Gece ağlarken içimde bağıra çağıra tamam artık eskisi gibi susmayacağım ve içimdekileri bir bir söyleyeceğim dedikten sonra sabah herşey normalmiş davranmak zorunda olduğum için nefret ediyorum. Çünkü biliyorum ki ya konuşturmayacak yarıda susturacaklar ya da anlamayacaklar zaten en acı olanı da tüm çabana rağmen anlamayacak olmaları!
Böyle olmak benim suçum değil aksi,huysuz,sinirli,inatçı,uyumsuz ne derseniz deyin...













