Het taxi-examen
Het ging erom spannen. Het taxi-examen had ik net gehad. Helaas gezakt. Toch wil ik er iets over schrijven. Geen rancune, geen boosheid omdat ik niet geslaagd ben, maar gewoon om mijn ervaring te delen.
Eerder die week had ik twee uur geoefend bij de rijschool. Dat ging redelijk. Je maakt fouten, maar dat mag — daarom heet het oefenen. Een taxi-examen is echter iets anders dan afrijden voor je rijbewijs. Alles moet kloppen. De auto moet spic en span zijn. Daar kom ik zo nog op terug.
Bij het examen trek je eerst een doelgroep. Je moet benoemen wat er van je verwacht wordt en hoe je met deze groep omgaat. Dat staat allemaal netjes in het theorieboek. Maar de praktijk is anders. Ik ben een man van de praktijk, geen theoreticus.
Daarna begint het echte werk: vlot en comfortabel rijden. Tijd is geld, zeker volgens de taxameter. Je krijgt adressen, voert ze in in Google Maps en rijdt ernaartoe. Google Maps is volgens mij in 99,99% van de gevallen correct. In mijn WMO-ritten heb ik daar nooit problemen mee gehad.
Toch kreeg ik tijdens het examen een adres in Leeuwarden: Blokhuisplein 40. Google Maps stuurde me naar een plek die niet klopte. Het bleek verderop te zijn. Vreemd, dacht ik. Later in de week gebeurde hetzelfde met een ander adres. Toeval? Of een test om te kijken hoe je reageert?
Verderop tijdens de rit werd het adres gewijzigd. Dan moet je uit je hoofd berekenen of de rit duurder of goedkoper wordt. Hoe vaak komt dat in de praktijk voor? Misschien eens in de 100.000 ritten. Maar goed, tijdens een examen telt elk detail.
Vrijdag was het zover. Vol goede moed naar het examengebouw. Twee examinatoren zaten een bal gehakt te eten. De tafel lag vol etensresten, er was curry gemorst. Het gebouw rook naar keukenlucht en bleek van een truckersvereniging te zijn. Dat gaf al een bepaald gevoel.
Bij de auto moest ik de buitenkant controleren: banden, profiel (zomer en winter), schade. Schade was er duidelijk — en niet van gisteren. Maandag had ik al gevraagd of dat gemeld was. Dat was zo, maar herstellen gebeurde niet. De binnenkant was ook niet schoon. Stoelen vervuild, rommel in de deur, lege colablikjes. De tank was leeg, dus eerst tanken.
Maandag had de instructeur nog verteld dat je als taxichauffeur met een auto van 150.000 euro rijdt en dat die elke dag schoon moet zijn. Geen losse spullen. Geen rommel. Ironisch genoeg was dat hier niet het geval.
Dan het examen zelf.
Eerste adres: Curaçaostraat 4 in Leeuwarden. Google Maps wees een parkeerplaats aan achter tuinen van de Bonairestraat en Arubastraat. Ik zocht. Bleek het een flat te zijn aan het begin van de straat. Je rijdt er langs, vertrouwend op de navigatie, en zoekt verder. Achteraf denk ik: was dit bewust misleidend?
Je begint te twijfelen. Wordt zenuwachtig. Als je al honderd jaar taxi rijdt, weet je misschien hoe dit soort valkuilen werken. Maar niet als je net een half uur bezig bent.
Later weer een adreswijziging. Een weg waar je niet veilig kon stoppen zonder verkeer te hinderen. Ik zocht een plek om stil te staan om de nieuwe ritprijs te berekenen. Dat duurde blijkbaar te lang. En toen gebeurde het: mijn hoofd ging op zwart. De berekening lukte niet meer.
Terug bij het examengebouw kreeg ik te horen dat ik niet geslaagd was. Het zoeken bij de Curaçaostraat had te lang geduurd. Ik was langs de flat gereden. De prijsberekening was niet goed gegaan.
Oké, dacht ik. Volgende keer beter.
Maar als ik er nu op terugkijk, blijft er toch een vreemd gevoel hangen. In plaats van rust te brengen, lijkt het alsof je bewust wordt getest op verwarring. Misschien hoort dat erbij. Misschien ook niet.
Wat ik in ieder geval heb geleerd: vertrouw tijdens het examen niet blind op Google Maps. Gebruik het systeem van de auto zelf. Als dat fout zit, dan is het in ieder geval niet jouw fout.
En één ding weet ik zeker: ik stap de volgende keer opnieuw in. Met meer ervaring. Met minder naïviteit. En met hetzelfde doel.
Met vriendelijke groet
Jacques van de Wal
















