Discover Top Posts Tagged with #forkel

If the true enjoyment of great musical works of art is to become more general, then above all we must have better music teachers. The lack of good teachers is actually the source of all musical evil.

Johann Nikolaus Forkel (Über Johann Sebastian Bachs Leben)

#Forkel #Bach #classical music

According to Sebastian Bach's manner of placing the hand on the keys, the five fingers are bent so that their points come into a straight line, and so fit the keys, which lie in a plane surface under them, that no single finger has to be drawn nearer when it is wanted, but every one is ready over the key which it may have to press down. What follows from this manner of holding the hand is: 1. That no finger must fall upon its key, or (as also often happens) be thrown on it, but only needs to be placed upon it with a certain consciousness of the internal power and command over the motion. 2. The impulse thus given to the keys, or the quantity of pressure, must be maintained in equal strength, and that in such a manner that the finger be not raised perpendicularly from the key, but that it glide off the forepart of the key, by gradually drawing back the tip of the finger towards the palm of the hand. 3. In the transition from one key to another, this gliding off causes the quantity of force or pressure with which the first tone has been kept up to be transferred with the greatest rapidity to the next finger, so that the two tones are neither disjoined from each other nor blended together. The touch is, therefore, as Carl Philipp Emanuel Bach says, neither too long nor too short, but just what it ought to be.

Johann Nikulaus Forkel

#Bach #Forkel #piano technique #thumb #position

AS SUITES FRANCESAS, AGASALLO QUE VIROU MESTRÍA.

No que, posibelmente, foi o periodo máis prolífico na vida do mestre Bach, e como unha sorte de agasallo de casamento para a súa segunda esposa, Anna Magdalena, agromaron as “Suites francesas” (BWV 812-817). Trátase dun grupo de seis suites de teclado que, xunto ás “Invencións” e “Sinfonías” e “O Clave ben temperado” formaba parte dun programa integral que Bach concebira para a formación dos seus alumnos. Porque as suites para teclado eran daquela un xénero moi popularizado que consistía nunha media ducia de danzas estilizadas, do que se esperaraba aprender o cerne dos bos costumes e o mellor gusto.

Tradicionalmente, o nome das “Suites francesas” corre paralelo ao das “Suites inglesas”, a outra colección de suites composta por Bach con anterioridade. As francesas distínguense das inglesas pola ausencia de preludio; ademáis, tenden a evitar o uso do contrapunto e concéntranse máis nos elementos, digamos que, máis “galantes”.

Anna Magdalena era unha cantante profesional moi nova que tamén se estaba a iniciar na práctica do teclado. Logo da voda, e como proba do seu amor por ela, Johann Sebastian envioulle as cinco primeiras desas suites nun “Clavierbüchlein” ou “caderniño de notas para clave” que encheu de ledicia á cantante e esposa. E por que o nome de “francesas”? Fóra das notas escritas no “Clavierbüchlein” para Anna Magdalena non sobreviviron outras copias desas suites saídas da man do propio Bach. É probable que na orixe serían chamadas, simplemente, de “seis suites para clavicordio”, como se pode deducir pola copia achada dun discípulo do compositor (tal vez Johann Schneider, 1702–88) cun título algo “afrancesado”: “Sex Sviten pur le Clavesin”. No propio obituario de Bach non hai unha distinción clara entre as suites “inglesas” e as “francesas”.

Teremos que esperar pois aos tratados de 1762 de Friedrich Wilhelm Marpurg (moi próximo ao círculo familiar dos Bach) para ler a primeira referencia a esta obra como “Seis suites francesas”. Ademais diso, na súa biografía de Bach de 1802, Forkel explica que esas pezas están “escritas no gusto francés” (a pesar de que o modelo é máis ben o italianizante). Estas dous últimas informacións reforzan a idea de que as pezas puidesen ser chamadas, xa daquela, deste xeito.

O máis destacado destas suites é o xeito en que Bach procura achar o “estilo galante”. Bach concéntrase na melodía do canto e para este fin evita o uso da figuración técnicamente complexa e a textura grosa. Isto obsérvase mesmo nas “Sarabandas”, movementos tradicionalmente homófonos. Como foi indicado, o uso reducido da escrita contrapuntística é tan evidente nos “Allemandes” que, pola ausencia de preludios, asumen un carácter preliminar. Pola súa banda, os "Courantes" aparecen en dous tipos diferentes: lento e deliberado “francés” (nas 1 e 3) e animado “italiano corrente” (nas 2, 4, 5 e 6).

Desde un punto de vista cronolóxico, situadas entre as “Suites inglesas” e as “Seis Partitas”, as “Suites francesas” mostran unha etapa en avance dos propios estilos compositivos de Bach, estilos que todavía haberían de madurar máis. No entanto, pola súa accesibilidade e o seu tamaño compacto, as “Suites francesas” convertéronse para moitos nas suites predilectas para teclado.

Entre as numerosas gravacións e versións existentes destas suites escollemos como mostras, primeiramente, unha interpretación en directo para piano da Suite n°3 BWV 814 por parte de András Schiff, excelente pianista húngaro e especialista no repertorio bachiano:

https://www.youtube.com/watch?v=23vUR7tluMY

E para clave optamos pola gravación da Suite n°1 BWV 812 de Christopher Hogwood:

https://www.youtube.com/watch?v=HcQ7mjdznCE