"Moja wieczna miłości. Moje życie. Moja ukochana żono. Obudziłem się dzisiaj rano z tobą i naszą córką. Mówili, że człowiek nie może się sam nienawidzić. To największe kłamstwo. Patrzyłem na was obje:Byłyście moim jutrem, moim " potem " i moją przyszłością. Tego ranka zmieniłem nazwę szczęścia. I nadałem mu imię : Nihan i Deniz. Ziemia zwęziła się pod moimi stopami. To nie tylko miłość, kochanie. To niemożliwe. Gdyby tak było to czy moje serce by tak urosło, kiedy się spotkaliśmy? Jeśli to co przeżyłem było nazwane tylko miłością. Czy nasza miłość nie zrodziła się z tego? Czy w tedy nie bałbym się śmierci, nawet trochę? Nie boję się. Wcale się nie boję. Nic a nic. Moja ukochana, moja żono, moja kobieto. Stworzyłaś bohatera z ucznia, który właśnie odsłużył i namalowano mu pochwały. Jeśli to nie cud, to co to jest? To ty stworzyłaś Kemala. Gdy dotykając mnie swoim słodkim palcem narysowałaś mnie jak swój obraz. Wyszedłem z ciebie i stałem się ciałem i kośćmi. I od tej pory moje oczy nie spoglądały już gdzie indziej. Moja Nihan. Moja Deniz. Na tym świecie nie ma żadnych innych zmartwień, niż straty. Już nie jestem z wami,ale jestem w was. Staliśmy się jednością. Ponieważ zostawiłem po sobie parę oczu, które będą dla ciebie żyć. Zostawiłem ciebie. Zostawiłem córkę. Zostawiłem was obie. Teraz przenikam przez twój nos, zapachem miłości, która zrodziła się z morza. Nie wiem kiedy przeczytasz ten list. Słyszę twój głos, a Deniz wchodzi do środka. Szukasz mnie. Wychodzimy razem do ogrodu. Tęsknię za tobą nawet jeśli jesteś obok mnie. Nie jestem zaskoczony, bo już to przeżywałem. Bo jesteś moim oddechem. Nigdy nie zapomnę o tobie. Mojej miłości. O ile obie oddychacie ja nigdy nie umrę. Jak powiedział nasz Prorok : Jeśli nie jesteś gotowy zrezygnować z duszy dla osoby, którą kochasz - nie mów nikomu, że jesteś w niej zakochany.
