We’re not the same person we were a year ago, a month ago, or a week ago. We’re constantly changing; experiences don’t stop. That’s life.
(via words-of-emotion)
(via
words-of-emotion
)
noise dept.
$LAYYYTER
todays bird
we're not kids anymore.

⁂
No title available
tumblr dot com
ojovivo
Sade Olutola
Alisa U Zemlji Chuda
No title available
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ

No title available
hello vonnie

oozey mess
TVSTRANGERTHINGS

izzy's playlists!
Misplaced Lens Cap
NASA
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Malaysia

seen from Germany

seen from T1
seen from Germany

seen from United States
seen from Singapore

seen from Malaysia
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Germany
seen from T1

seen from United States
seen from Türkiye
seen from Germany
seen from United States
@thestar22
We’re not the same person we were a year ago, a month ago, or a week ago. We’re constantly changing; experiences don’t stop. That’s life.
(via words-of-emotion)
(via
words-of-emotion
)
T' αγκάθια που σε ρήμαξαν,ήταν αυτά ,που προσπαθούσες να τους μάθεις ν' ανθίζουν..
~Αλκυόνη Παπαδάκη~
"Να είχα, λέει, μια αγάπη σαν αλάνα... Να κυλιόμουνα μέσα της, να 'κανα τούμπες, να άπλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα... Να 'ρχόντανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου."
Αλκυόνη Παπαδάκη
Η απογοήτευση είναι ένα είδος χρεοκοπίας. Χρεοκοπίας επειδή ξοδεύουμε πολλά σε ελπίδες και προσδοκίες.
Eric Hoffer
Όλες οι δυστυχίες μου προέρχονται από το γεγονός ότι είχα υπερβολικά καλή γνώμη για τους άλλους.
Ζαν-Ζακ Ρουσσώ
"Πάλι σε συγχωρώ, πάλι σε ονειρεύτηκα, αύριο πάλι αύριο θα σου το ξαναπώ, πάλι θα μου ζητήσεις λογική εξήγηση, πάλι θα σου απαντήσω ότι να αντέξεις είναι το ζητούμενο όχι να καταλάβεις ."
- Κική Δημουλά-
MHN KΛΑΙΣ...ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ...
“Αυτό που θα ήθελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω. Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα… Και τι ωφελεί…Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα. Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα μ’ανάστησαν. Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές. Για όλα…. Να γείρω στον ώμο κάποιου και να ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: “Μην κλαις”. Μόνο αυτό. Τίποτε άλλο. Μην κλαις. Μόνο αυτό….”
Αλκυόνη Παπαδάκη, Στο ακρογιάλι της ουτοπίας
Δε το αντέχουν όλοι το ζόρι της πραγματικότητας.”
― Μάρω Βαμβουνάκη