#dutjes

[nootie-patootie]

In Dutch, we call these donut dutjes (donut naps), or dd’s for short 🐈‍⬛💤🍩

[hroen]

Over schema’s

Dit zijn de (bijna) eerste vier maanden van James’ leven, lezend van links naar rechts. Eén kolom van boven naar onder is één dag, beginnend om 0:00 en eindigend om 23:59 (hierop 23:30 want ik werk met halve uren). Het schema begint op 11 maart, de dag nadat we thuis zijn gekomen. Hier eindigt het vandaag op het moment dat ik het schrijf en mijn kleine jongen naast me ligt te spelen in de box.

Zoals je kan zien in het kleine tabelletje eronder, staat blauw voor slapen, oranje is eten, wakker zijn is groen, huilen is rood, en een vuile pamper is een kruisje. Later komt daar ook nog F bij, dat staat voor flesvoeding.

Zoals je ziet sliep James in het begin héél veel, zoals normaal is voor pasgeboren kindjes. Ook kleine kakjes waren veelvoorkomend, meerdere keren op een dag. Hij was altijd maar een een halfuurtje, soms eens een uurtje aan een stuk wakker, maar meestal lag hij tussen ons in de zetel, op het borstvoedingskussen-met-hoes te knorren. Hij at ook heel regelmatig, gemiddeld om de drie uur, ‘s nachts meestal vaker.

Dan zie je er gaandeweg meer groene blokken in verschijnen. Hij was ‘s ochtends altijd een tijdje wakker en deed dan in de namiddag een paar dutjes met voedingen ertussen.

Full disclosure: Moederschap, of ouderschap, is nog niet één constante roze wolk geweest. Hoewel James een schat van een kind is, hadden we een paar moeilijke weken toen hij tussen de anderhalve en twee-en-halve maand oud was. Deze moeilijke periode (so far) zie je in het midden. Overdag héél veel groene blokken (veel wakker), weinig blauw (veel te korte dutjes), en veel oranje (veel eten). De slaapcyclus van baby’s duurt ongeveer 30 - 40 minuten, van een volwassen persoon anderhalf uur. Wij worden dan ‘s nachts ook even wakker, maar vallen zelf terug in slaap. James geraakte overdag nooit voorbij zo één cyclus. Wandelen hielp op dat moment om hem te doen slapen, dus hebben we heel wat kilometers afgetrot door de tuin (chance dat het een grote is). Elke keer als hij wakker werd, leek hij honger te hebben. En vòòr een dutje gaf ik hem ook altijd eten, in de hoop dat hij wat langer zou slapen. Nu, ik geef borstvoeding, en het moeilijke hier was dat hij steeds zoveel dronk, dat ik tegen de namiddag volledig leeggedronken was en James voor die dutjes nooit genoeg eten kreeg. Dit probleem had ik pas door na een paar weken, spijtig genoeg. In een huilbui (van James én van mij) heb ik uit pure vermoeidheid aan Mathijs gevraagd om (een kwartier voor sluitingstijd) bij de apotheker een blik flesvoeding te gaan kopen, want ik trok het niet meer. Cue mom guilt! Ik wilde zo lang mogelijk exclusief borstvoeding geven, maar het was niet leuk om te beseffen dat mijn kind niet meer genoeg had. Vanaf 13 mei zie je dus de F’jes verschijnen in het schema. Het heeft een tijdje geduurd tegen dat ik van dat schuldgevoel af was, maar zodra ik merkte hoeveel baat hij erbij had (plots kwam hij soms zelfs 100 gram per dag bij!) was ik al snel verkocht. Nu geef ik flesjes vòòr een dutje, borstvoeding als hij wakker wordt, en ‘s nachts (omdat ik te tam ben om op te staan en een flesje te maken). 

Het duurde dan nog wel enkele dagen tegen dat we een beetje in een ritme zaten van dutjes, waarbij we hem ook af en toe lieten huilen als hij wakker werd of niet meteen in slaap kon vallen (huilen as in vijf minuten bleiten, even stil zijn, terug wat snikken, etc.). Nu verwacht ik al een paar afkeurende blikken van mensen, maar voor ons voelde het heel erg aan alsof dat voor hem een manier was van energie kwijtraken en stoom aflaten. En als hij wakker was, is dat kind altijd de vrolijkheid zelve geweest (ook tijdens die moeilijke periode). Maar gaandeweg zie je dat er meer en meer blauw in komt, en dat er een ritme van wakker zijn en dutjes groeit. Kakken doet hij sinds die flessen trouwens heel weinig (er kunnen een paar dagen tussen zitten zelfs) maar dat is blijkbaar normaal.

Nu gaat het echt super. Nee, hij slaapt nog niet door, maar ik ben niet zo extreem moe als je zou denken (misschien is dit niveau van vermoeidheid mijn nieuwe normaal geworden), en ik kan perfect inschatten wanneer hij een dutje nodig heeft, of een dutje al dan niet gaat lukken, en most of all, ik stress er niet meer over. Morgen is er nog een dag.

(En ja, dit is een numbers (excel)- bestand. Er zullen waarschijnlijk wel honderd-en-één apps bestaan om de groei van je kindje te tracken, maar mijn mama heeft (op papier) exact hetzelfde gedaan: blokjes kleuren. Dus ik volg in die goed-betreden voetsporen, en ik moet zeggen: een schema bijhouden is goei advies. Het biedt een houvast en het is leuk om een visueel beeld te hebben van James’ eerste maanden. Momenteel loopt het schema maar tot 4 maanden, maar ik zit zo in die gewoonte dat ik er nog een paar maanden aan ga bijplakken denk ik.)

[naomischrijftookja]

Watjes vs. cellen

Na mijn spontane dutjes voel ik me meestal een beetje vervreemd van de wereld. Vooral wanneer ik niet heb gedroomd. Ze zeggen wel eens dat je in dromen de dingen verwerkt die je overdag hebt meegemaakt. Ik heb die dromen nodig. Ik vind dromen ook interessant. Ze zijn anders dan het dagelijkse leven. Na zo’n droomloze slaap lijkt het wel alsof er allemaal watjes in mijn hoofd zijn gestopt. En die watjes gaan dan een beetje ruzie lopen maken met mijn hersenen. Na een half uurtje winnen mijn hersenen het uiteraard. Powerbeesten, dat zijn het. Dit keer weliswaar geen droom, wel een herinnering van een aantal jaren geleden. Ik was op zomerkamp met een grote groep mensen in the middle of nowhere. Ik ben een groepsbeestje en houd ervan om nieuwe mensen te leren kennen en daar dan lekkere diepe gesprekken mee te voeren, maar zo nu en dan keer in terug naar mijn eigen wereldje. Dit keer vond ik een surfboard aan de rand van een meertje. Ik was erop gaan liggen. Mijzelf kennende was ik waarschijnlijk aan het fantaseren, dromen of spelen met mijn gedachten. Hoe het ook zij, op een gegeven moment viel ik daar in slaap. En ik weet nog toen ik wakker werd hoe heerlijk ik me voelde. Ik had gewoon fijn geslapen op een surfboard in de bushbush. Een fijn moment. Ik heb daar eigenlijk nooit meer aan gedacht behalve dat moment zelf. Dus ik vind het wel bijzonder werk wat die watjes en mijn hersencelletjes daarboven hebben zitten uitvreten. Als ze dat soort geluksmomentjes eruitgooien, mogen ze van mij vaker mot hebben.