#galaksi

[venusunkalbi]

Yıldızlar ne kadar uzak olursa olsun, her gece seni izlemek için başımı gökyüzüne kaldırıyorum.”

[kayipgalaks1]

Kulaklığımda çalan her nota, isyanıma şahit… Ama artık müzik bile susmuş beni dinliyor.

[pogosipos-so]

"Müsait bir yörüngeye, toz bulutlarına ya da milyarlarca yıllara ihtiyacımız yok. Avucun avucumun içinde gezegen oldu. "

[beefoxyworld]

2. Orion, Rumah yang Selalu Kuingat

Pernah nggak sih kalian ngerasa kangen sama tempat yang dulu kalian tinggali, meskipun di sana banyak kenangan yang... yah, nggak semuanya menyenangkan? Itu yang aku rasain tentang Orion, tempat aku tumbuh besar.

Orion itu rasi bintang yang selalu bersinar terang di langit malam, tapi buat aku, dia lebih dari sekadar gugusan bintang. Orion adalah rumah. Tempat di mana aku belajar tentang kehidupan, tentang impian, dan tentang bagaimana rasanya punya konflik yang akhirnya bikin aku memilih buat kabur.

Dulu, aku selalu mikir kalau Orion itu tempat yang terlalu besar buat aku. Ayahku, yang selalu ingin aku jadi "seseorang" di antara bintang-bintang, nggak pernah benar-benar ngerti bahwa aku cuma pengen ngejalanin hidup dengan caraku sendiri. Aku nggak suka dikekang dengan ambisi yang bukan milikku. Makanya, ketika aku punya kesempatan buat pergi, aku nggak pikir panjang.

Tapi yang namanya rumah, seberapa jauh pun aku melangkah, Orion selalu muncul di pikiranku. Aku masih inget jalanan berlampu redup, kafe-kafe kecil tempat aku dan teman-teman nongkrong sambil diskusiin segala hal mulai dari film favorit sampai teori konspirasi tentang kehidupan di galaksi lain.

Kadang aku rindu bau hujan di Orion, atau momen ketika aku duduk di atap rumah sambil nonton langit malam yang penuh dengan kapal luar angkasa lalu-lalang. Tapi yah, hidup itu tentang maju ke depan, kan? Meski kadang, ada saatnya kita melirik ke belakang dan tersenyum mengingat semuanya.

Aku nggak tahu apakah suatu hari aku bakal balik ke Orion, atau apakah aku akan menemukan "rumah" di tempat lain. Tapi satu hal yang pasti—kenangan tentang Orion selalu ada dalam setiap langkah petualanganku.

Gimana dengan kalian? Pernah nggak kalian ngerasa kangen sama tempat yang kalian tinggalkan? Share cerita kalian di kolom komentar, ya!

Stay awesome, explorers! 🦊✨

— Bee

[galaksininucunda0]

Bu gün okuduğum bir kitapta Vehbi Koç’un şu sözü dikkatimi çekiyor:

"Hayatı 1 rakamı ile gösterin. Bundan sonra kazanacağız bütün mevkiler, şan ve şöhreti, kazanacağınız bütün maddi ve manevi varlıklar için sağına 0’lar koyun. Binler, milyonlar, trilyonlar elde edebilirsiniz. Fakat bir gün o 1’i kaybettiğinizde, sıfırların hiç bir değeri kalmaz. Mesela, doğdunuz, sağ ve sağlıklısınız:

1!...

Okullar bitti, 10!

Harika bir mesleğiniz var, 100!

Sevdiniz, 1000!

Sevildiniz, 10 000!

Evlendiniz, 100 000!

Harika çocuklarınız oldu, 1 000 000!

İşyerinde zirveye çıktınız, 10 000 000!

Dünya sizi tanıyor, tapıyor, 100 000 000!

İşte mutluluk bu... 1 000 000 000

Sağlık gitti, ölüm geldi:

000 000 000!

Sonunda her insanın hayatı = 0"

[jupiterliyazar]

Bu gece galaksiler arası seyahate çıkıyorum.

[hayallerihedefindesakliokcu]

"Hayaller gerçekleşir mi bilmem ama onlar hep var"

[geceyisevenbirkiz]

Belki bu koca galakside bir küçük yıldız olurum. Ancak ve ancak dikkat edenlerin görebildiği..