De Turkse cateraar
Soms heb je van die dagen dat je denkt waar blijft de tijd. Toen ik werkeloos thuis zat op de bank waren de dagen lang en was ik me stierlijk aan het vervelen. Hier in Alanya denk ik af en toe druk even die pauze knop in voor de tijd. Misschien komt het ook wel omdat ik de laatste weken alleen maar een gat in de dag slaap en tot de late uurtjes in de clubs en barretjes hang. Zo is het dan ook met mijn blog. Ik wil zo veel schrijven maar je moet er wel even de tijd voor nemen. Nu maar eventjes tussen de bedrijven door een stukje. Gisteren hebben we met een aantal mensen een leuk boottripje gemaakt waarvoor ik dus was gevraagd het eten te verzorgen. Na maandag een aantal uur te hebben staan te zwoegen in de keuken en op dinsdag nog eventjes de laatste verse gerechten te hebben gemaakt kon ik niet meer zeggen dat het zweet op mijn voorhoofd van het lui zijn kon zijn. Wel miste ik een beetje mijn eigen keuken en de hulpmiddelen die wij allemaal in Nederland tot onze beschikking hebben. Maar een goede kok kan ook zonder elektrische apparatuur wat goeds in elkaar flansen. Zo na een paar uur lekker gevaren te hebben en even een frisse duik mochten we aanvallen. Tot op heden heb ik geen klachten gehad over het voedsel, gelukkig niemand vergiftigd of zo. haha. Er was zoals gewoonlijk als ik kook weer te veel over dus ook nog wat uitgedeeld aan de lokale bevolking. Heerlijk om dat ook te zien dat die kunnen genieten van Turks voedsel bereidt door een Nederlandse hobbykok. Ben toch wel trots op wat ik soms kan bereiken met alleen maar autodidact te zijn ingesteld. Het is ook gaaf om te zien wanneer ik foto’s plaats met wat ik hier doe, maak en bereikbaar dat ik reacties krijg vanuit de gehele wereld. Altijd leuk om wat van mijn vrienden en familie te horen uit Nederland wat zij nu vinden van wat ik hier allemaal uitspook. Maar complimentjes van wild vreemden zijn natuurlijk nog meer ego strelend,