Hello fresh vs Save the children.
Hersenspinsels
Reclame is een raar fenomeen, waren het in den beginne eenvoudige getekende spotjes afgeleid van de plaatjes in de courant, ging men later er een verhaaltje omheen hangen. Opdat het dan bleef hangen, hangen in je geheugen. Wie kent ze niet uit mijn generatie ( jaren 70 / 80 ). Petje Pita mientje, Rolo met de olifant Dombo, giro blauw enz, enz. De huisvrouw met haar was aan een honderd meter lange lijn. De man en zijn auto. De kinderen met speelgoed, jongen met auto’s en meisjes met poppen en niet te vergeten, ze zijn nog gehoorzaam. Tegenwoordig is alles anders. Nu kies je een auto, niet omdat hoe de auto eruit ziet en wat ie kan, maar omdat ie elektrisch en van plastic is. En de man alleen maar “man” kan zijn als hij goed is in huishouden en dat zijn ega hem dan laat zien hoe het beter kan. De kinderen weten tegenwoordig alles beter en voeden tegenwoordig hun ouders op. Hopeloos en zinloos die reclames, want iedereen weet dat je tijdens de boodschappen, zelf een boodschap gaat doen. Nu ben ik me er wel van bewust, dat je onbewust aan die doel bewuste reclame denkt, als je boodschappen gaat doen. Het menselijk brein is erop ingericht. Maar een reclame van “Hello Fresh” gevolgd door “save the children” is toch wel een beetje veel van het goede. Een doos vol vlees, vis en groente op bord getoverd om er daarna zo genaamd van te eten, gevolgd door een paar honderd uitgemergelde kinderen die snakken naar een hap rijst. Het leven is niet eerlijk. Ben trouwens benieuwd wat voor reclame ze daar in hongerend Afrika hebben. Het kan niet zo zijn dat het hele continent er honger lijdt. Tegenwoordig kun je van alles op het web opzoeken, bestellen en er gelijktijdig de recencies over lezen. Hoe makkelijk allemaal. De charme van het winkelen is allang niet meer, behalve als je dat met 5 vrouwen doet, dat is dan meer voor het sociale. Ik zat vorige week in een restaurant in een grote stad in Friesland mijn koffie te drinken, toen de dames, naast mij aan een tafel gingen zitten. Ze waren van middelbare leeftijd en kwamen uit de randstad, dat was duidelijk. Ze hadden de grootste schik en waren ontzettend luidruchtig. Niemand durfde er ook maar iets van te zeggen. Totdat ik dacht, hé die ken ik, die heb ik veertig jaar geleden gezien in mijn diensttijd. Over vroeger was alles beter, de Dolly Dots.
Jacques van de Wal ©2021
