Daar zit ik dan op de kamer van mijn zoon, te wachten tot hij diep genoeg slaapt zodat ik de trap af kan. Hij slaapt, tenminste dat denk ik nu, want als ik die ene stap zet kan het zo maar zijn dat hij ineens wakker wordt. Ik vraag me vaak genoeg af hoe dat kan, want als ik eenmaal in bed ligt ben ik vrij snel, ver weg in dromenland.
Ik hoor een motor starten. Ik zag hem al staan met het dichtdoen van de gordijnen. Ik zet mij schap, gaat hij wakker worden of niet, nee hij slaapt door! Dit zijn tekenen dat ik naar beneden kan. Maar toch, die trap heeft een werking op mijn kind. Een bizarre werking, een werking alsof die trap schreeuwt “WAKKER WORDEN, WAKKER WORDEN!”.
Dus ik wacht nog even. Misschien denk je nu, als power moeder, je moet naar beneden gaan en je zoon zelf in slaap leren te komen. Gewoon de trap afgaan op een normale manier, want hij moet aan die geluiden wennen. Well dan zou ik je vertellen, nee dat doe ik niet. Ik heb namelijk geen zin in gekrijs uren lang en dat mijn avond voornamelijk bestaat uit 10 keer naar boven lopen. Nee ik wacht gewoon tot dat hij diep genoeg slaapt en ik de rest van mijn avond voor mezelf heb. Die berg was op zolder zie ik niet, want daar hoef ik nu niet te zijn.
Ik waag het er op, loop op mijn tenen de kamer uit en sta bij de trap. Ik bedenk me hoe ik het beste naar beneden kan, want ja de trap kraakt nu eenmaal bij elke trede. Ik houd me vast aan de reling, zet een teen op een trede en met me andere voet sla ik een trede over en zet mijn voet neer. Beide kraakte, niet hard maar het kraakte. Ik hoor geen geluiden uit de kamer van mijn kind. Ik ga de trap verder af op de zelfde manier en haal het helemaal tot aan beneden. En mijn kind, die slaapt als een roos verder. De avond is voor mij! Tenminste daar gaan we van uit, want je weet het nooit met een kind.