He brought his own snack
(via)
One Nice Bug Per Day
Monterey Bay Aquarium
hello vonnie

No title available
No title available
YOU ARE THE REASON
No title available
official daine visual archive
RMH

Jar Jar Binks Fan Club

oozey mess
will byers stan first human second
todays bird

shark vs the universe
tumblr dot com
h
𓃗
EXPECTATIONS
Cosmic Funnies
macklin celebrini has autism

seen from Türkiye
seen from United States
seen from Venezuela
seen from Brazil

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Venezuela

seen from Bangladesh
seen from Canada
seen from Greece
seen from Netherlands

seen from Panama
@selinsdiary
He brought his own snack
(via)
Dostoyevski, İnsancıklar
19. yüzyılın ilk yarısından St. Petersburg manzaraları
Sonra bu his geçmiş, gençlik hayatının kısa bir bölümü sona ermişti; Marianne’se hayatta kalmıştı. O kadar.
Sally Rooney, Normal İnsanlar
Uzun zamandır uğramadım buralara. Hayatımda en saygı duyduğum kişiyi yolcu etmem gerekiyordu. Herkes aşk acıları çeker de onlarla ilgili yazar buraya. Benimki de bir nevi aşk acısı. O benim çocukluk aşkımdı. Babamdan daha çok babamdı. Büyükbabaydı içimdeki karşılığı. Canım büyükbabam... Gittiğin yerde mutlu ve rahat ol. Biz ayaktayız, senin kaldığın yerden devam ediyoruz yürümeye.
Öyle boş, duvara konuşuyormuşum gibi geliyor. Kelimelerim duvara çarpıp bana geri dönüyormuş gibi... Bel ki de öyle değildir, duyuyordur birileri sesimi.
Var olmak... Yaptığım tek şey bu.
Güzel köyüm, evimde hissettiğim belki tek yerdi burası. Gün batımı nefes kesicidir her zaman. Hele ki terasa çıkarsanız dört yanınız dağlarla çevrilidir. Dümdüz ovanın içinde sarmalanmış halde bulursunuz kendinizi. Kucaklanmış, sahiplenilmiş hissedersiniz. İşte burası dersiniz, burası beni ben olduğum için kabul ediyor, sorgulamadan eleştirmeden.
Bu sefer sahiplenmedi beni, ailemi. Hep evim diye gittiğim yer içime en büyük hüznü saldı da gönderdi. Şimdi derin mutsuzluğumla baş başayım. Belki gelmemem gereken zamanda geldim yanlış beklentilerle. Bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim. Ancak bildiğim bir şey var ki; buluşmak için gün saydığım bu yeri bir daha görebilmek hiç de kolay olmayacak.
Gece...
Güzel haber!!!! En çok ihtiyacım olduğu anda gelmesi hayatın küçük, güzel bir jesti belki de..
Ahh canım evim... İnsanın evi gibisi yokmuş. Derlerdi de hiç bu kadar içten hissettiğim olmamıştı
tired eyes and ink stained hands trail across the pages, as the rain-swept buildings nestle underneath the gloomy skies, and the poems of baudelaire pour from my heart.
ig: rosenaufsuden
İnsanın kendine yetememesi tuhaf bir his. Varsın ama yoksun gibi, adım atıyorsun ama sürekli ayakların tökezliyor.
"Kadınlar hiçbir şeyin bulunmadığı yerlere kapılar çizer, bu kapıları açar, oradan yeni yollara ve yeni hayatlara geçerler."
Clarissa P. Estes
Kurtlarla Koşan Kadınlar
Kitap okumak, dizi izlemek ya da gün içinde her ne yapıyorsam onları yapmaya devam etmek; bunlar şimdi o kadar zor ki... Hepsi anlamsız gibi, her baktığım nokta suçluluk duygusu yaşatıyor, rahatsız ediyor. Geçecek ya nasıl geçecek, ne şekilde sonlanacak yaşadıklarımız?
Her şeyin geçtiği güzel, parlak bir güne uyanmak.. Bu yaşandığında gelip buraya yazacağım.
Yazıyorum çünkü duvarlar yetmiyor, geceler kaldırmıyor artık içimdekileri. Yazdım çünkü geçer sandım, geçmedi.
Bilsem kara gün bitecek, üzülür müydüm böylesine? Belki kısacık rahatlardı içim. Bu büyük hüsran da bitecek, gün doğacak kalplerimize..deyin bunu desin biri içim coşuyor, gürlüyor, yatışmıyor...