#elutis

[kainourgia-zali]

definition of love on We Heart It http://weheartit.com/entry/49720194/via/Dimitra_Nocturne

[mypeaceofmind-ani]

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα. Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα. -Οδυσσέας Ελύτης

[thestar22]

[adangerousmindconfess]

2. Ξέρω δε θα μου το συγχωρέσει ο χρόνος που τον έβαλα σε δοκιμασία: ή εγώ ή εκείνος προτείνω τη ζωή με την κάννη στον κρόταφο και περιμένω σβήνονται οι μάχες οι μεγάλες της 'Ισσού της Πραισθλαύας του Αούστερλιτς ευτυχώς δεν έχει μνήμη ο γύρω αέρας επιμένει να μυρίζει ρόδο και να σε τιμωρεί την ώρα που πανάθλιος πεθαίνεις έτοιμος στη σειρά πίσω απ' τους άλλους για τον έλεγχο των διαβατηρίων μ' έναν σάκο αεροπορικό στον ώμο γέρνεις λίγο απ' τό 'να μέρος το μέρος της φθοράς σε γλυκό χαμηλόφωνο τόνο ακούς μετά το καμπανάκι «αναχώρησις ύπ' αριθμ. 330 πτήσις της Panamerican δια Ριάντ Καράτσι Νέο Δελχί Χογκ-Κογκ» αναλογίζεσαι τα όριά σου πάντοτε μέσα στο κοπάδι που τ' οδηγεί μια συνοδός εδάφους αδιάφορη εντελώς για την προσωπική σου τύχη ενώ στο βάθος μια κινούμενη φευγαλέα οροσειρά εξακολουθητικά σου δίνει την εντύπωση ότι ταξιδεύεις περνάν μπρος απ' τα μάτια σου του Κάτω Κόσμου τ' αγροκτήματα με τις μαύρες φράουλες και τ' ασύμμετρα ορχεοειδή τους κρωγμούς των ορνέων και την πλήρη απολίθωση όπου μέλλει να ενταχθείς συ ο μικρός να τα βάλεις με τα φυσικά φαινόμενα μεγεθυμένος μόνο από τη σκέψη (σάμπως θά 'παυε ποτέ της ν' αθροίζει φως μια λεύκα επειδή από νου σου συ της το αφαιρούσες) συ σι έλασσον συ σί έλασσον ελάχιστο κομμάτι μουσικής που αντέχει ανάμεσα σε γαλαξίες και νεφελώματα να δίνει σήμα και να κυματίζει Ad Libitum.

οδυσσεας ελυτης / τρια ποιηματα με σημαια ευκαιριας

[mydearestholmes]

V. Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή

Ο. Ελύτης ~ Μονόγραμμα 

[mydearestholmes]

Για να πατάς στέρεα στη γη, πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από τη γη.

Ο. Ελύτης 

[mydearestholmes]

Την μαγεία δεν την πιάνεις με την ερμηνεία της μαγείας, πόσο μάλλον με την περιγραφή της ερμηνείας της μαγείας. Ή κελαηδάς ή σωπαίνεις. Δε λες: αυτό που κάνω είναι κελαηδητό!

Ο. Ελύτης  ~κ αν είμαι σπουργίτι, κελαηδώ