Staat van gratie
Maandag 31 maart
‘We hebben de pers niet mee’ zuchtte men vandaag op het partijbestuur. De bekende jeugdschrijver Jan Terlouw duwt de Europese lijst en dan kopt een krant ‘niet van plan om voor Open Vld te stemmen’. Nogal wiedes, de gewezen minister en lid van D ’66 woont in Nederland en kan dus wel de lijst steunen maar kan niet voor ons stemmen. Of vaststellen dat met Carina Van Cauter, Els Ampe en Lode Vereeck we telkens het beste parlementslid leveren, maar dan een reportage op televisie dat ‘het niet de beleidspartijen zijn die het verschil maken’.
Tsja, een race rij je soms met wind mee en soms met wind tegen. Journalisten zijn wat dat betreft niet de grote samenzweerders of vermomde tegenstanders die nog even een partij de duvel aan doen alvorens zelf politiek actief te worden. Laat ons zeggen dat die laatste categorie de uitzondering is.
Neen, journalisten weerspiegelen wat volgens hen de heersende trend is. Net zoals andere partijen heeft Open Vld ook zijn staat van gratie gehad dat het wel leek alsof we niets fout konden doen en de tegenstanders niets goed leken te kunnen doen. It’s te circle of life, en telkens weer komt het moment dat alles weer keert en anders wordt. Waarna als bij een wals de zogenaamde ‘opniemakers’ een andere pas inzetten. Ook dat is politiek. Leer er maar mee leven.
Noël