We’re not the same person we were a year ago, a month ago, or a week ago. We’re constantly changing; experiences don’t stop. That’s life.
(via words-of-emotion)
(via
words-of-emotion
)
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
The Bowery Presents
Not today Justin
I'd rather be in outer space 🛸
Monterey Bay Aquarium

blake kathryn

Origami Around
One Nice Bug Per Day
No title available

ellievsbear

tannertan36
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Keni
No title available

Kiana Khansmith

No title available

izzy's playlists!
$LAYYYTER

No title available
todays bird

seen from Türkiye

seen from Germany
seen from United States

seen from Germany
seen from Brazil
seen from Pakistan
seen from United Kingdom

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
@thestar22
We’re not the same person we were a year ago, a month ago, or a week ago. We’re constantly changing; experiences don’t stop. That’s life.
(via words-of-emotion)
(via
words-of-emotion
)
T' αγκάθια που σε ρήμαξαν,ήταν αυτά ,που προσπαθούσες να τους μάθεις ν' ανθίζουν..
~Αλκυόνη Παπαδάκη~
"Να είχα, λέει, μια αγάπη σαν αλάνα... Να κυλιόμουνα μέσα της, να 'κανα τούμπες, να άπλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα... Να 'ρχόντανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου."
Αλκυόνη Παπαδάκη
Η απογοήτευση είναι ένα είδος χρεοκοπίας. Χρεοκοπίας επειδή ξοδεύουμε πολλά σε ελπίδες και προσδοκίες.
Eric Hoffer
Όλες οι δυστυχίες μου προέρχονται από το γεγονός ότι είχα υπερβολικά καλή γνώμη για τους άλλους.
Ζαν-Ζακ Ρουσσώ
"Πάλι σε συγχωρώ, πάλι σε ονειρεύτηκα, αύριο πάλι αύριο θα σου το ξαναπώ, πάλι θα μου ζητήσεις λογική εξήγηση, πάλι θα σου απαντήσω ότι να αντέξεις είναι το ζητούμενο όχι να καταλάβεις ."
- Κική Δημουλά-
MHN KΛΑΙΣ...ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ...
“Αυτό που θα ήθελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω. Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα… Και τι ωφελεί…Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα. Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα μ’ανάστησαν. Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές. Για όλα…. Να γείρω στον ώμο κάποιου και να ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: “Μην κλαις”. Μόνο αυτό. Τίποτε άλλο. Μην κλαις. Μόνο αυτό….”
Αλκυόνη Παπαδάκη, Στο ακρογιάλι της ουτοπίας
Δε το αντέχουν όλοι το ζόρι της πραγματικότητας.”
― Μάρω Βαμβουνάκη