Feb 25, 2021
Güzel köyüm, evimde hissettiğim belki tek yerdi burası. Gün batımı nefes kesicidir her zaman. Hele ki terasa çıkarsanız dört yanınız dağlarla çevrilidir. Dümdüz ovanın içinde sarmalanmış halde bulursunuz kendinizi. Kucaklanmış, sahiplenilmiş hissedersiniz. İşte burası dersiniz, burası beni ben olduğum için kabul ediyor, sorgulamadan eleştirmeden.
Bu sefer sahiplenmedi beni, ailemi. Hep evim diye gittiğim yer içime en büyük hüznü saldı da gönderdi. Şimdi derin mutsuzluğumla baş başayım. Belki gelmemem gereken zamanda geldim yanlış beklentilerle. Bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim. Ancak bildiğim bir şey var ki; buluşmak için gün saydığım bu yeri bir daha görebilmek hiç de kolay olmayacak.