηματογράφο κάνουμε αυτό που λέγεται μονταρισμένος ρόλος, δηλαδή παίζω σήμερα την αρχή της σκηνής, μετά παίζω κάτι από το τέλος της ταινίας, αύριο θα παίξω το δεύτερο μέρος της πρώτης σκηνής… Παίζεις έτσι. Αυτό θέλει πολύ μεγάλη έρευνα.

Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΩΣ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

* Ο σύγχρονος κινηματογράφος βασίζεται πολύ στους ηθοποιούς. Στο δράμα του ανθρώπου. Υπάρχει ο κινηματογράφος του σκηνοθέτη αλλά υπάρχει και ο κινηματογράφος του ηθοποιού. Αν ο ηθοποιός ξέρει πώς να χειριστεί τον κινηματογράφο, αν γνωρίζει πραγματικά αυτή την τέχνη γίνεται ο κινηματογράφος και δικός του. Συμμετέχει κυριολεκτικά στη διαδικασία. Νιώθει συνδημιουργός.

ΣΕΝΑΡΙΟ

* Μόλις έγραψα και ένα κινηματογραφικό σενάριο. Το σενάριο αυτό θα γυριστεί τον Σεπτέμβριο. Λειτούργησα ως σεναριογράφος. Θα ήθελα και να το σκηνοθετήσω αλλά τελικά προτίμησα να ασχοληθώ μόνο με το γράψιμο. Το είχα αρχίσει πριν από τρία χρόνια και τώρα το ξανάγραψα. Ήταν στις 36 σκηνές και το έκανα 84. ΄Οσο πιο πολύ ασχολούμαι με τον κινηματογράφο, τόσο συνειδητοποιώ ότι δεν βασίζεται στην πρόζα. Πιο πολύ στην εικόνα και στην αλληλουχία. ΄Εγραψα ένα σενάριο μόνο με εικόνες. Οι χαρακτήρες μου δεν μιλάνε, παρά μόνο όταν πρέπει.

«HUNGER»

* Θεωρώ συγκλονιστική από κάθε άποψη την ταινία «Hunger» (Πείνα) του Βρετανού Στιβ Μακ Κουίν. Πρόκειται για την ιστορία του Ιρλανδού μάρτυρα και πολιτικού κρατούμενου σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στην Αγγλία Μπόμπι Σαντς, που τον άφησε η Θάτσερ να πεθάνει το 1981 ύστερα από 66 ημέρες απεργία πείνας. Μια ταινία που σε κάνει να συγκινηθείς μόνο μέσα από εικόνες.

ΑΪΖΕΝΣΤΑΙΝ

* Ο Σεργκέι Αϊζενστάιν εκπροσωπεί μια εποχή κινηματογραφική κατά την οποία δεν υπήρχε καν κινηματογράφος. Ενας χρυσοθήρας, ένας εξερευνητής. Πρόκειται για κινηματογράφο του σκηνοθέτη. Είναι αυτός που ανακάλυψε την έννοια του τυπάζ. Δηλαδή αν θέλεις έναν χαρακτήρα που είναι εργάτης, θα πάρεις έναν εργάτη. Αυτός θα το κάνει πιο σωστά.

ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ

* Έχω ζήσει κι εγώ το ρατσισμό και την ξενοφοβία. Ήμουν δέκα χρόνια στο εξωτερικό. Ο κόσμος φοβάται κάτι που δεν ξέρει. Όταν δεν γνωρίζεις τον άλλον τον φοβάσαι. Σε κάποιες περιπτώσεις δικαίως φοβάται, όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάποιον που ίσως δεν έχει παιδεία. Όλοι θέλουμε να επιζήσουμε. Το κάνουμε σύμφωνα με την παιδεία μας. Κάποιος που έρχεται στον τόπο μας με μια άλλη παιδεία, θέλει κι αυτός να επιζήσει. Όμως θα λειτουργήσει με τη δική του παιδεία. Αυτό είναι που φοβόμαστε.

ΚΡΥΦΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

* Προσωπικά φοβάμαι περισσότερο τον κρυφό ρατσισμό. Τον εσωτερικό ρατσισμό που υπάρχει παντού. Τον ρατσισμό απέναντι στους παχύσαρκους ή για παράδειγμα  στους ανθρώπους που είναι χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου. Ή την απαξίωση προς αυτόν που κερδίζει λιγότερα χρήματα. Αυτός ο ρατσισμός είναι πιο επικίνδυνος.

ΤΟ ΘΑΥΜΑΖΕΙΝ

* Κάτι που λείπει από τη ζωή μας είναι το απαρέμφατο. Δεν το χρησιμοποιούμε πια εμείς οι Έλληνες. Το θαυμάζειν, το αναλύειν. Το θαυμάζειν είναι η ουσία της φιλοσοφίας. Κανένας άλλος δεν χρησιμοποίησε το θαυμάζειν όσο οι αρχαίοι Έλληνες. Πιστεύω πως αν είχαμε τη δυνατότητα να θαυμάσουμε δεν θα φοβόμασταν κιόλας. Όταν δεις τον Πακιστανό να τον θαυμάσεις. Να σκεφτείς το πώς μπορεί να ήρθε μέχρι εδώ, τι κουλτούρα μπορεί να μεταφέρει, θα τον θαυμάσεις και δεν θα τον απορρίψεις.

ΑΡΕΤΗ

* Απορρίπτουμε πια την αρετή. Θεωρούμε την αρετή μαλθακότητα, θηλυπρέπεια. Ο άνθρωπος όσο πιο πολύ γνωρίζει, τόσο λιγότερο φοβάται. Φταίνε τα σχολεία μας που μας κάνουν να πιστεύουμε πως η γνώση είναι βαρετή. Είναι καταναγκαστική. Δεν έχουν βρει τον τρόπο να κάνουν τα παιδιά να αγαπήσουν τη γνώση. Μαζί με τον Γιάννη (σ.σ. τον Ράμο, συμπρωταγωνιστή του στο «Rottweiler») πήγαμε σε ένα σχολείο. Μας κάλεσαν να μιλήσουμε για τον ρατσισμό. Ήταν από τις ωραιότερες πράξεις που έχω κάνει.

ΝΕΥΡΟ-ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ

* Υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να μας χειριστούν με αυτό που λέγεται νευρο-γλωσσικός προγραμματισμός. Στη διαφήμιση συνδυάζουν τη λέξη ελευθερία με τη λέξη λεφτά. Μας χειρίζονται. Παίρνουμε αποφάσεις που, ενώ πιστεύουμε ότι είναι δικές μας, δεν είναι δικές μας. Παρακολουθείς τηλεόραση και σε κάνει να νιώθεις φτωχός, δυστυχισμένος γιατί δεν έχεις όλα αυτά που σου παρουσιάζει. Δεν έχεις τα αυτοκίνητα, δεν έχεις τα κοσμήματα, δεν μπορείς να κάνεις τα ταξίδια και λοιπά.

ΤΡΟΦΗ, ΣΤΕΓΗ ΚΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

* Η αυτάρκεια είναι που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Ο Επίκουρος λέει: «Δώσε μου νερό και ψωμί και μπορώ να συναγωνιστώ τον Δία σε ευτυχία». Το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι να έχεις τροφή και στέγη. Και το τρίτο που προσθέτει ο Επίκουρος, το οποίο κάνει τη διαφορά, είναι και η εξασφάλιση ότι θα τα έχεις και αύριο. Ακριβώς εκεί μας χτυπούν: στην αμφιβολία για την εξασφάλιση του αύριο. Γιατί σήμερα έχεις να φας, κάνεις όμως σπασμωδικές κινήσεις για τι δεν ξέρεις αν θα έχεις και αύριο.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

* Αγαπώ τη δημιουργική συζήτηση. Δεν βγαίνω συχνά. Μου αρέσει περισσότερο να βρίσκομαι με φίλους σε ένα σπίτι και να συζητάμε. Για βιβλία, για ταινίες, για ρόλους, για σενάρια. Να διαβάσουμε ένα κείμενο και να συζητήσουμε γι’ αυτό. Αυτό με κάνει να νιώθω δημιουργικός, με κάνει να νιώθω ότι υπάρχω. Η κουβέντα με διασκεδάζει. Ένα αστείο, ένα ωραίο βιβλίο κάνει το μυαλό να ανθεί.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

* Η σφαίρα είναι το πιο όμορφο αντικείμενο που μπορείς να δεις. Ο ήλιος, το φεγγάρι είναι σφαιρικά. Το κεφάλι μας μια σφαίρα. Κάποιοι λοιπόν έχουν εκμεταλλευτεί τη σφαίρα. Και βάζουν μια σφαίρα να την κλωτσάνε κάποιοι χωρίς ουσιαστικά να τη βλέπουν. Αυτό είναι η μπάλα. Μακάρι το θέατρο να έπιανε το ένα τρίτο του κοινού που έχει το ποδόσφαιρο. Θα ήταν καλύτερη η κοινωνία μας.

ΖΩΑ ΙΕΡΑ

* Οι γάτες έχουν άνοιγμα στο υπερπέραν. Είναι ζώα ιερά. Φαίνεται από την αυτάρκειά τους. Νάτος ο Φροίξος. (Μου δείχνει τον γάτο του θεάτρου, τον Φροίξο, που είναι ξαπλωμένος σχεδόν στα πόδια μας). Δεν τον νοιάζει τίποτα. Αν θα του δώσουμε σημασία ή όχι. Καταρχάς μελετάω τις γάτες και για τους ρόλους μου. Στο «Bug», που έπαιζα για δύο χρόνια, είχα βασίσει το χαρακτήρα μου σε πολλά σημεία στη γάτα. Ιδιαίτερα στην κίνηση. Προσπαθώ δε και στη ζωή μου να μιμηθώ από τη γάτα την τέχνη της ελάχιστης κατανάλωσης ενέργειας με τη μέγιστη απόδοση. Είναι αξιοθαύμαστα ζώα. ΄Εχουν άνοιγμα προς τη μαντική. Η μαντική είναι αρχαία λέξη που έχει τη ρίζα της στη μανία και στο ρήμα μαίνομαι. Είναι ελκυστικές και γοητευτικές. Λατρεύω όλα τα αιλουροειδή.

[thelalosarchives]

Ο Δημήτρης Λάλος στον Μελωδία 99.2 

Με αφορμή την ταινία "Αγέλη Προβάτων" που βγαίνει στους κινηματογράφους στις 23 Ιουνίου, ο αγαπημένος ηθοποιός Δημήτρης Λάλος, μιλά στην Κωνσταντίνα Βαρσάμη για τα podcast του Μελωδία 99.2

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link