#don't disappear

[fyjosephmorgan]

x

[tinynebula]

who could’ve thought that being ignored is the biggest insult that can be thrown at you when you open your heart to someone

[thebluestranger-13]

- ღმერთო ფრთხილად, ხომ იცი ასე ახლოს არ შეიძლება!

- კი კი.. მაპატიე, უბრალოდ..

- იმიტომ არა, რომ შენ გადმოცდები ზღვარს - არა. უბრალოდ ვიცი, თავს ვერ შევიკავებ და შეგეხები. ეს კი მთელ სამყაროს წაშლის.

- ნუ გეშინია, შენ ჩემზე ძლიერი ხარ.

- და თუ იმედები გაგიცრუე, ეგრე არ აღმოჩნდა? მაშინ რაღას მეტყვი?

- მხოლოდ ერთხელ შეხებას მოვასწრებ.

მათ ორივემ იცოდნენ, ერთმანეთის წინ ტრიალი საშიში იყო. იცოდნენ, რომ თუ იმას რაც მათ ზემოთ ხდებოდა, ქვემოთ, ფიზიკურ სამყაროში ჩამოიტანდნენ, ყველაფერი გაქრებოდა. აღარაფერი დარჩებოდა იმისგან, რასაც ასე უფრთხილდებოდნენ.

ყველაფერი, რაც საერთო სივრცეში იბადებოდა წმინდა და არაამქვეყნიური იყო. იქნებ იმიტომ, რომ ხელშეუხებელს ტოვებდა ორივე? იქნებ იმიტომ არ შეიძლებოდა ამის გაკეთება, რომ თავად იყვნენ ყოველდღიურობის მტვერში ამოსვრილები და მათ სამყაროს დაბინძურება ემუქრებოდა? მსჯელობაში ძალიან ბევრი “ალბათ”, “იქნებ”, “რა იქნებოდა რომ” და “შეიძლება” არის, რადგან ჩვენ კი არა, თავადაც არ იცოდნენ რა ხდებოდა მათ თავს. მათაც არ იცოდნენ გრავიტაციის ძალამ რატომ ვერ გაიმარჯვა საერთო მეხსიერებაზე, სამყაროზე და გამოგონილ ადამიანებზე და რატომ არ დაანარცხა ისინი მიწას. ზემოთთქმული აუხსნელი რჩებოდა და სავარაუდოდ, ესეც მატებდა მისტიურობის ელფერს მათ კავშირს.

- როგორ ფიქრობ, ახლა სად ვართ?

- ???

- და თუ მე სიზმრით გავაკეთე ის, რაც აკრძალულია? მე თუ შენ ასე შეგეხე, მალე გაქრები არა? იქნებ წახვედი უკვე? ამიტომ ვერ ვარკვევ სად ვართ. ვიცი ეს ასე არ უნდა მომხდარიყო, უბრალოდ...

და მანამ, სანამ ყელში მომდგარ ბურთს გადაყლაპავდა, შემოტრიალებას გაბედავდა და წინადადებას დაასრულებდა, მისი თმა შეირხა. უცებ ბურთიც და ცრემლებიც დაშრა, თვალებმა მოძრაობა შეწყვიტეს. შიშმა ნელ-ნელა შემოატრიალა და მხოლოდ მის ნაწილსღა უყურებდა. წამებში, რომლებიც იმაზე მოკლე იყო, ვიდრე უნდა ყოფილიყო, ჰაერს შეუერთდა. 

ის ვერასდროს გაიგებს ამის მიზეზს, ისევ იმიტომ მოხდა ეს ყველაფერი, რომ, როგორც ყოველთვის, პატარა ბავშვივით ზრუნავდა მასზე? საკუთარი თავი რომ არ დაედანაშაულებინა, მეორემ აიღო ეს პასუხისმგებლობა? თუ იმ სიზმრის ბრალი იყო, რომელშიც თვალებშიც დაჟინებით უყურებდა და ყველაფერსაც ხელით უმოწმებდა? იქნებ, როგორც გააფრთხილა ისე მოხდა - სიზმარი მის წასაყვანად მოვიდა და სანამ საბოლოოდ გაქრებოდა ერთი შეხება მოასწრო? როგორც ვთქვი,  მსჯელობაში ძალიან ბევრი “ალბათ”, “იქნებ”, “რა იქნებოდა რომ” და “შეიძლება” არის, მაგრამ, სამაგიეროდ, ჩვენს არჩევანზეა დამოკიდებული, რომელ მათგანს გავყვებით.

ერთ შემოტრიალებაში დამთავრდა ყველაფერი. მაგრამ ასეთვიე შემოტრიალებაში არ დაიწყო კიდეც? ეს სამყარო სასაცილოა, სარკასტული და ირონიული. მათი კი მიამიტი, სუფთა და მისტიური. ამის ნატვრაც კი შეუძლებელია.

[sleepypositives]

Everyone abandoned me. They all left and they aren't coming back there's no one to stop me there's no locks on anything I can just. I could just. -despair

You shouldn’t disappear… please, talk to me, I’ll always come back

[wavypack]

"don't make yourself so small that you disappear, you deserve to take up space here".

[pixiedustedwings]

i've been thinking a lot about my prof's syllabus from my psych of women course. on the syllabus, she encourages us to reach out for help if the work load slips away from us. she says, "do come forward! don't disappear! if you are struggling, falling behind, don't understand something — whatever — please do not disappear! let me know what's going on so we can figure it out."

and it's just . . . so human.

in this age of constant information and sensory overload — it's so easy to be overwhelmed at the thought of confronting it all, and just ghost. fade away without explanation. erase the failures from your mind. accept defeat. give up before you even start. replace the void with sound and images and neglect the quiet.

all in an attempt to escape your own thoughts and ideas that reside in your soul. you can only know more if you uncover. piling it up and feeding into that dopamine rush will only do more harm than good.

all it takes is one person to pull you out from yourself. one safe haven of a person to offer that space of vulnerability.

don't disappear. don't fade to black. let in the light.

[roi-et-mangouste]

❛   i  wish  i  could  disappear .  ❜

Will first regarded the stranger with the prevailing discomfort social interaction brought, then relaxed once his comment fully registered, since it was a sentiment he'd been all-too familiar with. "I've considered that an unhealthy number of times myself, but I don't think it's feasible — not for me, anyway."

[suspiciousquotes-x]

The US Army base where soldiers "don't disappear" and if they did, they "totally investigate them" - https://ift.tt/35n4Cs1