Columns enzo

Hallo, ik schrijf ook. Ja?! Leuk dat je er bent. Voel je thuis. Trap je schoenen uit en gooi je meurpoten op de tafel. Hier zijn mijn eigen schrijfsels, gedachtengangen, ervaringen, blogs en columns. Je mag ze lezen. Bekijk ook eens: www.naomifelesita.tumblr.com Geniet van je dag!

[fwajeur]

Sweetheart, you can't go listening to every fucking voice that runs through your head. It will drive you nuts.

Samantha (SATC)

[naomischrijftookja]

[naomischrijftookja]

Rap is een nacht

Opnieuw worden we met onze neuzen op de harde feiten gedrukt. We zijn bevooroordeeld en niet zo’n beetje ook.  Rapper Kempi neemt plaats aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk om een nummertje te zingen. Terwijl iedereen een harde rap of iets in die trant verwacht, vertelt Kempi hoe zeer hij Guus Meeuwis waardeert. De ogen zijn aan de buis gekluisterd. Zegt hij dit echt? Of loopt hij ons nou keihard te fokken? Een rapper met enige celervaring die ‘Het is een nacht’ gaat coveren van onze Guus. Het gebeurde echt. Het gebeurde gisteren tijdens de wereld draait door en het gebeurde al een maand geleden bij Slam FM.

Maar waarom zou het niet kunnen eigenlijk? Waarom draaien onze hersenen overuren op het moment dat een Antiliaanse rapper z’n beats eventjes verwerpt voor de zachte klanken van Guus Meeuwis? Eerlijk is eerlijk, ik stond er ook even van te kijken. Ik ben normaal gesproken geen Kempi-fan in tegenstelling tot mijn blanke zusje (lees: mijn beste vriendin). Haar vind ik trouwens ook een mysterie. Blank, maar ze houdt echt altijd van die vage rapdingen. Ik verdenk haar ervan dat ze stiekem echt m’n zusje is en gewoon blank is geverfd bij de geboorte. Maar goed, terug naar Kempi. Toen hij zijn eerste tonen inzette moest ik wel eventjes wennen. Het was dan ook geen Guus die het nummer perfect uitvoerde. Maar al met al moet ik deze rapper credits geven. Hij gooide er wel zijn hart en beleving in. Raszuiver was het niet, dus wat mij betreft mag hij het op zijn eigen genre houden qua uitvoering.

Kempi heeft ons een poepie laten ruiken. Niet alle getinte mensen houden alleen van rap en dikke hiphop. Net zoals niet alle blanke mensen alleen maar losgaan op Nederlandstalige volksliederen. We moeten een kappen met die onzin van het maken van vooroordelen. Ik weet het; Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar we moeten het op z’n minst proberen. Wat meer naar elkaar komen en luisteren naar wat er uit iemands mond komt in plaats van hoe ze eruit zien en zij zich kleden. We moeten elkaar de hand schudden en met elkaar bootyshaken. Want pas dan wordt het een nacht die je alleen in films ziet.

[naomischrijftookja]

Ongetemd

Vanavond is losgaan, de ultieme vrijheid. We zullen dansen alsof ons leven er vanaf hangt, drinken alsof we nooit van de term ‘kater’ gehoord hebben. Er zullen foto’s worden gemaakt waarop wij geen schaamte tonen. Vanavond is puur genot. Wat vanavond, lieve mensen, is Ongetemd.

Het is een van die feesten waarop ik me ieder jaar verheug. De bizarste persoonlijkheden uit Den Haag en omstreken komen bij elkaar in het befaamde Paard van Troje. En de naam zegt het al: Het feest is letterlijk ongetemd. Want waar anders zie je een paar oude gasten in joggingsbroek en een kraaienmasker losgaan op het podium met links een stripster verhuld in Sneeuwwitje-kledij en rechts een bodybuilder die zijn prachtige spieren toont? Waar anders zie je artiesten tijdens hun optreden bier tappen op het podium en het opzuipen? Waar anders  word je door het publiek het podium opgegooid om vervolgens te moeten zitten op een nog-net-niet rijdende scooter? Toegegeven, het klinkt een beetje beestachtig en too much. Maar ik kan er zo van genieten. En dat vind ik niet zo heel gek met al die schoolstress om me heen. Langzaam kookt de feeststemming in mij en het moet eruit borrelen. Leuk feit is ook dat de blonde, schone Geraldine Kemper – je weet wel, die spuiten en slikken chick – de avond presenteert en dat ik hoogstwaarschijnlijk heb weten te regelen dat ik haar mag interviewen. Ik heb zin in een lange mooie avond waarin gefeest wordt alsof er geen morgen is. Waarin iedereen plakkend tegen elkaar aan danst, rare glimlachen, hees wordende stemmen en hier en daar een verdwaalde kras op je lichaam.

Vanavond wordt Ongetemd. En je weet het.

[naomischrijftookja]

Jessy J liegt

“It’s not about the money, money, money. We don’t need your money, money, money.”  Zal ik je eens wat vertellen, Jessy J?! Je liegt dat je barst. Sinds september heb ik officieel het recht om me student te noemen. En de student staat erom bekend dat het weinig geld heeft. Ik woon dan nog wel thuis, maar ik voel de pijn nu al. Mijn bankrekening huilt en het allerliefste wat ik zou willen doen is het troosten met geld. Daarbij helpt het niet bepaald dat ik mijn studie en een groot deel van mijn boeken zelf moet betalen. En zo geweldig groot is mijn stufi ook weer niet dus moet ik ook nog eens werken. Begrijp me niet verkeerd, want ik ben namelijk dol op werken. Ik werk in de horeca waar ik gezellig mag doen tegen mensen, ze mag verblijden met koffie en voedsel en ook nog een redelijke fooi ontvang. Maar ik wil ook nog eens mijn best doen op school. Dacht je dat dat een slechte combo was dan mag je er ook nog eens een verhuizing bij gooien. Nee, ik verhuis helaas niet naar Amsterdam waar ik van mijn zelfstandigheid mag proeven. Mijn moeder en haar vriend hebben na zeven jaar latten eindelijk een huisje voor hun twee gevonden en ik verhuis gewoon keurig mee bij gebrek aan – je voelt hem al aankomen – geld. Het lijkt wel een trieste film met een nare vicieuze cirkel. Ik wil later een goede baan en lekker verdienen dus ga ik studeren. Maar om mijn studie te betalen, ben ik mezelf verplicht om daarnaast ook nog eens te werken. En dan komt er ook nog bij dat ik snak naar frisse lucht en vrijheid en potverdorie op mezelf wil wonen. Geheid dat ik over zo’n acht jaar lach om deze studentenprobleempjes, maar nu is het huilen met de pet op. Help Naomi haar studentenleven door.

[naomischrijftookja]

Nee, jij moet ophangen

“Doe jij ‘es normaal!” “Doe zelf normaal.” Gekibbel wat je normaal gesproken verwacht op een vrijdagnacht in een shoarmatent tussen twee dronken studenten, zo hoor je het nu in de Tweede Kamer. En dan gaat het ook nog eens over een misverstand in de uitspraak van “de Islamitische aap”. Wilders, Rutte, are you kidding me?

Vandaag heeft Nederland het niet over de mishandelde skeelerende beertjes. Nauwelijks wordt er gesproken over de euro-crisis. En o ja, zouden er morgen niet wat satellieten de weg naar aarde terugvinden? De Roon maakte de opmerking “Nu komt de Islamitische aap uit de mouw.” Een uitspraak die hoogstwaarschijnlijk niet verkeerd bedoeld is, maar er wel vervelend uitkwam. Vooral na het feit dat Rutte er een hele andere conclusie uittrok. De PVV schudt hevig het hoofd en Wilders besluit het woord te nemen. Moge het duidelijk zijn dat ze bij de Kruidvat vandaag niet zijn goudlokjeblonde haarverf hadden, want meneer was niet gecharmeerd door de conclusie van Wilders en daar begint het gekibbel. Hoewel ik het niet altijd eens ben met onze Geert, kan ik hier wel inzien dat de opmerking helemaal niet zo fout bedoeld was. Al was ik Islamitisch had ik me er amper iets van aangetrokken.

Is dit nou politiek? Een partijleider en een ministerpresident die zich gedragen als een pas verliefd stelletje die in een loze discussie verwikkelt zijn. Het was vermakelijk gênant. De cultuurbezuinigingen lossen ze in elk geval goed op, want een vermakelijk schouwspel was het zeker. Ik wacht met smart op de “Doe es effe normaal” T-shirts en een Rutte vs. Wilders sketch van Guido Weijers.

Klik hier voor de discussie En hier de remix

[naomischrijftookja]

Time flies

Het lijkt wel alsof ik een paar keer met mijn ogen heb geknipperd en oeps we zijn vijf jaar verder. Het is en blijft een cliché, maar wat gaat het leven ontieglijk snel. Bepaalde vrienden waarvan ik al vijf jaar lang hun kostbare tijd verspil met mijn geblaat. Bijbaantjes die ik heb versleten alsof het een paar oude gympen waren. Theaterrollen die ik met plezier heb mogen ontvangen. Mooie mensen die ik in de tussentijd heb mogen leren kennen. Het ging allemaal zo hard!

Tijdens het dozen inpakken voor mijn verhuizing vond ik ineens een krantenartikel waarin ik geïnterviewd werd over een theaterstuk waaraan ik meedeed toen ik veertien was. De gedachtengang dat ik zoveel veranderd ben in de afgelopen jaren wordt met dit artikel keihard naar beneden gehaald. Uitspraken waarvan ik sta te kijken. Was ik toen al zo bijdehand? Blijkbaar ben ik dus toch niet helemaal veranderd, maar toch kan ik niet helemaal ontkennen dat ik me ontwikkeld heb en toch wel een stukje volwassener ben dan de als een malle rondspringende veertienjarige. Dat rondspringen kan ik nog steeds als een bazin, maar ik weet wanneer het tijd is om te spelen en tijd is om grote mensendingen te doen. Dat wil overigens niet zeggen dat ik me er altijd aan houd.

Verhuizen... Het blijft grappig om dingen van vroeger tegen te komen van jezelf. Ik kan niet wachten tot dat ik tachtig ben en helemaal stukga om de dingen die ik nu aan het doen ben.

[naomischrijftookja]

Doucheliedje

Gebruik je okselhaar als snaren van je gitaar En de zeep is je plectrum Speel een liedje en je oksels zijn schoon!

[naomischrijftookja]

What's up, blog?

Waar zijn toch alle blogs gebleven? Weet je wel, die persoonlijke websites waarop iedereen  schrijft? Begrijp me niet verkeerd. Ik vind Tumblr magisch. Tumblr is leuk en je kunt er verschillende dingen op kwijt. Ergens een leuke quote gehoord? Dumpen op je Tumblr. Grappig plaatje van How I Met Your Mother bij iemand anders gezien? Dumpen op je Tumblr. Het is lekker makkelijk. Je spot iets wat je leuk vindt, je copy paste en tadaa! Maar soms wil ik ook even iets te lezen hebben. Nee, niet een pagina uit een goed boek wat je hebt gelezen. Ik wil dingen over jou weten. Ik wil lezen hoe je over dingen denkt. Ik wil een grappige column waar ik me een minuutje mee kan vermaken. Ik wil een gedichtje lezen waarover ik me verbaas. Waar lees ik je persoonlijke dingen? Of zit ik nou gewoon een beetje rond te hangen op het verkeerde medium? Misschien is het dat het wel. Maar kan dan iemand me een goede blog aanraden? Want ik weet het eventjes niet meer. Help?

[naomischrijftookja]

Wat nou “Uiterlijk straalt, innerlijk bepaalt” Uiterlijk straalt wanneer innerlijk straalt.

[naomischrijftookja]

WHERE WOULD YOU MOST LIKE TO VISIT ON YOUR PLANET?

Big forest in foreign country

[naomischrijftookja]

BN'er crush

Hij is drieëntwintig, lekker adrem, maakt films en ziet er ook nog eens goed uit. Ik heb het over mijn nieuwe BN’er crush. Eens in de zoveel tijd voel ik me heel erg aangetrokken tot een mooie man die geregeld in de media komt. Dit keer is Kees van Nieuwkerk aan de beurt. Sorry Maarten, ik heb mijn Stekelenburg periode vaarwel gezegd. Het heeft overigens niks te maken met het feit dat Kees regelmatig in de media verschijnt. Al zou het mijn buurjongen zijn zou ik er ook nog heel blij van worden.

Het begon een tijdje terug. Ik zat lekker op Facebook rond te snuffelen en kwam op de één of andere manier bij hem terecht. Hij had me al meteen met zijn profielfoto. Blond warrig haar, een bijdehante blik, een typisch gezicht en zijn capuchon lekker nonchalant over die haardos. Zijn achternaam kwam me wel enigszins bekend, maar ach… daar kijk ik op dat moment niet echt naar. Het was toch gewoon een leuke jongen?

Tegenwoordig heb ik wel door dat het de zoon van onze Matthijs is. Wat ik ook doorheb is dat hij de nieuwe columnist van de Viva is en naast het hebben van een knap koppie ook nog eens lekker kan schrijven. Waar zijn je minpunten, Kees?! Ik zou het niet heel gek vinden als half jong Nederland op hem geilt. Great, veel barrières te overwinnen. Komt het mij even goed uit dan dat er in zijn interview staat dat hij het veel leuker vindt als een meisje hem aanspreekt. Dankjewel voor de hint, Kees. Mocht ik je een keer spontaan (lees: zijn twitter in de gaten houden en hem stalken) tegenkomen dan sta ik paraat met een leuke glimlach en een glas ijskoud bier.

[naomischrijftookja]

Liefde

Liefde was de kern van gisteravond. Een avond die ik bij het lijstje 'mooie momenten in mijn leven' mag toevoegen. Bedankt! Bijna drie jaar geleden was ik een klein opdondertje op zoek naar een bijbaan. Ik vond Pepperminds, een jong verkoopbedrijf, waarin ik heel wat bijzondere mensen heb mogen leren kennen. Een van die mensen is Jip. Ik kan me nog goed herinneren dat ik bij binnenkomst zijn hand wilde schudden en hij zijn linkerhand naar voren stak. Gek vond ik het eerst tot ik besefte dat hij geen rechterhand meer had. Kanker was daar de oorzaak van. Een ziekte waar Jip regelmatig grappen over maakte. Wanneer ik verrukt zei dat zijn haar zo zacht was, antwoordde hij lekker bijdehand: "Chemo'tje. Moet je ook eens proberen!" Drie jaar later is het weer zo ver. De ziekte verraste Jip opnieuw en deze keer op zo'n manier dat hij een wonder nodig heeft om te overleven. Daarom organiseerde een goede vriend van hem een meditatie avond. Ik wist niet wat precies te verwachten. Ik had wel eens een poging gedaan tot mediteren, maar het was er nooit echt van gekomen. Ik besloot me helemaal over te geven samen met vierhonderd anderen in de zaal. Wat gisteravond is gebeurd zal denk ik niemand echt kunnen omschrijven. Woorden als 'mooi' en 'prachtig' doen de avond al tekort. Het was mooi en ik hoop dat we met zijn allen voor een wonder hebben kunnen zorgen. P.S. Die aardbeving rond 9 pm gisteravond? Dat waren wij.

[naomischrijftookja]

It just ain’t fair. Nope, it’s really not okay. This makes me want to hold your hand. Sing the pain away.

Your problem make my problems seem so small. Yet I know that everyone fights their own battle. Still I feel like pushing my battles away to take care of yours. You’re so pure, so beautiful, you make everyone around you feel like a star. So why does this problem seem to be returning to you. Again and again and again… And again. Maybe it’s because you’re so good at fighting and winning the fight with this loving smile. I don’t know what to do if I were you. So that for you have my honest and deepest respect. I’m sending my positive energy to you. Hoping that it would make a different. Never stop fighting. Never stop smiling. Never stop loving life the way that we love you.

[naomischrijftookja]

Teasende zon

De zomer is geen zomer deze zomer. Slechts een lente die hier en daar plaagt met wat mooie vlagen van dagen. De avonden zijn fris en kil. Zelfs een fatsoenlijke zonsondergang is al te veel. De wolken paraat aan de horizon. Klaar voor het blokkeren van onze mooie grote zon. Het prachtige bolletje vuur nadert de grote oceaan. Iets wat normaal gesproken voor een euforisch moment zorgt, maar nu is er toch vrij weinig aan. 

Er is vrij weinig aan, maar aan de andere kant heeft het ook wel iets plagends. Zo krijgen we normaal de volledige zonneschijn te zien, zo zien we nu enkel hier en daar wat stralen bedekt met een dikke laag wolken. Zon, kom er maar voor uit. Je bent gewoon aan het oefenen op burlesque.

[naomischrijftookja]

Watjes vs. cellen

Na mijn spontane dutjes voel ik me meestal een beetje vervreemd van de wereld. Vooral wanneer ik niet heb gedroomd. Ze zeggen wel eens dat je in dromen de dingen verwerkt die je overdag hebt meegemaakt. Ik heb die dromen nodig. Ik vind dromen ook interessant. Ze zijn anders dan het dagelijkse leven. Na zo’n droomloze slaap lijkt het wel alsof er allemaal watjes in mijn hoofd zijn gestopt. En die watjes gaan dan een beetje ruzie lopen maken met mijn hersenen. Na een half uurtje winnen mijn hersenen het uiteraard. Powerbeesten, dat zijn het. Dit keer weliswaar geen droom, wel een herinnering van een aantal jaren geleden. Ik was op zomerkamp met een grote groep mensen in the middle of nowhere. Ik ben een groepsbeestje en houd ervan om nieuwe mensen te leren kennen en daar dan lekkere diepe gesprekken mee te voeren, maar zo nu en dan keer in terug naar mijn eigen wereldje. Dit keer vond ik een surfboard aan de rand van een meertje. Ik was erop gaan liggen. Mijzelf kennende was ik waarschijnlijk aan het fantaseren, dromen of spelen met mijn gedachten. Hoe het ook zij, op een gegeven moment viel ik daar in slaap. En ik weet nog toen ik wakker werd hoe heerlijk ik me voelde. Ik had gewoon fijn geslapen op een surfboard in de bushbush. Een fijn moment. Ik heb daar eigenlijk nooit meer aan gedacht behalve dat moment zelf. Dus ik vind het wel bijzonder werk wat die watjes en mijn hersencelletjes daarboven hebben zitten uitvreten. Als ze dat soort geluksmomentjes eruitgooien, mogen ze van mij vaker mot hebben.

[naomischrijftookja]

Zielepieten make-over

Onlangs heb ik er een nieuwe kwaliteit bij ontwikkeld. Nou moet ik zeggen dat ik er niet bepaald trots op ben, maar laten we wel zeggen dat ik er verdomde goed in ben geworden. De kunst die wij noemen ‘de slachtofferrol op me nemen’. Ja, ik doe het werkelijk fantastisch. Ik weet nu ongeveer een maand dat ik ziek ben en sindsdien kijk ik lekker naar de dingen die ik niet kan. Daarnaast verbruik ik de energie die ik wel heb om op mijn sociale media te kijken. En dan met name natuurlijk te kijken naar de leuke dingen die mijn vrienden gaan doen waar ik dan weer te weinig energie voor heb.

Na een maand zielepieten ben ik mezelf een beetje zat geworden. De ziekte zit in mijn lichaam. Maar ik doe net alsof het ook in mijn hoofd zit. Ik heb al weinig energie en het laatste wat ik wil is die verspillen aan negativiteit. Dus ‘houdoe!’ negativiteit en ‘hallo!’ naar kijken naar de dingen die ik wel kan. Ik kan bijvoorbeeld lekker op bed liggen met een kopje thee en een dvd en dan halverwege in slaap doezelen. Ik kan naar een oude vriendin toegaan die heerlijke smoothies voor me maakt en gezellig met me kletst. Ik kan een goed boek lezen en ik kan natuurlijk zelf nog prima schrijven. Ik kan mijn verhuisdozen zachtjes aan al inpakken. En stiekem beleef ik in mijn dromen de spannendste dingen. Wat nou zielig?!

Zie je, het is allemaal zo slecht nog niet. Ik moet het gewoon tijd geven.

Don’t worry, be happy!