EK in UK (deel 3) - LEAVE
Het EK 2016 volg ik vanuit mijn woonplaats in Noord-Engeland. Dit is deel 3 van een serie.
Ik rijd op de M6. Grijs en groen wisselen elkaar af langs de weg. In een van de heuvelachtige weilanden staat een groot rood bord. Daarop witte letters: LEAVE.
Het bord hoort bij de grote koppen op de voorpagina’s over het EU-referendum. Geen vluchtelingen en immigranten, schreeuwen de kranten.
Het is een paar dagen voor het openingsduel van Engeland tegen Rusland. Op de radio discussieren journalisten over Rooney. Daar gaat het al weken over. Eén van hen zegt dat de aanvoerder niet moet spelen. Weg met Rooney.
*
Ik zit in de pub met twee Engelse vrienden. We doen een rondje voorspellingen: 3-1 voor Engeland, zegt de één. De ander twijfelt lang. “Ik wil wel 1-0 zeggen, maar ik weet dat het uiteindelijk toch 1-1 wordt.”
Rooney zal op het middenveld spelen, met Dier en Alli. “Dat kan bijna niet het middenveld zijn”, zegt een journalist in aanloop naar de wedstrijd.
Met een burger, fish & chips en een pint bij de hand zien we een goede eerste helft. Het leukste Engeland, klinkt het. Rooney strooit met passes, maar The Three Lions scoren maar niet.
Ik wil iets zeggen over de aloude voetbalwet (‘als je zelf niet scoort’) maar houd mijn mond.
* Engeland komt op 1-0, maar in de allerlaatste minuut wordt het 1-1.
Donderdag Wales. “The enemy.”
Als we naar buiten lopen, is er geen mens op straat te bekennen. Het regent keihard.
* De volgende dag luister ik wat analyses. “Waarom wisselde Hodgson Rooney een half uur voor tijd?! We hadden ervaring nodig!”
Lees hier de andere delen van deze serie.











